บทที่ 863 นักพรตเฉิน 7

ฉีอ๋องและจิ้นอ๋องทราบข่าวเรื่องที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งหวังชิงหยางเป็นฟางไว่ซ่านเหรินในวันรุ่งขึ้น ฉีอ๋องย่อมปีติยินดีเป็นอย่างยิ่ง ส่วนจิ้นอ๋องกลับร้อนรนกระวนกระวายใจ

"ดูท่าแล้วยังไงก็ต้องหาผู้ที่เชี่ยวชาญการหลอมโอสถให้ได้ ครั้งนี้เปิ่นหวังเทียบกับฉีอ๋องไม่ได้เลย!" จิ้นอ๋องเอ่ยด้วยความท้อแท้ใจอย่างหนัก

ฉีเฉิงอันกล่าวว่า "หากพูดถึงเรื่องเงินทอง ท่านอ๋องกับฉีอ๋องห่างชั้นกันมาก เทียบกันไม่ได้จริงๆ พ่ะย่ะค่ะ ไม่จำเป็นต้องดันทุรังไปแย่งชิงกับเขาหรอก คนที่ท่านอ๋องส่งเข้าวังไป มีผู้ที่เชี่ยวชาญการทำนายทายทักอยู่ด้วย ภายภาคหน้าย่อมมีประโยชน์อย่างมหาศาลแน่พ่ะย่ะค่ะ"

หากสวรรค์ลิขิตให้ฝ่าบาททรงแต่งตั้งจิ้นอ๋องเป็นรัชทายาท ต่อให้ฉีอ๋องจะแสดงความกตัญญูประจบประแจงเอาใจเก่งเพียงใด ฝ่าบาทจะทรงฝืนประสงค์ของสวรรค์ได้เชียวหรือ? การเพลี่ยงพล้ำเพียงชั่วคราวหาใช่เรื่องสลักสำคัญอันใดไม่

เมื่อจิ้นอ๋องได้รับการปลอบประโลมจากฉีเฉิงอันเช่นนี้ ในที่สุดก็สงบสติอารมณ์ลงได้บ้าง เพียงแต่ในพระทัยยังคงว้าวุ่นอยู่ จนกระทั่งถึงเวลาที่โจวจี้ไป๋มาถวายการสอน พระองค์ก็ยังคงมีท่าทีเหม่อลอยไม่จดจ่อ