บทที่ 971 เสือไม่อยู่ป่า 1

"ได้ยินมาว่าท่านผู้เฒ่าเถาถูกพวกบัณฑิตด่าทอกลางถนนจนโกรธสลบไปเลยนะ คนขับรถม้าต้องแบกหนีหัวซุกหัวซุน ช่างน่าเวทนาจริงๆ"

ขุนนางผู้หนึ่งเอ่ยปากบอกว่าน่าเวทนา ทว่าสีหน้ากลับเต็มไปด้วยความสะใจ

ขุนนางอีกคนส่ายหน้า ถอนหายใจพลางยิ้มเยาะ "ใครจะไปคิดล่ะ ว่าเป็นถึงเสนาบดีกรมลี่ปู้ จะถูกฉีกหน้าซะขนาดนี้ ต่อไปใต้เท้าเถาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนล่ะเนี่ย?"

"ช่วงนี้ท่านผู้เฒ่าเถาคอยใช้อำนาจกดข่มขุนนางทั้งราชสำนัก คงจะไปสร้างความโกรธแค้นให้พวกบัณฑิตเข้าล่ะสิ ถึงได้เกิดเรื่องเมื่อวานขึ้น"

ระหว่างรอเข้าเฝ้าที่หน้าประตูวัง เหล่าขุนนางต่างก็จับกลุ่มคุยกันเรื่องเมื่อวานอย่างออกรส