บทที่ 941 เก็บกวาด 4

แสงแดดอันร้อนระอุในเดือนหกแผดเผาพื้นดินจนเกิดเป็นไอลอยกรุ่น แม้แต่เมฆบนท้องฟ้ายังต้องหลบลี้หนีหน้า เกรงว่าจะถูกแผดเผาจนเหือดแห้ง

ตามท้องทุ่งนาไร้ซึ่งเงาของชาวบ้านที่กำลังตรากตรำทำงาน ฝูงควายต่างพากันแช่ตัวอยู่ในหนองน้ำหรือแม่น้ำไม่ยอมลุกไปไหน เด็กน้อยที่มักจะวิ่งเล่นหัวเราะร่า บัดนี้กลับนอนเรียงรายกันอย่างเงียบเชียบอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ในบ้าน โดยมีผู้หลักผู้ใหญ่คอยพัดวีไล่ความร้อนและแมลงให้ หากผู้ใหญ่เผลองีบหลับไป พัดใบปาล์มก็จะหยุดนิ่ง ครั้นสะดุ้งตื่นขึ้นมา ก็จะกลับมาพัดวีต่อ

เหล่าจักจั่นบนต้นไม้ต่างพากันส่งเสียงร้องระงมอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ราวกับต้องการจะฝากความรักที่มีต่อโลกใบนี้ไว้ในฤดูร้อนอันอบอ้าวนี้ให้จงได้

ทว่าม้าที่กำลังควบตะบึงไปตามถนนกลับไม่ใส่ใจในเสียงเพลงเหล่านั้น พวกมันเอาแต่วิ่งไปข้างหน้าอย่างมุ่งมั่น โดยไม่ยอมหยุดพักฟังเสียงเพลงของเหล่าจักจั่นเลยแม้แต่น้อย โชคดีที่ยังมีเสียงฝีเท้าม้าทิ้งไว้เป็นจังหวะ คล้ายกับเป็นเสียงกลองประกอบจังหวะให้เสียงร้องของจักจั่น

เมื่อม้าตัวหนึ่งควบผ่านไป ไม่นานก็จะมีม้าตัวที่สองและสามตามมา แม้จะทิ้งระยะห่างกัน ทว่าคนบนหลังม้าต่างก็มีสีหน้าเคร่งเครียดและรีบร้อนไม่ต่างกัน