บทที่ 89: เฉินเยี่ยนไม่ใช่คนดี

ช่วงนี้ผู้นำตระกูลเฉินกำลังต่อสู้กับความคิดในใจของตนเองอยู่ตลอดเวลา

ในใจของเขานั้นไม่อยากจะทอดทิ้งเฉินเยี่ยนอย่างยิ่ง แต่ก็กลัวว่าจะทำให้คนในตระกูลต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย

คืนนี้ที่เฉินเยี่ยนมาหาเขาถึงที่ เขาก็ต้องตกใจไปเหมือนกัน

อย่าว่าแต่เด็กหนุ่มอายุสิบขวบอย่างเฉินเยี่ยนในหมู่บ้านเลย ต่อให้เป็นเขาที่ดำรงตำแหน่งผู้นำตระกูลมาหลายปี ก็ยังยากที่จะคิดหาหนทางแก้ไขสถานการณ์ได้

วิธีนี้จะได้ผลหรือไม่นั้นยังไม่ต้องพูดถึง เพียงแค่การยืมแรงผู้อื่นมาต่อสู้ก็เพียงพอที่จะทำให้เขายอมเสี่ยงครั้งใหญ่แล้ว

“แม่เฒ่า หากครั้งนี้สามารถปกป้องเฉินเยี่ยนไว้ได้ ตระกูลเฉินของเราก็จะมีผู้ยิ่งใหญ่เกิดขึ้นมาคนหนึ่งแล้ว!”

เจิ้งซื่อมองดูประกายแสงในดวงตาของผู้นำตระกูล พลันรู้สึกราวกับอยู่ในภวังค์

ปีที่แล้วที่เฉินเยี่ยนสอบได้ซิ่วไฉ ตาเฒ่าก็มีสีหน้าเปี่ยมด้วยชีวิตชีวาเช่นนี้เหมือนกัน

...

เช้าตรู่ หมู่บ้านเฉินเจียวันก็คึกคักขึ้นมาทันที

เริ่มจากผู้นำตระกูลเชิญเหล่าผู้อาวุโสในตระกูลไปนั่งคุยที่บ้านครู่หนึ่ง จากนั้นบุตรชายและหลานชายของผู้นำตระกูลและเหล่าผู้อาวุโสก็พากันไปเรียกคนตามบ้านต่างๆ ให้ไปรวมตัวกันที่ลานตากข้าวหน้าศาลบรรพชน

แล้วพวกเขาก็ได้รับข่าวดีเรื่องหนึ่ง—บ้านของเฉินเยี่ยนจะเลี้ยงโต๊ะคนทั้งหมู่บ้าน

คนทั้งหมู่บ้านกำลังจำศีลหนาวอยู่ ทุกวันกินแต่อาหารจืดชืด พอรู้ว่าจะได้กินโต๊ะ ทุกคนก็ย่อมต้องดีใจ พากันหลั่งไหลไปที่บ้านของเฉินเต๋อโซ่ว

ปกติแล้วงานมงคลและงานอวมงคลของคนในหมู่บ้าน คนทั้งหมู่บ้านก็จะมาช่วยเหลือกันอยู่แล้ว ตอนนี้ยังจะได้มากินฟรีดื่มฟรีที่บ้านของเฉินเต๋อโซ่วอีก ก็ยิ่งต้องออกแรงช่วยเหลือกันมากขึ้นไปอีก

พอเห็นว่าเฉินเต๋อโซ่วจะล้มหมูอ้วนตัวใหญ่ที่เลี้ยงไว้ที่บ้าน คนทั้งหมู่บ้านก็พากันยิ้มแย้มแจ่มใส

หมูทั้งตัว ช่างใจกว้างเสียจริง!

ทันใดนั้นก็มีคนเคยฆ่าหมูห้าหกคนเข้าไปช่วย

แค่นี้ยังไม่พอ คุณนายหลิ่วฆ่าไก่ที่เลี้ยงไว้ที่บ้านสิบกว่าตัวทั้งหมด ทั้งยังไปซื้อไก่จากคนในหมู่บ้านมาอีกสามสิบกว่าตัว

หมูตุ๋นผักกาดดอง ซี่โครงหมูตุ๋นหัวไชเท้า ไข่ไก่เป็นตะกร้าๆ กองอยู่ในลานบ้านของเฉินเต๋อโซ่ว

ของมากมายขนาดนี้ การจะทำในครัวของบ้านเฉินเต๋อโซ่วนั้นเป็นไปไม่ได้ คนในหมู่บ้านจึงพากันนำหม้อที่บ้านของตนเองมาที่ลานตากข้าวโดยไม่ได้นัดหมาย เก็บก้อนหินสองสามก้อนมากองไว้บนพื้นก็กลายเป็นเตาชั่วคราวได้แล้ว

วางหม้อใบใหญ่ลงไป จุดฟืนขึ้นมา กลิ่นเนื้อหอมฟุ้งลอยวนเวียนอยู่รอบศาลบรรพชนไปทั่วทั้งหมู่บ้านเฉินเจียวัน

ของที่บ้านไม่พอ?

ไม่เป็นไร คุณนายหลิ่วใช้เงินซื้อ ซื้อจากคนในตระกูลนี่แหละ

บ้านไหนไม่เก็บไข่ไก่ไว้ไปขายที่อำเภอบ้าง?

บ้านไหนไม่เลี้ยงไก่สักสองสามตัว?

บ้านไหนไม่มีผักกาดดอง?

คนในหมู่บ้านได้เงิน ทั้งยังได้กลิ่นเนื้อหอมฟุ้ง ต่างก็รู้สึกว่าตนเองช่างโชคดีเสียจริง

เจิ้งซื่อมองดูแล้วในใจก็อดคิดไม่ได้ นี่มันเหมือนกับกินอาหารมื้อสุดท้ายก่อนตายไม่มีผิด

อย่างไรเสียผู้นำตระกูลก็เคยเรียนหนังสือมา ทั้งยังต้องติดต่อกับทางการอยู่บ่อยครั้ง เจิ้งซื่อย่อมต้องรู้ว่านักโทษก่อนจะถูกประหารชีวิตจะต้องกินให้อิ่มท้องก่อนออกเดินทาง

หม้อใหญ่เตาเล็กนี่ กลิ่นเนื้อยังลอยฟุ้งอยู่ทุกหนทุกแห่ง ประกอบกับคำพูดของผู้นำตระกูลเมื่อคืนนี้ ในคอของเจิ้งซื่อก็รู้สึกเย็นวาบขึ้นมา

นอกจากเจิ้งซื่อแล้ว ยังมีอีกคนหนึ่งที่ไม่มีความสุข

นั่นก็คือคุณย่าหลู

คุณย่าหลูรู้สึกเสียดาย

เลี้ยงเนื้อคนทั้งหมู่บ้าน ต่อให้ฐานะทางบ้านจะดีแค่ไหนก็ต้องถูกผลาญจนหมดสิ้น

เฉินเต๋อโซ่วและคุณนายหลิ่วกำลังยุ่งจนหัวหมุน คุณย่าหลูพูดอะไรไม่ได้ ก็ได้แต่นั่งบ่นพึมพำอยู่ข้างๆ เฉินเยี่ยน

เฉินเยี่ยนวางพู่กันที่กำลังฝึกเขียนหนังสือลง แล้วกล่าวกับคุณย่าหลู “ท่านย่า บนโลกใบนี้ไม่มีอาหารมื้อไหนที่ได้มาฟรีๆ หรอกขอรับ”

“ต่อให้จะอยากให้คนในหมู่บ้านช่วยทำงานให้บ้าง ก็ไม่จำเป็นต้องเลี้ยงดูปูเสื่อด้วยปลาใหญ่เนื้อโตถึงขนาดนี้”

คุณย่าหลูไม่ถูกคำพูดของหลานชายหลอกได้เลยแม้แต่น้อย

เฉินเยี่ยนตื่นนอนมาตั้งแต่เช้าก็รู้สึกกระสับกระส่าย ท่องหนังสือไม่เข้าหัว ก็เลยมานั่งฝึกเขียนหนังสือที่โต๊ะ

หลังจากเขียนอักษรตัวใหญ่ไปสามแผ่น จิตใจของเขาก็สงบลง ไม่นึกไม่ฝันว่าท่านย่าหลูจะมานั่งข้างๆ แล้วส่งเสียงจิ๊จ๊ะไม่หยุด

“กินข้าวอิ่มมื้อนี้แล้ว พวกเขาก็จะต้องสู้ตายเพื่อข้าขอรับ”

เฉินเยี่ยนจุ่มพู่กันลงในหมึก แล้วฝึกเขียนหนังสือต่อไป

คุณย่าหลูถึงกับชะงักไป “สู้ตายอะไร?”

“สองสามวันนี้จะมีเจ้าพนักงานมาจับข้า พวกเขาจะต้องช่วยข้าขวางเจ้าพนักงาน จะไม่เรียกว่าสู้ตายเพื่อข้าได้อย่างไรขอรับ”

เฉินเยี่ยนพูดอย่างสบายๆ แต่คุณย่าหลูกลับลื่นไถลลงมาจากม้านั่งยาว ล้มก้นกระแทกพื้น

นางก็ไม่สนใจความเจ็บปวด อุทานออกมาเสียงดัง “อะไรนะ?!”

เฉินเยี่ยนพลางเขียนหนังสือพลางตอบ “ท่านย่าเบาเสียงหน่อยขอรับ ให้คนในหมู่บ้านได้ยินเข้าแล้วไม่กินข้าวมื้อนี้ หลานชายของท่านคนนี้ก็คงจะไม่มีชีวิตรอดแล้ว”

คุณย่าหลูตกใจจนรีบเอามือปิดปาก ดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างราวกับตาวัว

แย่แล้ว แย่แล้ว หลานชายหัวแก้วหัวแหวนก่อเรื่องใหญ่เข้าแล้ว!

นางก็ไม่กล้าถามอีก กลัวว่าคนข้างนอกจะได้ยิน

นางคลานลุกขึ้นมาจากพื้นด้วยตนเอง กระดูกก้นกบเจ็บปวดอย่างรุนแรง

แล้วก็ได้ยินเฉินเยี่ยนเอ่ยถาม “ท่านย่ายังรู้สึกว่าบ้านเราขาดทุนอยู่อีกหรือไม่ขอรับ?”

คุณย่าหลูไม่กล้าเอ่ยปาก ได้แต่ส่ายหน้า

นางก็ไม่กล้าพูดคุยกับเฉินเยี่ยนอีกแล้ว ก็เลยแอบถอยออกมา แล้วยังอาศัยจังหวะปิดประตูห้องให้อีกด้วย

(จะปล่อยให้หลานชายหัวแก้วหัวแหวนไปพูดเรื่องเหล่านี้กับคนอื่นไม่ได้)

พอหันไปมองคนในตระกูลที่กำลังช่วยงานพลางยิ้มจนปากแทบจะฉีกถึงหูในลานบ้าน คุณย่าหลูก็รู้สึกผิดราวกับเป็นขโมย รีบมุดกลับเข้าไปในห้องของตนเอง

(รอตกกลางคืนนางจะต้องถามเจ้าสามให้รู้เรื่องว่ามันเป็นอย่างไรกันแน่)

เฉินเยี่ยนเขียนอักษรตัวใหญ่เสร็จอีกหนึ่งแผ่น รู้สึกว่าตนเองสงบลงโดยสิ้นเชิงแล้ว จึงได้หยิบรวมบทความร่วมสมัยขึ้นมาท่องจำ

ยิ่งตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก ยิ่งต้องทำให้ตนเองแข็งแกร่งขึ้น

อาหารกลางวันของวันนี้ช้ากว่าปกติครึ่งชั่วยาม

คนที่มาเรียกเฉินเยี่ยนไปกินข้าวคือเฉินชิงเหวย

เฉินชิงเหวยที่ทำงานในไร่นามาหนึ่งปีกว่าถูกแดดเผาจนผิวคล้ำไปหมดแล้ว คนก็ผอมลงไปมาก ทั้งยังพูดน้อยลงอีกด้วย

เฉินเยี่ยนก็ไม่มีอารมณ์จะไปพูดคุยเล่นหัวกับเขา สองพี่น้องจึงได้เดินไปยังหน้าศาลบรรพชนอย่างเงียบๆ

พอเห็นเฉินเยี่ยนเดินมา คนในหมู่บ้านที่นั่งอยู่ที่โต๊ะแล้วต่างก็พากันลุกขึ้น ยิ้มพลางทักทาย “ท่านซิ่วไฉมาแล้ว!”

“เป็นบุญของท่านซิ่วไฉจริงๆ ที่ทำให้พวกเราได้กินเนื้อเต็มปากเต็มคำ ดื่มสุราเต็มที่”

พอคำพูดนี้แพร่ออกไป คนในหมู่บ้านก็พากันหัวเราะ “ฮ่าฮ่า” กันอย่างครื้นเครง

เฉินเยี่ยนคิดในใจ (พวกท่านตอนนี้ดีใจกันขนาดนี้ อีกเดี๋ยวพอกินเนื้อเสร็จแล้วอย่าได้อ้วกออกมาคืนให้ข้าก็แล้วกัน)

เฉินเยี่ยนย่อมต้องนั่งโต๊ะประธานกับผู้นำตระกูลและเหล่าผู้อาวุโสอยู่แล้ว

ผู้นำตระกูลกลับมีสีหน้าเป็นปกติ แต่เหล่าผู้อาวุโสบ้างก็กลัดกลุ้ม บ้างก็โกรธเคือง อารมณ์ไม่แน่นอน

เฉินเยี่ยนไม่สนใจแม้แต่น้อย ลุกขึ้นรินสุราให้พวกเขาทีละคน

ผู้อาวุโสในตระกูลคนหนึ่งชื่อเฉินผานสือใช้ฝ่ามือปิดถ้วยที่อยู่ตรงหน้าตนเอง สีหน้าไม่เป็นธรรมชาติ “ข้าเป็นเพียงสามัญชน จะรบกวนท่านซิ่วไฉรินสุราให้ได้อย่างไร? ข้ามาเองก็ได้”

เฉินเยี่ยนกลับกล่าว “ข้าเป็นผู้น้อยในตระกูล การรินสุราให้เหล่าผู้อาวุโสเป็นหน้าที่ขอรับ”

เหล่าผู้อาวุโสมองไปยังเฉินเยี่ยนอย่างสุดซึ้ง รู้สึกประทับใจอย่างยิ่ง

ผู้นำตระกูลกล่าว “สุราจอกนี้พวกเรารับไว้ได้อย่างสมเกียรติ ก็ให้เขารินเถอะ”

เหล่าผู้อาวุโสทราบเรื่องของเฉินเยี่ยนแล้ว ก็ไม่ได้ขัดขวางอีกต่อไป

หลังจากเฉินเยี่ยนรินสุราให้คนบนโต๊ะจนครบแล้วก็ไม่ได้หยุด แต่เดินไปยังโต๊ะข้างๆ ใครก็ตามที่มีถ้วยสุราอยู่ตรงหน้า ก็จะรินสุราให้

ชาวบ้านต่างก็ทั้งตกใจทั้งยินดี รีบลุกขึ้นสองมือประคองถ้วยสุราไปรับ

ว่ากันว่าเป็นจอกสุรา จริงๆ แล้วก็เป็นถ้วยดินเผาหยาบๆ ต่างๆ นานา ปกติใช้ดื่มชา พอถึงเวลาเช่นนี้ก็ต่างคนต่างนำมาดื่มสุรา รูปร่างไม่เหมือนกัน ก็ดีที่จะได้แยกแยะได้

พอถึงตาของเฉินเหลาหู่ เฉินเหลาหู่ก็พึมพำ “ท่านซิ่วไฉรินสุราให้ข้า ดื่มแล้วคงจะไม่ต้องส่งชีวิตไปใช่ไหม?”

ไม่รอให้เฉินเยี่ยนได้เอ่ยปาก คนที่โต๊ะเดียวกันก็ยิ้มแล้วกล่าว “ต่อให้ดื่มเสร็จแล้วต้องไปตายจริงๆ ก็คุ้มแล้ว”

“มีสักกี่คนที่ได้ดื่มสุราที่ท่านซิ่วไฉรินให้? เรื่องนี้ข้าเอาไปคุยโวกับพ่อตาได้ทั้งชีวิต”

มโนธรรมของเฉินเยี่ยนที่หาได้ยากเริ่มเจ็บปวดขึ้นมาบ้าง

(เขาไม่ใช่คนดีจริงๆ ด้วย)

คุณย่าหลูยิ่งแทบจะซุกหัวเข้าไปในเสื้อผ้า กลัวว่าคนอื่นจะมองออกว่านางรู้สึกผิด

คุณนายหลิ่วที่นั่งอยู่ข้างๆ นางคีบเนื้อให้ชิ้นหนึ่ง แล้วกระซิบเตือน “ท่านแม่กินเถอะเจ้าคะ?”

คุณย่าหลูดันชามไปยังเด็กที่อยู่ข้างๆ หันกลับมาพูดกับสะใภ้สามกระซิบกระซาบ “เราทำเรื่องชั่วช้าสามานย์เช่นนี้ ยังจะมีหน้าไปแย่งเนื้อกับพวกเขาอีกรึ?”

คุณนายหลิ่วก็เลยถือตะเกียบไม่ขึ้นเลย

ทั้งโต๊ะเต็มไปด้วยซุปไก่ เนื้อตุ๋น ดูแล้วน้ำลายไหล ทุกคนก็ไม่สนใจว่าคนอื่นจะกินหรือไม่ ต่างคนต่างแย่งกันกิน กินจนปากมันแผล็บ