บทที่ 734 ลมหนาวก่อตัว 4

รถม้าเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ มีองครักษ์รายล้อมอยู่ทั้งหน้าและหลัง เหออันฝูคุมตัวนักพรตปลอมเดินตามอยู่รั้งท้าย

เพื่อไม่ให้มีใครจำหน้าได้ นักพรตปลอมจึงก้มหน้าก้มตาอยู่ตลอดเวลา ซ้ำยังมีท่าทีหลบๆ ซ่อนๆ

บนรถม้า หวังเซินได้เล่าเรื่องที่โอรสสวรรค์ถูกถวายฎีกาทูลทัดทานให้เฉินเยี่ยนฟังจนหมดสิ้น ก่อนจะเลิกม่านรถขึ้น กล่าวด้วยความกังวลใจยิ่ง "คนทั้งห้าถูกส่งเข้าคุกหลวงแล้ว หากไต่สวนจนได้ความอันใดขึ้นมา เรื่องนี้จะต้องบานปลายใหญ่โตเป็นแน่ อากาศก็นับวันยิ่งหนาวเย็นลงเรื่อยๆ หากปล่อยให้นักพรตเหล่านี้รั้งอยู่ในเมืองหลวงต่อไป เกรงว่าคงจะต้องหนาวตายกันไม่น้อย"

เฉินเยี่ยนมองออกไปนอกรถม้า เห็นเหล่านักพรตบ้างก็ยืนเดินไปมา บ้างก็นั่งขดตัวกลม จึงรู้ว่าสิ่งที่หวังเซินกังวลนั้นไม่ใช่การตีตนไปก่อนไข้

ฤดูหนาวในเมืองหลวงนั้นหนาวเหน็บถึงกระดูก ต่อให้เป็นชายหนุ่มร่างกายกำยำ หากต้องทนหนาวอยู่ข้างนอกทั้งคืนก็คงทนไม่ไหวเช่นกัน