บทที่ 917 เต๋าให้กำเนิดหนึ่ง

หูอี้ส่ายหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ "ต่อให้ใต้เท้าเฉินจะรับประกันตัวเองได้ ทว่าก็ไม่อาจรับประกันขุนนางทั้งแผ่นดินว่าจะเหมือนใต้เท้าเฉินได้ จิตใจคนยากแท้หยั่งถึง จะป้องกันได้อย่างไร? ต่อให้ให้ท่านจัดตั้งหน่วยงานใหม่ขึ้นมา สามารถจับกุมคนทุจริตคอร์รัปชันได้ชั่วคราว ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปเนิ่นนาน ก็จะต้องกลายเป็นสำนักงานผู้ตรวจการแห่งที่สองอย่างแน่นอน"

คนเราย่อมต้องมีความเห็นแก่ตัว เป็นสันดานของมนุษย์ จะไปยับยั้งได้อย่างไร?

"เช่นนั้นก็ต้องมีกฎระเบียบที่เข้มงวดคอยควบคุม มีมาตรฐานที่เป็นหนึ่งเดียว ผู้ใดล้ำเส้นก็ต้องถูกกำจัด บนโลกใบนี้สมควรจะมีความถูกต้องและผิดพลาด และต้องอาศัยความพยายามของทุกคนในการธำรงไว้ หากไม่เป็นเช่นนั้น ทุกคนต่างก็เอาแต่ใช้ข้ออ้างว่าโลกนี้ก็เป็นเช่นนี้แหละมาปลอบใจตัวเอง คนเก่งก็ทึกทักเอาเองว่าตนเป็นผู้ตื่นรู้ โกงกินเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวได้อย่างหน้าตาเฉย ส่วนคนอ่อนแอก็ใช้ข้ออ้างเดียวกันมาปลอบใจตัวเอง แล้วก็กลายเป็นพวกหดหัวอยู่ในกระดอง หากเป็นเช่นนั้น โลกใบนี้ก็คงใกล้ถึงจุดจบเต็มทีแล้ว"

นิ้วชี้ของเฉินเยี่ยนขีดเส้นตรงหนึ่งเส้นลงบนโต๊ะ "หากมีการขีดเส้นนี้ไว้ หูเก๋อเหล่าในวันนี้จะยังกล้ามานั่งคุยโวเรื่องความเห็นแก่ตัว พูดจาโอ้อวดเรื่องอำนาจล่อตาล่อใจกับข้าน้อยอยู่ที่นี่อีกหรือ?"

เมื่อทุกคนเคยชินกับมัน กระทั่งยกย่องให้เป็นบรรทัดฐาน ไม่ว่าจะเป็นราชสำนักหรือราษฎรต่างก็จะด้านชาต่อเรื่องเหล่านี้ นั่นแหละถึงจะเป็นความเสื่อมทรามทางศีลธรรมอย่างแท้จริง