บทที่ 87: การโน้มน้าวผู้นำตระกูล

ผู้นำตระกูลเฉินถึงกับจุกไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวอย่างฉุนเฉียว “เจ้าจะเหมือนกับผู้หญิงคนอื่นในตระกูลได้อย่างไร?”

อย่างไรเสียนางก็เป็นภรรยาของผู้นำตระกูล ก็ควรจะคิดถึงเรื่องของตระกูลให้มากกว่านี้

เจิ้งซื่อหาวออกมาหนึ่งครั้ง แล้วกล่าว “ถ้าท่านร้อนใจจนนอนไม่หลับ ก็ไปปรึกษาหารือกับพวกผู้อาวุโสในตระกูลสิ พรุ่งนี้ข้ายังต้องตื่นแต่เช้ามาให้อาหารไก่ เสื้อผ้าที่บ้านก็ต้องลงแป้งซักฟอกอีก”

งานบ้านก็มากพอให้นางวุ่นวายแล้ว จะมีเวลาที่ไหนไปกังวลเรื่องของตระกูลอีกล่ะ?

ผู้นำตระกูลเฉินรู้สึกว่าพูดกันไม่รู้เรื่อง จึงคลุมเสื้อนวมลุกขึ้นอย่างฉุนเฉียว นั่งลงข้างอ่างไฟ แล้วหันกลับไปพูดอย่างเกรี้ยวกราด “นอน นอน นอน เจ้านอนหลับให้สบายเถอะ!”

เจิ้งซื่อพลิกตัวหันหลังให้เขา ไม่นานก็เริ่มกรนออกมา

ผู้นำตระกูลเฉินโกรธจนหยิบที่คีบไฟขึ้นมาเขี่ยในอ่างไฟ เผยให้เห็นถ่านไฟที่ยังลุกโชนอยู่ข้างใต้ และยังทำให้ตนเองอุ่นขึ้นอีกเล็กน้อย

ในฤดูหนาว ครอบครัวที่ยากจนหน่อยก็ทำได้เพียงทนหนาวไปวันๆ

ส่วนครอบครัวที่ฐานะดีเช่นผู้นำตระกูล ก็สามารถผิงไฟได้

อ่างเหล็กใบใหญ่ ใส่ฟืนลงไป ผิงไฟในตอนกลางวัน พอตกกลางคืนไฟมอดลง ถ่านไฟที่เหลืออยู่ก็ยังมีความร้อนอยู่ ก็จะยกเข้าไปในห้องของผู้อาวุโส เพื่อให้ผู้อาวุโสตอนกลางคืนได้สบายขึ้นบ้าง

เพียงแต่ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ถ่านไฟแทบจะมอดดับไปหมดสิ้น ข้างอ่างไฟไม่มีความอบอุ่นเท่าใดนัก ผู้นำตระกูลนั่งอยู่เพียงครู่เดียวก็หนาวไปทั้งตัว

พอหันไปมองภรรยาชราที่นอนหลับสบายอยู่บนเตียง เขาก็อัดอั้นตันใจไปหมด

เหตุใดเขาต้องมาทนหนาวอยู่ใต้เตียงด้วยเล่า เขาจึงดึงเปิดผ้าห่มเตรียมจะมุดเข้าไปในผ้าห่มทันที แต่เพิ่งจะสอดขาเข้าไปได้ข้างหนึ่ง ด้านนอกก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

ในใจของผู้นำตระกูลเฉินตกใจ ขาที่สอดเข้าไปในผ้าห่มก็ถูกดึงกลับออกมาอีกครั้ง

ครอบครัวชาวบ้านนั้นเสียดายน้ำมันตะเกียง ตกกลางคืนก็จะรีบเข้านอนกันแต่หัวค่ำ มีเพียงงานขาวงานดำเท่านั้นที่จะมาเรียกประตูกลางดึก

หรือว่าบ้านไหนมีคนทนความหนาวไม่ไหว?

ผู้นำตระกูลก็ไม่ทันได้คิดมาก รีบวิ่งไปเปิดประตูรั้ว ก็เห็นสองพ่อลูกเฉินเต๋อโซ่วและเฉินเยี่ยนยืนอยู่ที่หน้าประตู

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

ผู้นำตระกูลเอ่ยถามอย่างร้อนรน

เฉินเต๋อโซ่วยื่นไข่ไก่สิบฟองที่ตนเองนำมาให้ผู้นำตระกูล ยิ้มอย่างซื่อสัตย์และเขินอาย “วันนี้ท่านผู้นำตระกูลลำบากแล้ว ข้ากับอาเยี่ยนตั้งใจมาขอขมาท่านผู้นำตระกูลเป็นพิเศษ”

ลมหนาวพัดโชยมาหนึ่งครั้ง ผู้นำตระกูลหนาวจนตัวสั่น

เขากระชับเสื้อให้แน่นขึ้น สายตามองไปที่ไข่ไก่ เสียงสั่นเทาถาม “จำเป็นต้องมาส่งกลางดึกด้วยรึ? พรุ่งนี้ฟ้าจะไม่สว่างแล้วหรืออย่างไร?”

พอผู้นำตระกูลเอ่ยปากเช่นนี้ เฉินเต๋อโซ่วก็ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี

เฉินเยี่ยนเป็นผู้รับช่วงต่อ “การมอบไข่ไก่รอได้ แต่อนาคตของตระกูลเฉินของเรารอไม่ได้ขอรับ ศิษย์รบกวนท่านผู้นำตระกูล จำใจอย่างยิ่ง หวังว่าท่านผู้นำตระกูลจะโปรดอภัย”

เมื่อเผชิญหน้ากับเฉินเยี่ยน ผู้นำตระกูลก็ให้ความสำคัญมากขึ้นหลายส่วน กล่าวว่าไม่เป็นไร แล้วพาสองพ่อลูกเข้าไปในห้องของตน

เจิ้งซื่อเพิ่งจะหลับไป ก็ถูกผู้นำตระกูลปลุกให้ลุกขึ้นมารินน้ำ

ผู้นำตระกูลวางฟางข้าวลงบนอ่างไฟ ไม่นานก็จุดไฟติด แล้วจึงวางท่อนไม้ที่ตัดเตรียมไว้ลงบนไฟอีก เปลวไฟเลียไปตามท่อนไม้ ขับไล่ความหนาวเย็นในห้องออกไป

แสงไฟสาดส่องกระทบใบหน้าของคนทั้งสาม วูบวาบไม่แน่นอน

ผู้นำตระกูลเฉินยื่นมือที่เหี่ยวย่นของตนเองไปอังไฟ “ท่านโจวทำความผิดอันใดกันแน่?”

ในตอนนี้ เฉินเต๋อโซ่วจึงไม่ได้เอ่ยปากอีก

เฉินเยี่ยนกล่าว “ข้าก็ไม่ทราบขอรับ เพียงแต่เมื่อวานได้พบกับคุณชายรองเกา ผู้กุมอำนาจของตระกูลเกา จึงได้รู้ว่าท่านโจวถูกข้าลากเข้าไปพัวพันด้วย”

หัวใจของผู้นำตระกูลเต้นแรงขึ้นมาทันที

ท่านโจวถูกตระกูลเกาทำร้ายอย่างนั้นรึ?

แล้วจึงเอ่ยถามอย่างร้อนรน “เจ้าไปล่วงเกินตระกูลเกาได้อย่างไร?”

เฉินเยี่ยนกล่าว “ข้าสอบได้ซิ่วไฉ พวกเขารู้สึกว่าในอนาคตข้าจะต้องเป็นผู้ยิ่งใหญ่ ตระกูลเฉินจะแข็งแกร่งขึ้นเพราะข้า คุกคามสถานะของตระกูลเกาในอำเภอผิงซิง จึงต้องการจะกำจัดข้าเสียแต่เนิ่นๆ ถึงได้ลงมืออย่างโหดเหี้ยมเช่นนี้”

ผู้นำตระกูลขมวดคิ้วจนแทบจะหนีบแมลงวันตายได้ เขาข้ามเฉินเยี่ยนไปมองเฉินเต๋อโซ่ว “คุณชายรองเกาผู้นั้นพูดเช่นนี้จริงๆ รึ?”

เฉินเต๋อโซ่วพยักหน้าโดยไม่ลังเล “เมื่อวานหิมะตกหนัก คุณชายรองเกานั่งเกี้ยวมาขวางทางอาเยี่ยนกับข้าไว้ บอกว่าอำเภอผิงซิงเป็นรากฐานของตระกูลเกา อะไรที่ว่าบนเตียงนอนของตนเองย่อมไม่ยอมให้ผู้อื่นมานอนหลับสบาย น่าเสียดายที่อาเยี่ยนแซ่เฉิน หากแซ่เกา อาเยี่ยนย่อมต้องก้าวหน้าได้อย่างราบรื่น”

ผู้นำตระกูลโกรธจัด “อำเภอผิงซิงนี่แซ่เกาตั้งแต่เมื่อใดกัน? จะไม่ยอมให้ตระกูลอื่นมีคนเก่งๆ ขึ้นมาเลยหรืออย่างไร?!”

หากเป็นเฉินเยี่ยนที่พูดประโยคเหล่านี้ ผู้นำตระกูลก็คงจะครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย เพราะอย่างไรเสียก็เป็นคนฉลาด ย่อมรู้ว่าควรจะพูดอย่างไรให้เป็นประโยชน์ต่อตนเอง

แต่พอเป็นคนซื่ออย่างเฉินเต๋อโซ่วที่พูดประโยคนี้ ผู้นำตระกูลกลับเชื่ออย่างสนิทใจ

เฉินเต๋อโซ่วพูดจาติดๆ ขัดๆ มาตั้งแต่เด็ก ย่อมต้องพูดประโยคเช่นนี้ออกมาไม่ได้อย่างแน่นอน

เช่นนั้นก็คงจะเป็นเพราะได้ยินมาจากคุณชายรองเกา

ในตระกูลอุตส่าห์มีเฉินเยี่ยนขึ้นมาคนหนึ่ง ไม่ได้ไปสร้างความเดือดร้อนให้ใคร เพียงแค่อายุยังน้อยก็สอบได้ซิ่วไฉ กลับไปขวางหูขวางตาตระกูลเกาเข้า ถึงกับต้องลงมือกับเฉินเยี่ยน

นี่มันคิดจะกดตระกูลเฉินให้จมดินโดยสิ้นเชิงใช่หรือไม่?

เฉินเยี่ยนถอนหายใจ “ตระกูลเกาใช้อำนาจบาตรใหญ่มาโดยตลอด ก่อนหน้านี้พวกเขาก็เคยลงมือกับข้ามาแล้วหลายครั้ง โจรป่าครั้งก่อนเกรงว่าก็คงจะเป็นคนที่ตระกูลเกาส่งมาเพื่อทำให้ข้าพิการ”

เมื่อนึกถึงเรื่องครั้งก่อน เฉินเต๋อโซ่วก็ยังคงใจหายไม่หาย “ตระกูลเกาก็กลัวว่าอาเยี่ยนจะได้เป็นขุนนางใหญ่ ตระกูลเฉินของเราจะเจริญรุ่งเรือง”

ผู้นำตระกูลที่เดิมทียังโกรธจัดอยู่ บัดนี้กลับสงบลง แล้วจ้องมองเฉินเต๋อโซ่วอย่างเงียบๆ “คำพูดเหล่านี้อาเยี่ยนสอนให้เจ้าพูดใช่หรือไม่?”

หัวใจของเฉินเต๋อโซ่วเต้นแรงขึ้นมาทันที รีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่ใช่ขอรับ ข้าคิดเองทั้งหมด”

ระหว่างทางมาบ้านผู้นำตระกูล เฉินเยี่ยนสอนให้เฉินเต๋อโซ่วพูดเช่นนี้จริงๆ ทั้งยังให้เขาฝึกซ้อมอยู่สองรอบ

เฉินเต๋อโซ่วคิดว่าตนเองพูดได้ดีแล้ว เหตุใดจึงถูกผู้นำตระกูลมองออกได้

ผู้นำตระกูลจ้องมองเฉินเต๋อโซ่วแล้วกล่าว “เจ้าตั้งแต่เล็กจนโต พอพูดโกหกทีไร ก็จะลูบหน้าทุกที”

เพราะเป็นเด็กที่ได้เรียนหนังสือเพียงไม่กี่คนในหมู่บ้าน ผู้นำตระกูลจึงให้ความสำคัญกับเฉินเต๋อโซ่วอย่างยิ่ง บางครั้งก็จะเรียกเฉินเต๋อโซ่วมาทดสอบความรู้

เมื่อได้ติดต่อกันบ่อยครั้ง ย่อมต้องเข้าใจนิสัยของเฉินเต๋อโซ่วดี

เฉินเยี่ยนลอบกล่าวในใจว่าพลาดแล้ว

เขาไม่นึกไม่ฝันเลยว่าผู้นำตระกูลจะให้ความสนใจพ่อเฉินของเขาถึงเพียงนี้ ช่างเป็นการเสียทีอย่างมหันต์จริงๆ

ผู้นำตระกูลเฉินหันสายตามาที่เฉินเยี่ยนอีกครั้ง “เจ้าอยากให้คนในตระกูลปกป้องเจ้ารึ? เจ้าช่างมองตระกูลสูงส่งเกินไปแล้ว พวกเราล้วนเป็นชาวนา จะไปต่อกรกับทางการได้อย่างไร?”

เขาอยากให้ทั้งตระกูลเจริญก้าวหน้าขึ้นไป แต่ก็อยากจะรักษาชีวิตของทุกคนไว้มากกว่า

ทางการจะมาจับคน แล้วคนในหมู่บ้านจะไปขวาง? นั่นไม่ใช่เป็นการส่งทั้งตระกูลไปตายหรอกหรือ?

การรักษาชีวิตไว้สำคัญที่สุด

ขอเพียงมีลูกหลานมากพอ ย่อมต้องมีคนที่มีพรสวรรค์ดีๆ เกิดขึ้นมาอีกหนึ่งสองคน ถึงตอนนั้นตระกูล...

“หากไม่ปกป้องข้า ตระกูลเฉินก็จะถูกจองจำอยู่กับผืนดินไปตลอดกาล ต้องกังวลเรื่องการหาเลี้ยงปากท้องไปตลอดทั้งปี”

เฉินเยี่ยนจี้ใจดำของผู้นำตระกูล

ผู้นำตระกูลเฉินหัวเราะเย็นชา “พรสวรรค์ของเจ้าแม้จะดี แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีคนรุ่นหลังที่เก่งกว่าเจ้า”

“วันนี้ตระกูลเกาสามารถกดขี่ข้าได้ หรือว่าจะยอมปล่อยให้คนรุ่นหลังของตระกูลข้าเติบโตขึ้นมาเป็นศัตรูตัวฉกาจของตระกูลเกาของพวกเขารึ?”

เฉินเยี่ยนไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย

แม้เขาจะให้พ่อของเขาบิดเบือนคำพูดไปบ้าง แต่เนื้อแท้ก็ยังคงเป็นเช่นนี้ ไม่นับว่าเป็นการโกหก

วันนี้ต่อให้ไม่ใช่เขาเฉินเยี่ยน เปลี่ยนเป็นเฉินต้า เฉินเอ้อ ก็จะถูกกดขี่เช่นกัน

“ตระกูลเกาได้ตัดขาดบันไดไต่เต้าของตระกูลต่างๆ ในอำเภอผิงซิงและกระทั่งในเมืองตงหยาง หากตระกูลเกาไม่ล่มสลาย ตระกูลเฉินก็จะไม่มีวันได้ผงาดขึ้นมา”

ผู้นำตระกูลเฉินสบตากับเฉินเยี่ยน ต้องการจะมองหาความผิดปกติในดวงตาของเขา แต่เฉินเยี่ยนกลับไม่หลบไม่เลี่ยง จ้องมองกลับมาอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมาเช่นนี้

หากเป็นเมื่อก่อน ผู้นำตระกูลคงจะยินดีอย่างยิ่งที่ในตระกูลมีคนฉลาดหลักแหลมเกิดขึ้นมา

แต่ในตอนนี้ เขากลับเกลียดการติดต่อกับคนฉลาดหลักแหลมเสียเหลือเกิน

เขามองไม่ออกเลยว่าคนที่อยู่ตรงหน้าพูดจริงหรือพูดเท็จ

“ท่านผู้นำตระกูล อาเยี่ยนพูดความจริง! มีเพียงคนที่ยอมสวามิภักดิ์ต่อตระกูลเกาเท่านั้น ตระกูลเกาจึงจะยอมให้เข้าร่วมการสอบขุนนาง หากอาเยี่ยนยอมจำนน อาเยี่ยนก็ยังคงจะมีอนาคตได้ ถึงตอนนั้นผู้ที่ได้รับประโยชน์ก็คือตระกูลเกา ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับตระกูลเฉินของเราเลยแม้แต่น้อย”