บทที่ 90: เฉินเยี่ยน เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีความผิด?!

คุณนายโจวที่นั่งอยู่โต๊ะเดียวกันใช้ตะเกียบคีบกับข้าวที่เป็นเนื้อทั่วทั้งโต๊ะ แม้แต่ซุปไก่ก็ยังซดไปถึงสองชาม

นี่มันเนื้อเชียวนะ บ้านเจ้าสามฐานะดีขึ้นแล้ว ก็ใจกว้างเลี้ยงเนื้อคนทั้งหมู่บ้านได้ แต่กลับไม่รู้จักช่วยเหลือพี่น้อง

ช่างไร้น้ำใจเสียจริง

คุณนายโจวยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห กินเนื้อเข้าไปอย่างไม่เกรงใจ

ไม่กินก็โง่แล้ว

โต๊ะของเด็กๆ ยิ่งแย่งกันอย่างสนุกสนาน ในปากยังเคี้ยวเนื้อตุ้ยๆ สองมือก็เอื้อมไปแย่งชิงแล้ว

โต๊ะของผู้ชายกลับดูสำรวมกว่า ดื่มสุรากินเนื้อ พลางกล่าวเยินยอกันและกันอย่างครึกครื้น

ทว่าภาพอันรื่นเริงเช่นนี้กลับต้องพังทลายลงด้วยการมาถึงของเจ้าพนักงานสี่นายที่พกดาบมาด้วย

เจ้าพนักงานนัยน์ตาสามเหลี่ยมที่เป็นหัวหน้าตะโกนเสียงดังลอยมาถึงลานตากข้าว “มิน่าเล่า ในหมู่บ้านถึงไม่มีเงาหัวคนเลย ที่แท้ก็มาแอบกินหรูอยู่สบายกันอยู่นี่เอง”

เฉินเยี่ยนวางเหยือกสุราในมือลง สายตากวาดมองคนทั้งสี่ไปหนึ่งรอบ

ทั้งสี่คนล้วนสวมชุดผ้าสีดำ ที่เอวคาดดาบยาว ชายหน้าเหลี่ยมที่เป็นหัวหน้าสวมเกราะนอกสีแดงทับอีกชั้น

เพียงแต่บนใบหน้าของคนไม่กี่คนนี้ล้วนเต็มไปด้วยความหยิ่งยโส ราวกับไม่เห็นคนทั้งหลายอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

ผู้นำตระกูลเฉินลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเดินเข้าไปหา กล่าวอย่างสุภาพยิ่ง “ข้าเป็นผู้นำตระกูลเฉิน วันนี้ตระกูลของข้ากำลังจัดงานเลี้ยง หากท่านทั้งสี่ไม่รังเกียจ ก็เชิญนั่งลงร่วมโต๊ะกันได้”

อย่างไรเสียก็เป็นถึงถงเซิง เวลาเผชิญหน้ากับเจ้าพนักงานย่อมสงบนิ่งกว่าคนในหมู่บ้านอยู่มากโข

สามคนในนั้นต่างพากันมองไปยังชายที่สวมเกราะนอกสีแดงซึ่งเป็นหัวหน้า ชายผู้นั้นย่อมเข้าใจความคิดของลูกน้องเป็นอย่างดี

เดินทางมาไกลขนาดนี้ คนย่อมต้องเหนื่อยล้าแล้ว สู้เติมท้องให้อิ่มก่อนจะดีกว่า

ส่วนเรื่องราชการ กินเสร็จแล้วก็ยังทำได้เหมือนกัน

หัวหน้ากล่าว “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นก็ขอร่วมโต๊ะด้วยสักมื้อ”

ท่านทั้งสี่อย่างไรเสียก็เป็นเจ้าพนักงาน จะละเลยไม่ได้ โต๊ะประธานย่อมต้องสละที่นั่งให้พวกเขา

เฉินเยี่ยนก็ถูกไล่ให้ไปนั่งที่โต๊ะอื่นด้วยเช่นกัน ผู้นำตระกูลและเหล่าผู้อาวุโสต่างก็ยิ้มแย้มรินสุราคารวะคนทั้งสี่ ปากก็กล่าว “ท่านเจ้าพนักงานทำงานเหนื่อยยากลำบาก” ไม่ขาดปาก ยกยอคนทั้งสี่จนรู้สึกสบายใจอย่างยิ่ง

เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ เฉินเยี่ยนก็รู้ว่าชั่วคราวคงจะยังไม่มีเรื่องอะไรของตน

ฉวยโอกาสตอนนี้ เขารีบตักข้าวเข้าปากอย่างรวดเร็ว ทั้งยังคีบกับข้าวส่งเข้าปากอีก

อีกเดี๋ยวเกรงว่าคงจะต้องวุ่นวายแล้ว สู้ฉวยโอกาสตอนนี้รีบกินให้มากหน่อยเพื่อเติมท้องให้อิ่มจะดีกว่า

เจ้าพนักงานไม่กี่คนแม้จะได้กลิ่นเนื้อ แต่พอมานั่งลงแล้วเห็นเนื้อและไก่กองอยู่เต็มโต๊ะ ก็ยังต้องตกตะลึง

งานเลี้ยงของหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งกลับมีกับข้าวที่เป็นเนื้อมากมายถึงเพียงนี้ ดีกว่าที่บ้านของพวกเขาแต่ละคนกินในวันตรุษวันสารทเสียอีก

นัยน์ตาของเจ้าพนักงานนัยน์ตาสามเหลี่ยมกลอกไปมา ในใจก็เกิดความคิดขึ้นมา รีบเข้าไปกระซิบข้างหูเจ้าพนักงานที่สวมเกราะนอกสีแดง “หัวหน้า หมู่บ้านเฉินเจียวันนี่มีน้ำมันน้ำเนื้อหนาอยู่นะ”

เจ้าพนักงานที่สวมเกราะนอกสีแดงย่อมรู้ความหมายในคำพูดของเขาดี

การที่พวกเขาทำงานราชการนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เงินเดือนเพียงพอแค่เลี้ยงดูครอบครัวเท่านั้น หากคิดจะหารายได้พิเศษเพิ่ม ก็ต้องอาศัยเงินสินบนจากผู้อื่น

วันนี้ในเมื่อได้เจอกับหมู่บ้านที่มั่งคั่งเช่นนี้ หากไม่รีดไถเงินทองเสียหน่อย จะไม่เป็นการขาดทุนหรอกหรือ

ชายที่สวมเกราะนอกสีแดงพยักหน้าเบาๆ อย่างแทบจะมองไม่เห็น เจ้าพนักงานนัยน์ตาสามเหลี่ยมผู้นั้นก็เข้าใจในทันที เขาวางถ้วยสุราในมือลงบนพื้นอย่างแรง น้ำสุราในถ้วยกระฉอกออกมา เปียกหลังมือของผู้นำตระกูลที่กำลังช่วยรินสุราอยู่

“พวกเจ้าทั้งหมู่บ้านได้ก่อความผิดมหันต์แล้ว ยังกล้ามานั่งกินดื่มเสพสุขอยู่ที่นี่อีกรึ?!”

เสียงตะคอกดังขึ้นหนึ่งครั้ง ทำให้คนในตระกูลต่างพากันหยุดตะเกียบ มองมาอย่างตกตะลึง

พวกเขาไปก่อความผิดมหันต์ตั้งแต่เมื่อใดกัน?

มีเพียงเฉินเยี่ยนที่ไม่แสดงสีหน้าใดๆ ตักซุปไก่ให้ตนเองหนึ่งชาม เงยหน้าดื่มจนหมดเกลี้ยง แล้วยังคีบเนื้อที่ตุ๋นจนเปื่อยนุ่มส่งเข้าปากอีก

ดูท่าเจ้าพนักงานไม่กี่คนนี้คงจะเริ่มอาละวาดเร็วกว่าที่คิด เขาต้องกินให้เร็วกว่านี้เสียแล้ว

ผู้นำตระกูลไม่สนใจที่จะเช็ดน้ำสุราบนหลังมือ รินสุราจนเต็มถ้วยให้เจ้าพนักงานนัยน์ตาสามเหลี่ยมผู้นั้นอีกครั้ง แล้วยิ้มกล่าว “หมู่บ้านของพวกเราล้วนเป็นชาวนาที่ซื่อสัตย์สุจริต ภาษีอากรไม่เคยกล้าจ่ายขาด ไม่ทราบว่าได้ทำความผิดอันใดไปรึ?”

เจ้าพนักงานนัยน์ตาสามเหลี่ยมผู้นั้นเหลือบมองผู้นำตระกูลเฉิน แล้วแค่นเสียงหัวเราะ “เจ้าหมายความว่าพวกข้าใส่ร้ายพวกเจ้ารึอย่างไร?”

เจ้าพนักงานที่มาด้วยกันพอเห็นเจ้าพนักงานนัยน์ตาสามเหลี่ยมเริ่มอาละวาดก็เข้าใจเจตนาของเขาทันที รีบกล่าวเสริมเสียงเย็นชา “พวกข้ากินเบี้ยหวัดหลวง ทำงานของทางการ พวกเจ้าไม่ยอมรับก็ไม่ได้”

อีกคนหนึ่งก็กล่าว “พวกเจ้ายังกล้ามาแข็งข้อกับพวกข้ารึอย่างไร?”

ทั้งสองคนพลางพูด มือก็กดลงบนด้ามดาบแล้ว

ปกติเวลาเผชิญหน้ากับชาวบ้าน ขอเพียงพวกเขาแสดงท่าทีเช่นนี้ออกมา คนเหล่านั้นก็จะถูกข่มขวัญจนตัวสั่น รีบอ้อนวอนขอความเมตตา แล้วจึงฉวยโอกาสยัดเงินสินบน หรือสืบข่าว หรือขอความช่วยเหลือ

เป็นดังคาด ผู้นำตระกูลเฉินมีสีหน้ากลัดกลุ้ม รีบคีบเนื้อใส่ชามของคนไม่กี่คนนั้น “ท่านเจ้าพนักงานกินเนื้อเยอะๆ”

คนในหมู่บ้านจึงได้แต่มองดูผู้นำตระกูลเฉินประจบประแจงเจ้าพนักงานทั้งสี่อย่างน่าเวทนา

ผู้นำตระกูลเฉินมีบารมีในตระกูลสูงมาก ปกติแล้วคนในหมู่บ้านล้วนแต่ให้ความเคารพนับถือ จะเคยมาพูดจาต่ำต้อยเช่นนี้ที่ไหนกัน?

ยิ่งไปกว่านั้นผู้นำตระกูลเฉินเป็นถึงถงเซิงผู้เฒ่า เป็นปัญญาชนที่แท้จริง ไหนเลยจะต้องมาร้องขอต่อเจ้าพนักงานทั้งสี่เช่นนี้?

ในใจของคนตระกูลเฉินเริ่มไม่พอใจอย่างยิ่งแล้ว

พวกเขาไหนเลยจะรู้ว่าเจ้าพนักงานทั้งสี่ไม่พอใจยิ่งกว่าพวกเขาเสียอีก

ทั้งสี่คนอาละวาดถึงเพียงนี้แล้ว แต่เจ้าเฒ่านี่ยังเอาแต่คีบเนื้อให้พวกเขา ไม่รู้จักแม้กระทั่งจะยัดเงินสินบน ช่างน่าชังเสียจริง

เจ้าพนักงานนัยน์ตาสามเหลี่ยมใช้ฝักดาบปัดมือของผู้นำตระกูลเฉินออกไป แล้วกล่าวอย่างเกรี้ยวกราด “เจ้าคิดจะใช้เนื้อไม่กี่คำมาจัดการพวกข้ารึ ดูถูกพวกเราเกินไปแล้วกระมัง?”

บนใบหน้าของผู้นำตระกูลเฉินเต็มไปด้วยการประจบประแจง แม้แต่เอวก็ยังโค้งงอ “ท่านเจ้าพนักงานโปรดระงับโทสะ อย่าให้โทสะทำร้ายร่างกายเลย กินเนื้อก่อน...”

ไม่ใช่แค่ผู้นำตระกูล เหล่าผู้อาวุโสก็ล้วนแต่ถือไม้เท้าเข้ามารุมล้อมเจ้าพนักงาน กล่าวอ้อนวอนประจบประแจงกันเจี๊ยวจ๊าว แทบจะคุกเข่าลงไปอยู่แล้ว

แต่พูดคำดีๆ ไปจนหมดสิ้น ก็ไม่เห็นมีเงินออกมาเลย

เจ้าพนักงานไม่กี่คนทั้งโกรธทั้งฉุนเฉียว ที่แท้คนพวกนี้ก็เอาแต่ขยับปากไม่ยอมลงมือ

สุราและเนื้อก็วางอยู่ที่นี่ไม่หนีไปไหน พวกเขาอีกเดี๋ยวค่อยกินอีกก็ยังได้

พวกเฒ่าหัวงูพวกนี้แสดงออกชัดเจนว่าเสียดายเงินไม่ยอมควักออกมา ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเขาก็จะไม่เกรงใจแล้ว

เจ้าพนักงานคนหนึ่งตะคอกเสียงดัง “พวกเจ้าบังอาจให้ที่พักพิงแก่นักโทษสำคัญของราชสำนักอย่างเฉินเยี่ยน สมควรได้รับโทษทั้งตระกูล วันนี้พวกเจ้าคนหนึ่งก็หนีไม่พ้น!”

เจ้าพนักงานนัยน์ตาสามเหลี่ยมยิ่งฉายแววอำมหิตออกมาจากดวงตา กวาดสายตามองไปทั่วใบหน้าของทุกคน แล้วตะคอกเสียงดัง “เฉินเยี่ยนอยู่ที่ใด?”

คนตระกูลเฉินทั้งหมดต่างพากันมองไปยังเฉินเยี่ยนที่นั่งอยู่ในโต๊ะ

ในตอนนี้เฉินเยี่ยนกำลังกินขนมข้าวฟ่างอยู่ พอเห็นสายตาของทุกคนจับจ้องมาที่ตนเอง ก็ลุกขึ้นยืนอย่างงุนงงสับสนแล้วถามเจ้าพนักงานเหล่านั้น “ข้าเรียนหนังสืออยู่ที่สำนักศึกษามาโดยตลอด ไม่ทราบว่าข้าได้ทำความผิดอันใดไปรึ?”

พูดจบ ก็ยัดขนมข้าวฟ่างที่อยู่ในมือทั้งหมดเข้าปาก แล้วเคี้ยวอย่างช้าๆ ต่อหน้าเจ้าพนักงานทั้งสี่คนนั้น

เฉินเยี่ยนชื่นชมหญิงชาวบ้านในหมู่บ้านเฉินเจียวันอย่างยิ่ง ปกติแล้วที่บ้านมีอะไรก็จะโยนลงไปในหม้อตุ๋นรวมกัน แต่พอถึงเวลาจัดงานเลี้ยง กลับยังสามารถทำอาหารเลิศรสออกมาได้เป็นโต๊ะๆ

ตัวอย่างเช่นขนมข้าวฟ่างนี้ หวานแต่ไม่เลี่ยน ทั้งยังนุ่มฟูอีกด้วย ไม่รู้ว่าทำออกมาได้อย่างไรกันแน่

น่าเสียดายที่ต่อไปเขาคงจะไม่ได้กินอีกแล้ว

เมื่อคิดเช่นนี้ เฉินเยี่ยนก็รู้สึกเสียดายอย่างยิ่งที่เมื่อครู่ไม่ได้กินให้มากกว่านี้

แต่ทว่าสีหน้าเช่นนี้ในสายตาของคนตระกูลเฉินแล้ว กลับเป็นการแสดงออกถึงความน้อยเนื้อต่ำใจอย่างใหญ่หลวง

หัวหน้าเจ้าพนักงานมีสีหน้าเคร่งขรึม กล่าวว่า “โจวหรงได้ก่อความผิดมหันต์ ถูกคุมขังอยู่ที่เมืองหลวงแล้ว ภรรยาและบุตรของเขาก็ล้วนเข้าคุกไปแล้ว เจ้าในฐานะลูกบุญธรรมของเขา ก็ต้องถูกคุมขังด้วยเช่นกัน”

เจ้าพนักงานนัยน์ตาสามเหลี่ยมตะคอกเสียงเย็นชา “เฉินเยี่ยน เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีความผิด?!”

ด้ามดาบของเจ้าพนักงานอีกสองคนก็หันมาทางเฉินเยี่ยน ราวกับพร้อมจะชักดาบออกมาได้ทุกเมื่อ

บารมีของคนทั้งสี่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง ถึงกับกดดันให้คนตระกูลเฉินเงียบกริบไปเลย

ผู้นำตระกูลเฉินเป็นห่วงเฉินเยี่ยนจนเหงื่อตก

แม้เขาจะรับปากแล้วว่าจะปกป้องเฉินเยี่ยน แต่เจ้าพนักงานเหล่านี้อย่างไรเสียก็เป็นคนของทางการ หากคนในตระกูลต่างหวาดกลัวไม่กล้าก้าวออกมา เขาคิดจะปกป้องก็ปกป้องไม่ได้

เหล่าผู้อาวุโสก็ล้วนแต่มีสีหน้าวิตกกังวล

ท่ามกลางความเงียบสงัด เสียงที่ยังดูอ่อนเยาว์ของเด็กหนุ่มก็ดังไปทั่วโสตประสาทของทุกคน “ข้าแซ่เฉิน เป็นบุตรของเฉินเต๋อโซ่ว เป็นผู้สืบสกุลของตระกูลเฉิน ข้ามีความผิดอันใด?”