บทที่ 100 ทำลายอาคม

เมื่อเห็นโลงศพจิ๋วในมือลู่เฟย สีหน้าที่เพิ่งผ่อนคลายของเฉินจินฟาก็กลับมาเคร่งเครียดอีกครั้ง

"เถ้าแก่ลู่ งั้นก็เปิดโลงตอนนี้เลย จัดการมันให้สิ้นซาก! ถึงจะบอกว่าเด็กคู่นี้น่าสงสารก็เถอะ แต่เราไม่ได้เป็นคนทำร้ายพวกเขานี่นา จะเก็บไว้ทำไมให้เป็นภัยแก่คนอื่น?"

แค่พรายเด็กตัวเดียวอาละวาด ยังมีพละกำลังมหาศาลจนทำให้เสาต้นใหญ่ถล่มลงมาได้ ถ้าไม่กำจัดทิ้งเสียตอนนี้ วันหน้าไม่รู้ว่าจะมีคนต้องตายเพราะมันอีกเท่าไหร่

พอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ เขายังรู้สึกใจสั่นขวัญแขวนไม่หาย

"พี่ฟาพูดถูกครับ แต่ผมฉุกคิดขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง" ลู่เฟยเปรยขึ้นอย่างครุ่นคิด

"เรื่องอะไร?"

"ไซต์งานนี้เมื่อก่อนเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ถึงขั้นต้องใช้เด็กชายเด็กหญิงคู่หนึ่งมาสังเวยเพื่อตรึงวิญญาณ?"

"จะเกิดอะไรก็ช่างมันเถอะ! มีกี่ตัวก็จัดการให้เรียบไปก่อนเถอะนะ" พี่ฟาโบกมืออย่างร้อนรน เขากลัวเหลือเกินว่าตุ๊กตาดินเผาในโลงนี้จะหลุดออกมาอีกตัว

"ก็จริงครับ"

ในเมื่อลูกค้าต้องการแบบนั้น ลู่เฟยก็ไม่ซักไซ้ต่อ เขาอุ้มโลงศพจิ๋วเตรียมหาสถานที่ที่เหมาะสมเพื่อลงมือ จังหวะที่ก้าวเดินเขาเหลือบเห็นเศษตุ๊กตาดินเผาที่แตกกระจายอยู่บนพื้น

เขาชะงักเท้า สั่งให้หู่จึเก็บเศษเหล่านั้นใส่กระเป๋าเป้ให้หมด

จากนั้น เขาอุ้มโลงศพเดินข้ามกองหินที่ระเกะระกะไปหาพื้นที่ค่อนข้างราบเรียบ วางโลงศพลงแล้วหยิบพ้อนเล็กที่เตรียมไว้ในเป้ออกมา เตรียมลงมือ

"เถ้าแก่ลู่ ระวังด้วยนะ!" พี่ฟาอดไม่ได้ที่จะเตือนด้วยความกังวล

"วางใจครับพี่ฟา มันหนีออกมาไม่ได้หรอก!"

ลู่เฟยพูดพลางค่อยๆ งัดตะปูตรึงวิญญาณบนโลงศพออกทีละดอก

ทันทีที่ตะปูดอกแรกถูกถอนออก ตัวโลงก็เริ่มสั่นสะเทือนทันที

เฉินจินฟาใจหายวาบ

แต่ลู่เฟยกลับมีสีหน้าเรียบเฉย เขาสุ่ยขวดน้ำดื่มขึ้นมา แล้วเทน้ำที่มีสีขุ่นมัวเล็กน้อยลงไปในรูตะปู

โลงศพสงบนิ่งลงอย่างรวดเร็ว

ลู่เฟยถอนตะปูดอกที่สองต่อ แล้วเทน้ำตามลงไปอีก

ครั้งนี้โลงศพจิ๋วเพียงแค่สั่นเบาๆ เท่านั้น

เมื่อลู่เฟยถอนตะปูดอกที่สามออก เขาก็เทน้ำที่เหลือในขวดลงไปในรูสุดท้ายจนหมด

โลงศพสงบนิ่งสนิทไร้การเคลื่อนไหว มีเพียงกลิ่นคาวดินเปียกชื้นโชยออกมาจากรูทั้งสาม

เมื่อลู่เฟยทำเสร็จ เฉินจินฟาก็ต้องประหลาดใจที่เห็นสีแดงฉานบนผิวโลงซีดจางลงอย่างรวดเร็วต่อหน้าต่อตา

เขานึกว่าตาฝาดจึงรีบขยี้ตาดูใหม่ โลงศพจิ๋วทั้งใบดูเก่าคร่ำคร่าลงทันที ราวกับถูกฝังอยู่ใต้ดินมานานแรมปี ไม่มีความแดงสดราวกับเลือดอีกต่อไป

"เถ้าแก่ลู่ ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า? ทำไมโลงศพมันถึงซีดลงขนาดนี้?"

"พี่ฟาตาไม่ฝาดครับ การที่สีโลงซีดลงแสดงว่าอาคมตรึงวิญญาณถูกทำลายแล้ว ตุ๊กตาดินเผาข้างในตอนนี้ก็เป็นแค่ตุ๊กตาดินธรรมดาตัวหนึ่งเท่านั้น"

ลู่เฟยเปิดฝาโลงออก

ข้างในคือตุ๊กตาดินเผาสูงไม่ถึงครึ่งเมตร ร่างกายเปียกชุ่มและเต็มไปด้วยรอยร้าว มีแขนขาและใบหน้าชัดเจนดูสมจริงมาก

ทว่าใบหน้าเยาว์วัยนั้นกลับดูไม่น่ารักเอาเสียเลย แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"ไปสู่สุคติเถอะนะ"

ลู่เฟยให้หู่จึเก็บตุ๊กตาดินที่แตกหักนี้ใส่เป้ไปด้วย ส่วนตัวโลงและตะปูตรึงวิญญาณเขาห่อเก็บไว้อย่างดี

โลงอีกใบที่ถูกทุบแตกไปแล้วเขาไม่สนใจ เพราะใบที่ยังไม่ได้เปิดก่อนหน้านี้นี่แหละคือของที่มีประโยชน์ที่สุด

"พี่ฟา เรียบร้อยแล้วครับ"

เขาปัดมือพลางส่งยิ้มให้เฉินจินฟา

"เสร็จแล้วเหรอ?" เฉินจินฟาเบิกตากว้าง เขาเตรียมใจระวังภัยแทบตาย ไม่นึกว่าขั้นตอนจะดูเรียบง่ายขนาดนี้

"โลงนี้ยังไม่ได้เปิดออก วิญญาณพรายเด็กข้างในเลยยังไม่หลุดออกมา เลยจัดการได้ง่ายครับ" ลู่เฟยหัวเราะ

เฉินจินฟาเกาหัว ทำสีหน้าสำนึกผิด

"วุ่นวายอยู่ตั้งนาน ที่แท้ฉันหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ! วันหลังถ้าขุดเจออะไรขึ้นมา ฉันจะไม่บุ่มบ่ามเด็ดขาด ต้องตามคนมาดูให้แน่ใจก่อน!"

"จะไปโทษพี่ฟาได้ไงครับ? ตราบใดที่ต้องขุดดิน ยังไงก็ต้องเจอโลงศพพวกนี้อยู่ดี" ลู่เฟยกวาดสายตามองไปรอบๆ พบว่าเมื่ออาคมถูกทำลาย ไซต์งานก็ไม่มีสิ่งผิดปกติใดๆ เกิดขึ้น จึงเบาใจ

"โชคดีจริงๆ ที่เจอเถ้าแก่ลู่! ดูท่าความเก่งกาจของคนเรามันไม่ได้อยู่ที่อายุจริงๆ ไอ้ปรมาจารย์หวังเวรนั่น ไว้หนวดยาวเฟื้อยแต่งตัวภูมิฐาน ที่แท้ก็แค่พวกสิบแปดมงกุฎ!"

เมื่อปัญหาคลี่คลาย เฉินจินฟาก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง เขามองลู่เฟยด้วยสายตาชื่นชม ใบหน้าที่เปื้อนฝุ่นเผยรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะกอดคอลู่เฟยอย่างสนิทสนม

"ฉันเฉินจินฟาขอคารวะคนเก่ง ตั้งแต่นี้ไป เถ้าแก่ลู่คือพี่น้องของฉัน!"

เถ้าแก่น้อยคนนี้ไม่เพียงแต่มีฝีมือ แต่ยังทำงานได้เด็ดขาดรวดเร็ว ไม่เล่นตัวไม่ลีลา ซึ่งถูกจริตเฉินจินฟาเป็นที่สุด

"พี่ฟาก็ชมเกินไปครับ" ลู่เฟยยิ้มตอบเรียบๆ

เมื่อธุระเสร็จสิ้น ทุกคนก็ไม่รั้งรอ เดินลัดเลาะกองหินออกไปด้านนอก

ขณะกำลังปีนบันไดขึ้นมา ลู่เฟยพลันได้ยินเสียงประหลาดดังแว่วมา

กึก... กึก...

เหมือนเสียงฟองอากาศผุดขึ้นมาจากใต้น้ำ

เขารู้สึกไม่สบายใจจึงหันกลับไปมอง

หลุมลึกที่เต็มไปด้วยเศษซากวัสดุดูมืดมิดวังกเวง เขาไม่เห็นสิ่งผิดปกติใดๆ ผุดออกมา

"พี่ฟา พวกพี่ได้ยินเสียงอะไรไหมครับ?" ลู่เฟยหันไปถามคนอื่น

"ไม่นี่?" เฉินจินฟาชะงักฝีเท้า

ทุกคนหยุดนิ่งตั้งใจฟังอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ส่ายหน้าบอกว่าไม่ได้ยินอะไรเลย

"มีอะไรเหรอ เถ้าแก่ลู่?"

"ไม่มีอะไรครับ สงสัยผมคงหูฝาดไปเอง"

ระหว่างที่คุยกัน ทั้งหมดก็ปีนขึ้นจากหลุมได้สำเร็จ อากาศอุ่นๆ ของต้นฤดูร้อนปะทะใบหน้า เสียงรถราและแสงนีออนของเมืองใหญ่ทำให้รู้สึกเหมือนกลับคืนสู่โลกมนุษย์อีกครั้ง

"เถ้าแก่ลู่ วันนี้ดึกมากแล้ว อย่าเพิ่งรีบกลับเลย ไปพักที่โรงแรมสักคืนเถอะ! พรุ่งนี้ฉันจะเป็นเจ้ามือเลี้ยงขอบคุณพวกพี่น้องเราเอง..."

เฉินจินฟามีน้ำใจนักเลง ไม่ยอมให้ลู่เฟยกลับโรงรับจำนำ ดึงดันพาเขาไปที่โรงแรม

เป็นโรงแรมเดียวกับตอนเที่ยงซึ่งอยู่ใกล้ไซต์งานมาก เพียงแคยืนอยู่ริมหน้าต่างกระจกใส ก็มองเห็นสภาพภายในไซต์งานได้ทั้งหมด

หลุมลึกดูมืดสนิทราวกับปากขนาดมหึมาที่แยกออกจากพื้นดิน

ลู่เฟยยังคงรู้สึกกังวลลึกๆ จึงบอกเฉินจินฟาว่า "พี่ฟา ผมยังเป็นห่วงอยู่นิดหน่อย พรุ่งนี้พี่อย่าเพิ่งรีบสั่งเดินงานนะครับ รอดูอาการไปก่อนสักสองวัน"

เฉินจินฟาลูบคาง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตบต้นขาฉาด "ฉันเชื่อเถ้าแก่ลู่! งั้นเอาตามนั้น รอดูไปก่อนอีกวัน!"

พูดจบ เขาก็ให้ลู่เฟยกับหู่จึไปอาบน้ำชำระร่างกาย เปลี่ยนเสื้อผ้าที่มอมแมมออก

เมื่อทั้งคู่จัดการตัวเองเสร็จและสวมชุดคลุมออกมา อาหลงก็รีบหิ้วกล่องปฐมพยาบาลเข้ามาช่วยทำแผลถลอกให้ทุกคนทันที

ท่าทางเขาดูชำนาญมาก

"พี่อาหลง ใช้เจ้านี่สิครับ" ลู่เฟยยื่นยาสมานแผลสูตรพิเศษของตระกูลให้

อาหลงหันไปมองเฉินจินฟา

"เถ้าแก่ลู่ให้มา ต้องเป็นของดีแน่นอน" เฉินจินฟาพยักหน้า

อาหลงจึงรับยาไปทาให้ทุกคน

ตัวยาสัมผัสบาดแผลแล้วให้ความรู้สึกเย็นสบายจนรู้สึกผ่อนคลาย

หลังจากจัดการคนอื่นเสร็จ อาหลงถึงเริ่มทำแผลให้ตัวเอง

"สมัยก่อนพวกเรากัดกันบ่อย แผลเต็มตัวแบบนี้เป็นเรื่องปกติ ใครจะไปหาหมอให้เสียเวลา จัดการกันเองทั้งนั้นแหละ" เฉินจินฟานั่งบนเก้าอี้เอนหลังพลางจุดบุหรี่สูบ

"ชีวิตพี่ฟาเมื่อก่อนคงตื่นเต้นน่าดูนะครับ" ลู่เฟยชวนคุยยิ้มๆ

"ฮ่าๆ! เรื่องมันผ่านไปแล้ว" เฉินจินฟาพ่นควันบุหรี่ออกมาสายหนึ่ง แววตาแฝงความละเหี่ยใจ "ยุคสมัยแห่งการเข่นฆ่ามันจบไปนานแล้ว คนเราต้องเดินหน้าต่อไป"

"ฉันเฉินจินฟาไม่ยอมแพ้สังขารหรอก ในทางธุรกิจฉันก็ต้องสร้างชื่อให้ได้เหมือนกัน!"

จากนั้น เขาหรี่ตามองลู่เฟย

"เถ้าแก่ลู่ยังหนุ่มยังแน่น อนาคตไกลแน่นอน! คืนนี้ลำบากเธอแล้ว ฉันเรียกน้องๆ หนูๆ สวยๆ มาให้หลายคน เดี๋ยวจะให้พวกเขามาช่วยนวดเฟ้นให้เธอคลายเส้นสักหน่อย"