บทที่ 947 บังคับทิศทาง 5

ภายในท้องพระโรงเหลือเพียงเสียงของเถาเหยียนจิ้งที่ดังกึกก้องไปทั่ว

เหล่าขุนนางต่างพากันก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าสบตาจางอี้เหิงเลยแม้แต่น้อย

หลี่จี้ ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรลอบมองหย่งอันตี้ด้วยหางตาตามสัญชาตญาณ เห็นว่าแม้หย่งอันตี้จะประทับนิ่งเงียบไม่ตรัสสิ่งใด ทว่าบนพระพักตร์กลับมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง เห็นได้ชัดว่าทรงพระเกษมสำราญ

เขาดึงสายตากลับมา และยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน

สองมือของจางอี้เหิงที่ยันพื้นไว้ค่อยๆ กำหมัดแน่น เขายืดตัวขึ้นคุกเข่า สีหน้าย่ำแย่ลงหลายส่วน "ข้าเคารพที่ใต้เท้าเถามีอาวุโส จึงยอมเรียกขานท่านว่าท่านผู้เฒ่า แต่ก็ไม่ยินยอมให้ใต้เท้าเถานำข้าไปเปรียบเปรยกับสวีหงเจี้ยนหรอกนะ"