บทที่ 794 ถูกล้อม 3

เมื่อเห็นว่าชาวบ้านในตรอกเริ่มหวั่นไหว ชายหน้าเหลี่ยมก็ตกใจ

สตรีสองนางนี้ร้องรับกันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ถึงกับพลิกสถานการณ์กลับตาลปัตรไปได้ จะปล่อยให้พวกนางทำเช่นนี้ต่อไปไม่ได้ มิฉะนั้นวันนี้คงได้เสียเที่ยวเปล่า

ชายหน้าเหลี่ยมกล่าวว่า "พวกเจ้าคิดว่าแค่บีบน้ำตาร้องไห้สองสามแอะก็จะกลบเกลื่อนเรื่องราวไปได้หรือ? น้ำตาลทรายขาวนั่นใช่ตระกูลเฉินของพวกเจ้าเป็นคนขายหรือไม่?"

หลูซื่อชะงักไปเล็กน้อย พออ้าปากอีกครั้งก็ร้องไห้ฟูมฟายเสียงดังยิ่งกว่าเดิม "น้ำตาลทรายขาวอะไรกัน ชาวบ้านซงเฟิ่งพวกนั้นแทบจะเอาชีวิตไม่รอดอยู่แล้ว หลานรักของข้าต้องวิ่งเต้นหาเงินมาเปิดโรงงานน้ำตาลเพื่อให้ชาวบ้านมีอาชีพทำกิน แล้วมีใครสนใจเขากันบ้าง? เขาจนปัญญา จึงทำได้เพียงกลับไปขอร้องหัวหน้าตระกูลของเรา"

พูดถึงตรงนี้ หญิงชราก็ร้องโอยออกมาคำหนึ่ง "คนในตระกูลเราล้วนเป็นชาวนา ตอนที่ส่งเสียให้เขาเล่าเรียนก็แทบจะหมดเนื้อหมดตัว พอได้เป็นขุนนางยังต้องให้บ้านนี้ช่วยออกเงินสักสองสามอีแปะ บ้านนั้นช่วยออกอีกสองสามอีแปะ รวบรวมมาให้เขา แถมยังต้องบังคับให้คนหนุ่มในตระกูลไปวิ่งเต้นขายน้ำตาลให้เขาอีก ตอนนี้น้ำตาลทรายขาวขายออกแล้ว พวกเจ้าก็มาอิจฉาตาร้อน ทีเมื่อก่อนทำไมไม่เห็นพวกเจ้าไปสร้างโรงงานน้ำตาลขายน้ำตาลทรายขาวที่ซงเฟิ่งบ้างล่ะ?"