บทที่ 702 ฝากฝัง 1

สวีจางวุ่นวายมาทั้งวัน เมื่อกลับถึงจวนว่าการก็เหนื่อยล้าจนแทบยืดหลังไม่ขึ้น

เขาไม่อยากแม้แต่จะตักน้ำมาล้างหน้าบ้วนปาก ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงดื้อๆ แล้วหลับไปพร้อมกับกลิ่นเหงื่อไคล

เพิ่งจะงีบหลับไปได้ไม่นาน ด้านนอกก็มีเสียงเคาะประตูย้ำๆ ดังขึ้น

สวีจางตะเกียกตะกายลุกขึ้นนั่ง ตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่ติดๆ กันหลายครั้งเพื่อเรียกสติ จึงค่อยเดินไปเปิดประตู

พอเห็นคนด้านนอก สวีจางก็ถึงกับกุมขมับ