บทที่ 86: สองพ่อลูก

อันที่จริงแล้ว ก่อนหน้านี้เฉินเยี่ยนไม่ได้คิดที่จะเลือกข้างก่อนที่จะได้เข้ารับราชการในราชสำนัก

หลักการที่ว่ารุ่งเรืองเพราะสิ่งใดย่อมล่มสลายเพราะสิ่งนั้น เขาย่อมรู้ดี

เมื่อได้เข้าร่วมกับฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งแล้ว ความรุ่งเรืองและความเสื่อมถอยของตนเองก็จะผูกติดอยู่กับคนกลุ่มหนึ่งอย่างแน่นหนา เมื่อผู้นำล้มลง เขาก็ย่อมต้องถูกลากเข้าไปพัวพันด้วยอย่างแน่นอน

แต่ทว่าตอนนี้ตระกูลเกาได้บีบคั้นเขาจนถึงทางตันแล้ว เขามีเพียงต้องสวามิภักดิ์ต่อศัตรูทางการเมืองของตระกูลเกา จึงจะสามารถช่วงชิงหนทางรอดให้แก่ตนเองและครอบครัวได้

สิ่งที่ต้องห้ามที่สุดในตอนนี้ ก็คือการโลเลไม่แน่นอน หรือกระทั่งการยอมก้มหัวให้ตระกูลเกา

หากไปร้องขอต่อตระกูลเกาจริงๆ ขึ้นมา ชีวิตและความตายของเขากับตระกูลโจวก็จะขึ้นอยู่กับความคิดเพียงชั่ววูบของตระกูลเกาทั้งสิ้น

ด้วยความใจแคบของตระกูลเกา ย่อมไม่อาจยอมรับเขาและท่านพ่อโจวได้เป็นอันขาด

มีเพียงการลุกขึ้นมาตวัดดาบใส่ตระกูลเกาอย่างเดือดดาลเท่านั้น จึงจะมีความเป็นไปได้ที่จะเข้าไปอยู่ในสายตาของฝ่ายตรงข้ามกับตระกูลเกา

ซิ่วไฉตัวเล็กๆ คนหนึ่ง การจะสวามิภักดิ์ต่อขั้วอำนาจใดย่อมต้องมีเครื่องบรรณาการ

หลังจากเข้าพบเหอรั่วสุ่ยเสร็จแล้ว ท้องฟ้าก็ค่อยๆ มืดลง ในตอนนี้การจะกลับบ้านเป็นเรื่องยากแล้ว

เฉินเยี่ยนและเฉินเต๋อโซ่วจึงได้หาโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งพักค้างคืนตามอำเภอใจ

ยามค่ำคืนลมหนาวพัดกรูเกรียว หนาวจนมือเท้าเย็นเฉียบ ผ้าห่มราวกับมีลมลอดเข้ามาได้จากทุกทิศทาง

โชคดีที่สองพ่อลูกนอนอยู่ในผ้าห่มผืนเดียวกัน สามารถให้ความอบอุ่นแก่กันและกันได้

ครึ่งคืนผ่านไป เฉินเยี่ยนพลิกตัวก็พบว่าเท้าของตนเองถูกเฉินเต๋อโซ่วกอดไว้ในอ้อมอก ในห้องก็ไม่มีเสียงกรน

เฉินเยี่ยนจึงรู้ว่าเฉินเต๋อโซ่วยังไม่หลับ เขาจึงกล่าว “ท่านพ่อวางใจนอนเถอะขอรับ ข้าไม่หนาว”

เฉินเต๋อโซ่วไม่ยอมปล่อยมือ แต่กล่าวด้วยน้ำเสียงอู้อี้ “พ่อนอนไม่หลับ ให้พ่อทำให้เจ้าร้อนขึ้น เจ้าจะได้นอนหลับสบาย อย่าให้หนาวจนป่วยไปเสียล่ะ”

ค่ำคืนในฤดูหนาวนั้นมืดมิดกว่าค่ำคืนในฤดูร้อนอยู่บ้าง แสงจันทร์จางๆ ลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาได้ เพียงส่องสว่างได้แค่พื้นที่เล็กๆ ไม่อาจขับไล่ความมืดมิดออกไปได้

เฉินเยี่ยนเอ่ยถาม “ท่านพ่อกลัวหรือไม่ขอรับ?”

แม้เขาจะไม่ได้พูดอย่างชัดเจนว่ากลัวอะไร แต่เฉินเต๋อโซ่วก็ย่อมฟังออกว่าหมายถึงตระกูลเกา

“กลัวสิ”

เฉินเต๋อโซ่วถอนหายใจยาว “ตระกูลใหญ่สูงศักดิ์เช่นตระกูลเกา อย่าว่าแต่ครอบครัวชาวนาอย่างเราเลย ต่อให้เป็นทั้งตระกูลเฉินก็ยังไม่อาจต่อกรกับพวกเขาได้ หากวันนี้เปลี่ยนเป็นพ่อ เกรงว่าคงจะก้มหัวอ้อนวอนขอความเมตตาไปแล้ว”

เมื่อพูดประโยคนี้ออกมา ความหวาดหวั่นในใจของเขาราวกับลดน้อยลงไปบ้าง

“แล้วเหตุใดท่านพ่อจึงไม่ห้ามข้าเล่าขอรับ?”

เฉินเยี่ยนเอ่ยถามอีกครั้ง

ในเมื่อกลัว แล้วเหตุใดจึงยังกล้าปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจ?

เฉินเต๋อโซ่วถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “พ่อเป็นเพียงชาวนาที่ซื่อสัตย์สุจริต ต่อให้จะเคยเรียนหนังสือมาบ้างไม่กี่ปี ก็รู้เพียงแค่เรื่องการทำนา ย่อมไม่อาจเทียบกับความฉลาดของเจ้าได้ ในเมื่อเจ้าทำเช่นนี้ ย่อมต้องมีเหตุผลของเจ้า สิ่งที่พ่อทำได้ ก็มีเพียงช่วยทำให้เท้าของเจ้าอุ่นขึ้นเท่านั้น”

เฉินเต๋อโซ่วกระชับผ้าห่มให้แน่นขึ้น กล่าวต่อ “อาเยี่ยนเจ้าเป็นคนที่มีน้ำใจ ตระกูลโจวเลี้ยงดูเจ้ามาหลายปี เจ้าคงจะไม่ทอดทิ้งพวกเขา ความปลอดภัยของตระกูลเฉินของเราก็กดทับอยู่บนบ่าของเจ้า เจ้าเพิ่งจะอายุสิบขวบ แบกรับภาระหนักหนาเช่นนี้คงจะเหนื่อยมากสินะ?”

เฉินเยี่ยนยิ้มแล้วกล่าว “มีท่านพ่อคอยทำให้เท้าข้าอุ่น ต่อให้เหนื่อยแค่ไหนนอนหลับสักตื่นก็ดีขึ้นแล้วขอรับ”

ในชาติก่อนเขาเป็นเด็กกำพร้า เติบโตมาพร้อมกับเด็กคนอื่นๆ ที่ไม่มีพ่อแม่เหมือนกัน ไม่เคยได้สัมผัสถึงความรักของครอบครัวเลย

ไม่นึกไม่ฝันว่าหลังจากข้ามภพมาแล้ว เขาจะได้รับพ่อแม่ถึงสองคู่

ราวกับเป็นของขวัญชดเชยจากสวรรค์สำหรับความรักของครอบครัวที่ขาดหายไปในชาติก่อน

เมื่อเทียบกับโจวหรงแล้ว เฉินเต๋อโซ่วเป็นคนซื่อสัตย์ นิสัยค่อนข้างอ่อนแอ ไม่สามารถเป็นที่พึ่งพิงให้เขาได้ ในใจของเขาจึงมีความละเลยอยู่บ้าง

ตั้งแต่แรกเขาก็ให้ความสำคัญกับโจวหรงมากกว่า

เขาได้เรียนรู้จากโจวหรงว่าความรักของพ่อคืออะไร รสชาติของการถูกปกป้องเป็นเช่นไร

ก็เพราะโจวหรงเช่นกัน เขาจึงมีความกล้าที่จะใช้ชีวิตอย่างสบายๆ

พอมาถึงบ้านตระกูลเฉิน เฉินเต๋อโซ่วปกป้องเขาไม่ได้ บีบบังคับให้เขาต้องเหมือนกับชาติก่อน ไม่กล้าหยุดพักแม้แต่น้อย

กระทั่งต้องขยันหมั่นเพียรยิ่งกว่าชาติก่อนเสียอีก

ชาติก่อนหากเขาไม่พยายาม อย่างมากก็แค่กินไม่ดีอยู่ไม่ดี แต่ที่ราชวงศ์เหลียงหากไม่พยายาม ก็มีความเป็นไปได้อย่างยิ่งที่จะต้องตายอย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่

วันนี้เขาจึงได้รู้ว่า ต่อให้พ่อเฉินผู้นี้จะไม่สามารถเป็นร่มเงาให้เขาได้ แต่ก็จะพยายามสุดความสามารถเพื่อทำให้เท้าของเขาอุ่น

โดยไม่รู้ตัว เขาก็มีความผูกพันมากมายที่ราชวงศ์เหลียงแห่งนี้แล้ว

เขาจะยอมแพ้ง่ายๆ ได้อย่างไร และจะยอมให้คนที่มอบความจริงใจให้เขาเหล่านี้ต้องเจ็บปวดได้อย่างไร?

รากฐานของตระกูลเกาแม้จะลึกซึ้ง แต่ก็ใช่ว่าจะสามารถใช้มือเดียวปิดฟ้าได้จริงๆ

ในเมื่อมาถึงจุดที่ต้องตายกันไปข้างหนึ่งแล้ว ก็ไม่อาจปล่อยให้เขาถอยหลังได้แม้แต่ก้าวเดียว

เมื่อตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้ากลับแจ่มใส

ดวงอาทิตย์อุ่นๆ ลอยเด่นอยู่สูง ส่องสว่างจนฟ้าสูงดินกว้าง

ยามที่หิมะละลาย ทุกหนทุกแห่งล้วนเต็มไปด้วยน้ำ เหยียบลงไปทีหนึ่ง ทั้งรองเท้าและขากางเกงก็เปื้อนไปด้วยโคลน

เฉินเยี่ยนเช่ารถล่อคันหนึ่งที่สถานีรถในเมืองตงหยางเพื่อกลับไปยังอำเภอผิงซิง

เมื่อเทียบกับรถเทียมวัวแล้ว รถล่อเร็วกว่า ทั้งยังอุ่นกว่า วิ่งไปก็ไม่โคลงเคลงเท่าใดนัก ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือ รถล่อแพงกว่ารถเทียมวัว

เมื่อกลับถึงอำเภอผิงซิง เฉินเยี่ยนก็มาที่ร้านโม่จู๋เซวียนอีกครั้ง

วันนี้เมิ่งหย่งฉางไม่ได้อยู่ที่ร้านหนังสือ แม้แต่เถ้าแก่ก็ไม่รู้ว่าเขาไปที่ใด

เฉินเยี่ยนสืบข่าวไม่ได้ ก็ทำได้เพียงกลับหมู่บ้านไปก่อนพร้อมกับเฉินเต๋อโซ่ว

ตอนที่ถึงหมู่บ้าน ก็เป็นเวลาครึ่งคืนแล้ว

คุณนายหลิ่วคลุมเสื้อนวมลุกขึ้นมาทำบะหมี่ไข่ร้อนๆ ให้สองพ่อลูกคนละชาม เฉินเยี่ยนหิวจนตาลายแล้ว จึงกินอย่างมูมมาม กระเพาะที่ถูกลมหนาวพัดมาทั้งวันในที่สุดก็ได้รับความอบอุ่นจากน้ำซุปร้อนๆ ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลก็ถูกขับไล่ไปไม่น้อย

ใต้แสงตะเกียงน้ำมันที่ริบหรี่ คุณนายหลิ่วนั่งรอสองพ่อลูกกินเสร็จอย่างเงียบๆ แล้วจึงเอ่ยปาก “วันนี้มีเจ้าพนักงานมาที่หมู่บ้านเรา บอกว่าจะมาจับอาเยี่ยน โชคดีที่อาเยี่ยนไม่อยู่ พวกเจ้าพนักงานถูกผู้นำตระกูลไล่กลับไปแล้ว”

เฉินเต๋อโซ่วตกใจ รีบเอ่ยถาม “ทำไมถึงจะมาจับอาเยี่ยน?”

คุณนายหลิ่วขมวดคิ้วมุ่นด้วยความกลัดกลุ้ม “บอกว่าท่านโจวทำความผิดอะไรสักอย่าง อาเยี่ยนเป็นลูกบุญธรรมของท่านโจว ก็ต้องถูกจับไปด้วย”

เฉินเต๋อโซ่วก็ร้อนรนขึ้นมาเช่นกัน หันไปพูดกับเฉินเยี่ยน “ต้องเป็นฝีมือของตระกูลเกาแน่ๆ พวกเขาจับตัวไม่ได้ ต้องกลับมาอีกแน่ พรุ่งนี้เจ้าไปหลบอยู่ที่บ้านตาเถอะ”

เฉินเยี่ยนใช้ผ้าเช็ดปากเช็ดปากอย่างช้าๆ แล้วกล่าว “ในยามนี้ข้ายิ่งต้องอยู่ที่หมู่บ้านเฉินเจียวัน ข้าเป็นคนตระกูลเฉิน คนในตระกูลจะพยายามสุดความสามารถเพื่อปกป้องข้า แต่ตระกูลหลิวเป็นตระกูลนอก จะไม่ยอมเสี่ยงล่วงเกินทางการเพื่อปกป้องข้าหรอกขอรับ”

ชาวราชวงศ์เหลียงจำนวนมากเมื่อเกิดเรื่องขัดแย้งกับผู้อื่น ก็จะไปหลบภัยอยู่ที่บ้านตา

คนอื่นก็ไม่รู้ว่าบ้านตาของเขาอยู่ที่ใด ย่อมต้องหาตัวไม่พบ เวลาผ่านไปนานเข้าเรื่องราวก็จะซาไปเอง

แต่คนที่เฉินเยี่ยนล่วงเกินคือตระกูลเกา การที่ตระกูลเกาจะสืบหาบ้านตาของเขานั้นง่ายดายเกินไป

ต่อให้ตาจะสนิทสนมเพียงใด คนในครอบครัวก็เป็นไปไม่ได้ที่จะปกป้องเขาต่อหน้าทางการได้

แต่ตระกูลเดียวกัน ขอเพียงเขายังมีคุณค่า ต่อให้ต้องสละชีวิตก็จะปกป้องเขา

“ท่านแม่ พรุ่งนี้บ้านเราจัดงานเลี้ยงใหญ่ เชิญคนในตระกูลมากินข้าวกันทุกคน อาหารต้องอุดมสมบูรณ์ สุราต้องเพียงพอ ต้องจัดให้ดียิ่งกว่างานเลี้ยงน้ำไหลของหมู่บ้าน”

คุณนายหลิ่วงุนงง “จัดงานเลี้ยงในเวลานี้ พวกเจ้าพนักงานก็รู้สิว่าเจ้าอยู่ที่บ้าน แล้วจะมาจับเจ้าไปไม่ใช่รึ?”

“หลบไม่พ้น สู้เผชิญหน้าอย่างซึ่งๆ หน้าเสียดีกว่า ตอนนี้ข้าจะไปที่บ้านผู้นำตระกูลสักหน่อย”

คุณนายหลิ่วเดิมทีคิดจะเกลี้ยกล่อมให้เขารอจนฟ้าสว่างแล้วค่อยไป ดึกดื่นป่านนี้ผู้นำตระกูลคงจะหลับไปแล้ว แต่เฉินเยี่ยนกลับไม่ยอมรอแม้แต่วินาทีเดียว

เฉินเต๋อโซ่วจึงทำได้เพียงส่งเฉินเยี่ยนไปยังบ้านผู้นำตระกูล

ผู้นำตระกูลเฉินนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง พอพลิกตัวทีหนึ่ง ลมก็ลอดเข้ามาในผ้าห่ม ความอบอุ่นก็หายไปหมดสิ้น

เจิ้งซื่อ ภรรยาของผู้นำตระกูลเฉินอดทนมานาน ในที่สุดก็กล่าวอย่างไม่พอใจ “ท่านไม่นอนก็จงนอนนิ่งๆ สิ จะพลิกไปพลิกมาทำอะไร?”

ในใจของผู้นำตระกูลเฉินอัดอั้นมานานแล้ว พอเห็นว่าภรรยาชราก็ยังไม่หลับ จึงได้เปิดฉากสนทนาทันที “เจ้าพนักงานมาจับเฉินเยี่ยนถึงที่แล้ว เจ้ายังนอนหลับลงอีกรึ?”

เจิ้งซื่อกล่าว “ท่านเป็นผู้นำตระกูล ในตระกูลก็มีผู้ชายมากมายคอยรับมืออยู่ ไม่ถึงตาหญิงชราอย่างข้าต้องมาวุ่นวายใจหรอก”

(มีเวลาว่างขนาดนี้ ข้าไปงีบหลับอีกสักหน่อยดีกว่า)