บทที่ 795 ชื่อเสียง 1

เฉินเยี่ยนประคองหลูซื่อกลับเข้าห้อง พลางกำชับว่า "เรื่องพรรค์นี้ท่านย่าวันหลังอย่าได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวอีกเลย คนพวกนั้นไม่ใช่คนดีอะไรหรอก"

หลูซื่อกลอกตาจ้องมองไปรอบๆ อาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกตเห็น กระซิบเสียงเบา "เวลาแบบนี้ก็ต้องอาศัยไม้ตายของยายแก่อย่างข้า ร้องไห้ โวยวาย ผูกคอตาย พวกเรายังไม่ได้งัดไม้เด็ดออกมาใช้เลยนะ"

ก่อนจะกล่าวอย่างเสียดายว่า "นี่เห็นว่าเป็นเมืองหลวงหรอกนะ ที่ทางไม่คุ้นเคย หากเป็นที่หมู่บ้านตระกูลเฉินของเราล่ะก็ พวกแม่บ้านแม่เรือนในหมู่บ้านคงด่ากราดคนพวกนี้ยันโคตรเหง้าศักราชไปแล้ว"

ท้ายที่สุดก็ยังต้องไว้หน้าหลานชายสุดที่รัก คำด่าทอหยาบคายเหล่านั้นจึงไม่ได้หลุดออกจากปาก ทำให้หลูซื่อรู้สึกผิดหวังราวกับมีเรี่ยวแรงเต็มเปี่ยมแต่ไม่มีที่ระบาย

เฉินเยี่ยนหัวเราะอย่างอารมณ์ดี "ถ้าเช่นนั้นช่วงนี้ท่านย่าคงออกไปไหนไม่ได้แล้วล่ะ มิฉะนั้นคงต้องคอยทะเลาะกับคนอื่นทั้งวันแน่"