บทที่ 88: หวังว่าคนในตระกูลจะคุ้มครองข้าได้

ในห้องเหลือเพียงเสียงเปลวไฟที่เลียกินฟืนแห้งดังเปรี๊ยะๆ

ในยามนี้ เฉินเยี่ยนก็ไม่ได้เอ่ยปากอีกต่อไป

เวลาที่ต้องการจะเกลี้ยกล่อมผู้ใด การพูดเกลี้ยกล่อมอยู่ตลอดเวลากลับจะทำให้ฝ่ายตรงข้ามเกิดความรังเกียจ หากเงียบลง ปล่อยให้ฝ่ายตรงข้ามได้ครุ่นคิดด้วยตนเอง บางครั้งอาจจะเป็นประโยชน์ต่อตนเองมากกว่า

ต่อให้ฝ่ายตรงข้ามจะไม่เต็มใจ ก็ต้องคิดหาเหตุผลมาปฏิเสธ ในตอนนี้คำเกลี้ยกล่อมของตนเองก็จะวนเวียนอยู่ในสมองของฝ่ายตรงข้ามซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลับมีความเป็นไปได้ที่จะเกลี้ยกล่อมฝ่ายตรงข้ามได้สำเร็จ

เมื่อเฉินเต๋อโซ่วเห็นว่าเฉินเยี่ยนไม่ได้เอ่ยปากอีก ก็เงียบปากไปโดยปริยาย

รอจนไฟเริ่มอ่อนลง เฉินเต๋อโซ่วก็เติมฟืนเข้าไปอีกท่อนหนึ่ง แล้วเขี่ยขี้เถ้าออกเป็นรู ให้ไฟลุกโชนขึ้นอีกครั้ง แสงไฟสาดส่องกระทบร่างของผู้นำตระกูลเฉิน ทำให้ด้านหน้าร้อนจัด แต่แผ่นหลังกลับเย็นเฉียบจะเป็นสวรรค์ซ้อนสวรรค์แห่งน้ำแข็งและไฟ

อันที่จริงแล้ว ตอนที่เฉินเต๋อโซ่วเอ่ยปาก ผู้นำตระกูลเฉินก็เชื่อไปแล้วเจ็ดแปดส่วน

หลายปีมานี้ อำเภอผิงซิงก็ใช่ว่าจะไม่เคยมีท่านจิ้นซื่อเกิดขึ้นมา แต่อำเภอผิงซิงก็ยังคงเป็นตระกูลเกาที่ยิ่งใหญ่แต่เพียงผู้เดียว ตระกูลอื่นๆ กับตระกูลเฉินของพวกเขาก็ไม่ได้แตกต่างกันมากนัก

หากเป็นจริงดังที่เฉินเยี่ยนพูด ตระกูลอื่นๆ ในอำเภอผิงซิงก็ไม่มีความหวังแม้แต่น้อย

ในใจของผู้นำตระกูลเฉินไม่ยอมจำนน

หรือว่าตระกูลเฉินจะต้องพึ่งพาฟ้าดินทำกินไปชั่วลูกชั่วหลาน?

ปีที่ผลผลิตดีก็แล้วไป แต่เมื่อใดที่ผลผลิตไม่ดี เกิดทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ขึ้นมา ทั้งตระกูลจะรอดชีวิตได้สักกี่คน?

เฉินเยี่ยนสอบได้ซิ่วไฉตั้งแต่อายุเก้าขวบ เป็นอัจฉริยะอย่างไม่ต้องสงสัย อย่าว่าแต่ตระกูลเฉินเลย ต่อให้เป็นทั้งอำเภอผิงซิงก็หลายปีจะมีสักคนหนึ่ง

หากตระกูลเฉินของพวกเขาพลาดโอกาสนี้ไป ใครจะรับประกันได้ว่าในอนาคตจะยังมีอัจฉริยะเช่นนี้เกิดขึ้นมาอีกหรือไม่

นับตั้งแต่ที่เฉินเยี่ยนสอบได้ซิ่วไฉ ผู้นำตระกูลเฉินก็ได้เริ่มวางแผนแล้วว่าหนทางในอนาคตของตระกูลเฉินควรจะเดินไปอย่างไร

นี่เป็นโอกาสที่ตระกูลเฉินมีความเป็นไปได้ที่จะรุ่งเรืองที่สุด หากพลาดไป เกรงว่าในอนาคตคงจะยากที่จะมีโอกาสเช่นนี้อีก

ผู้นำตระกูลเฉินเก็บซ่อนอารมณ์ในใจไว้ แล้วเอ่ยถามเฉินเยี่ยนกลับ “เจ้าคิดจะทำอย่างไร?”

“ศิษย์ย่อมหวังว่าคนในตระกูลจะคุ้มครองข้าได้ขอรับ”

เฉินเยี่ยนตอบอย่างสงบ

ผู้นำตระกูลเฉินหัวเราะอย่างขมขื่นแล้วส่ายหน้า “หมู่บ้านเฉินเจียวันของข้ามีสามร้อยกว่าครัวเรือน การจะขวางเจ้าพนักงานไม่กี่คนย่อมทำได้แน่นอน แต่ขวางทางการไม่ได้”

เจ้าพนักงานไม่กี่คนกล้าเข้ามาจับคนในหมู่บ้านที่มีคนจำนวนมากได้ ไม่ใช่เพราะพละกำลังของตนเอง แต่เป็นเพราะทางการที่อยู่เบื้องหลังพวกเขา

การเป็นศัตรูกับเจ้าพนักงาน ก็คือการเป็นศัตรูกับทางการ เป็นความผิดฐานกบฏครั้งใหญ่

เค้าหน้าที่ยังดูอ่อนเยาว์ของเฉินเยี่ยนคลี่คลายออก ในที่สุดก็มีความสดใสอย่างที่เด็กวัยนี้ควรจะมี

“ท่านผู้นำตระกูลคิดว่าทางการนี้เป็นของตระกูลเกาของพวกเขารึขอรับ? การที่ตระกูลเกาทำเช่นนี้ มีคนมากมายที่อยากจะจับผิดพวกเขาอยู่แล้ว ในเมื่อพวกเราตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก ทั้งยังไม่สามารถต่อกรกับตระกูลเกาได้ เช่นนั้นก็ทำให้เรื่องมันใหญ่ขึ้น ทำให้เรื่องไปถึงหูคนที่มีอำนาจจัดการ”

หัวใจของผู้นำตระกูลเฉินเต้นระรัว กล่าวอย่างตะกุกตะกัก “เจ้าช่างกล้าบ้าบิ่นเสียจริง”

“ก็เพื่อเอาชีวิตรอดเท่านั้น ข้าเฉินเยี่ยนกลายเป็นหนามยอกอกของตระกูลเกาไปแล้ว หากท่านผู้นำตระกูลไม่ต้องการจะปกป้องข้า คืนนี้ข้าก็จะออกจากตระกูลเฉินไป จะไม่ลากพวกท่านเข้ามาเดือดร้อนด้วย”

เมื่อเฉินเยี่ยนกล่าวถึงประโยคสุดท้าย ก็ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย

การให้ตระกูลเฉินปกป้องเขาในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้เป็นการลำบากพวกเขาอย่างยิ่ง เขาเฉินเยี่ยนทำเพียงเกลี้ยกล่อม ไม่ได้ข่มขู่

ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่เขาเฉินเยี่ยนลำบากที่สุด หากคนในตระกูลยืนดูอยู่เฉยๆ เช่นนั้นเขากับตระกูลเฉินก็ไม่มีความผูกพันใดๆ ต่อกันอีก ในอนาคตก็ไม่อาจช่วยเหลือเกื้อกูลกันได้

แม้ว่าเฉินเยี่ยนจะกำลังร้องขอความช่วยเหลือ แต่ก็เป็นการทดสอบตระกูลเฉินไปในตัวเช่นกัน

การจะได้มา ย่อมต้องให้ไปก่อน

ผู้นำตระกูลเฉินกดเปลือกตาที่สั่นไม่หยุด ถอนหายใจอย่างสุดซึ้ง “เจ้ากำลังบีบบังคับข้า”

เขาย่อมฟังความหมายของเฉินเยี่ยนออกอย่างแน่นอน

ผู้นำตระกูลเฉินย่อมไม่ต้องการให้ตระกูลเฉินต้องสูญเสียอัจฉริยะอย่างเฉินเยี่ยนไป แน่นอนว่าจึงต้องลำบากใจขึ้นมา

เฉินเยี่ยนส่ายหน้า กล่าว “ท่านผู้นำตระกูลแบกรับอนาคตของทั้งตระกูลเฉินไว้ ก้าวพลาดเพียงก้าวเดียวก็คือหายนะที่ไม่อาจแก้ไขได้ จำเป็นต้องรอบคอบอย่างยิ่งยวด ศิษย์เพียงแต่กล่าวถึงความเป็นไปได้ต่างๆ ให้ท่านผู้นำตระกูลฟังเท่านั้น”

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ผู้นำตระกูลเฉินจึงได้เอ่ยถามต่อไป “หากเจ้าพนักงานจับตัวเจ้าไม่ได้ หลังจากนั้นเจ้าจะหลุดพ้นได้อย่างไร?”

เมื่อมาถึงจุดนี้ ในที่สุดเฉินเยี่ยนก็ผ่อนคลายลง

ตอนนี้ผู้นำตระกูลได้เริ่มชั่งน้ำหนักอย่างแท้จริงแล้ว ขอเพียงสามารถเสนอแผนการต่อเนื่องที่สมบูรณ์เพียงพอ การเดินทางมาในครั้งนี้ก็จะมีผลตอบแทนอย่างใหญ่หลวง

เฉินเยี่ยนกล่าว “ท่านพ่อโจวให้ศิษย์ได้อ่านจดหมายเหตุราชสำนักไม่น้อย ศิษย์จึงมีความเข้าใจในขั้วอำนาจในราชสำนักอยู่บ้าง กรมตุลาการที่ดูแลด้านกฎหมายอาญาของมณฑลเจิ้นเจียงนั้น ท่านผู้ตรวจการเป็นขุนนางฝ่ายตรงข้ามกับตระกูลเกา ต่อให้ตระกูลเกาจะส่งคนมาจับข้า ก็ย่อมต้องไม่ผ่านทางกรมตุลาการอย่างแน่นอน เช่นนี้แล้ว หากพวกเราร้องเรียนไปถึงกรมตุลาการ ตระกูลเกาก็คงจะอยู่ไม่สุข”

ดวงตาของผู้นำตระกูลเฉินเป็นประกายขึ้นมาทันที

ท่านผู้ตรวจการผู้นั้นเป็นถึงขุนนางใหญ่ขั้นสาม ไม่ใช่สิ่งที่ตระกูลเกาในปัจจุบันจะเทียบได้

หากสามารถได้รับการคุ้มครองจากท่านผู้นั้นได้จริงๆ ก็ไม่ต้องกลัวตระกูลเกาแล้ว

เพียงแต่ “ขุนนางใหญ่ขนาดนั้นจะยอมช่วยพวกเรารึ?”

“พวกเราเป็นเพียงสามัญชน ขุนนางใหญ่เช่นนั้นย่อมต้องไม่ช่วยแน่นอน แต่หากเป็นการจัดการตระกูลเกา นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง”

เฉินเยี่ยนยิ้ม

ก่อนที่จะมาบ้านผู้นำตระกูล เขาได้ไตร่ตรองความสัมพันธ์ต่างๆ จนกระจ่างแจ้ง และคิดหาทางหนีทีไล่ไว้แล้ว

กรมตุลาการย่อมต้องไม่ปล่อยโอกาสใดๆ ที่จะสามารถกดตระกูลเกาให้จมดินโดยสิ้นเชิงไปอย่างแน่นอน

ดวงตาที่ขุ่นมัวของผู้นำตระกูลเฉินยิ่งเป็นประกายขึ้น เขาหายใจเข้าลึกๆ อย่างแรง ฝ่ามือที่หยาบกร้านตบลงบนต้นขา “ตระกูลเฉินจะร่วมเดิมพันกับเจ้าสักครั้ง! จะอยู่หรือจะตาย ก็ดูกันที่ครั้งนี้แหละ”

เฉินเยี่ยนลุกขึ้น โค้งคำนับผู้นำตระกูลเฉินที่นั่งอยู่อย่างสุดซึ้ง แล้วกล่าว “ขอบคุณสำหรับบุญคุณช่วยชีวิตของคนในตระกูล!”

สายตาที่ผู้นำตระกูลเฉินมองมายังเฉินเยี่ยนยิ่งเต็มไปด้วยความชื่นชม “ทั้งตระกูลของเราฝากไว้ที่เจ้าแล้ว”

เฉินเยี่ยนยิ่งนอบน้อมมากขึ้น “ศิษย์จะไม่ทำให้ผิดหวังอย่างแน่นอน! พรุ่งนี้ที่บ้านของศิษย์จะจัดเลี้ยงคนทั้งตระกูล หวังว่าท่านผู้นำตระกูลจะให้เกียรติมาด้วย”

ผู้นำตระกูลยิ้มพลางชี้มาที่เขาแต่ไกล กล่าว “เจ้าหนู เจ้าคาดการณ์ไว้แล้วใช่ไหมว่าตาเฒ่าอย่างข้าจะตอบตกลง?”

“ไม่ได้แน่ใจนักขอรับ เพียงแต่ท่านผู้นำตระกูลมีวีรจิตใจ ย่อมต้องไม่ทำการใดที่ขลาดเขลาเช่นนั้น”

เฉินเยี่ยนกล่าวชมเชยอย่างถูกจังหวะ

ก็แค่ขยับปากพูดเท่านั้น ก็สามารถทำให้ฝ่ายตรงข้ามยอมทำงานให้ตนเองได้ เหตุใดต้องดื้อรั้นด้วยเล่า

ผู้นำตระกูลเฉินโบกมือ “เอาล่ะ เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องกังวล พรุ่งนี้เช้าข้าจะไปแจ้งให้คนในตระกูลทราบทีละคนเอง”

ดึกมากแล้ว เฉินเยี่ยนย่อมต้องไม่รบกวนอีกต่อไป โค้งคำนับผู้นำตระกูลเฉินอย่างสุดซึ้ง แล้วจากบ้านผู้นำตระกูลไปพร้อมกับเฉินเต๋อโซ่ว

เจิ้งซื่อเข้ามาเห็นสีหน้าที่ผ่อนคลายของผู้นำตระกูล ก็ได้เอ่ยถามขึ้น

พอได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้ว ในหัวของเจิ้งซื่อก็ “หึ่งหึ่ง” ดังขึ้นมา “เรื่องใหญ่ขนาดนี้ท่านไม่ปรึกษาพวกผู้อาวุโสในตระกูล ไม่ครุ่นคิดด้วยตัวเองสักสองสามวัน ก็ตอบตกลงไปง่ายๆ เช่นนี้รึ?”

นี่เป็นเรื่องใหญ่ที่อาจจะทำให้ทั้งตระกูลต้องล่มสลายได้เลยนะ

หมู่บ้านของพวกเขาเคยเห็นนายอำเภอที่มาแสดงความยินดีในงานเลี้ยงน้ำไหลของเฉินเยี่ยนเท่านั้น บารมีและอำนาจนั้นก็ทำให้คนในหมู่บ้านปลาบปลื้มพูดถึงกันไปอีกนาน

ขุนนางที่ใหญ่กว่านายอำเภอ พวกเขายังไม่เคยเห็นหน้าเลยด้วยซ้ำ ท่านผู้นั้นจะยอมช่วยพวกเขาได้อย่างไร?

ผู้นำตระกูลเฉินเอนหลังพิงเก้าอี้เอน ค่อยๆ โยกตัวไปมา นิ้วมือเคาะเบาๆ บนต้นขา กล่าวอย่างภาคภูมิใจ “นี่คือความกล้าหาญของเฉินเยี่ยน ต่อให้จะไม่รู้จักท่านผู้ตรวจการ ก็ยังกล้าที่จะวางแผนดึงท่านเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ต่อให้ท่านผู้ตรวจการจะไม่ยอมช่วยพวกเรา หรือว่าจะไม่มีคนอื่นที่สามารถต่อกรกับตระกูลเกาได้แล้ว?”

“ถ้าไม่มีล่ะ?”

เจิ้งซื่ออดที่จะเอ่ยถามอีกครั้งไม่ได้

ผู้นำตระกูลเฉินดูผ่อนคลายอย่างยิ่ง “หากตระกูลเกาสามารถใช้มือเดียวปิดฟ้าได้ถึงเพียงนั้นจริงๆ นักศึกษาที่ออกมาจากสำนักศึกษาตระกูลเกาก็คงจะไม่สอบแม้กระทั่งการสอบระดับอำเภอก็ยังไม่ผ่าน การที่สามารถส่งคนเข้ามาแทรกซึมในอำเภอผิงซิงเพื่อต่อกรกับตระกูลเกาได้ ก็จะเห็นได้ถึงความสามารถของอีกฝ่าย”

(ที่เรียกว่าความมั่งคั่งต้องเสี่ยงเอา อัจฉริยะถูกส่งมาถึงตระกูลเฉินของเขาแล้ว หากเขารักษาไว้ไม่ได้ อย่าว่าแต่คนในละแวกสิบลี้จะหัวเราะเยาะเขาเลย ต่อให้เขาลงไปในยมโลก ก็ไม่มีหน้าไปพบกับบรรพบุรุษ)