บทที่ 99 เด็กชายและเด็กหญิง

ลู่เฟยฟังเสียงสะอื้นไห้ที่ดังมาจากโลงศพจิ๋วราวกับเสียงเด็กน้อยร้องไห้ คิ้วของเขาขยับกระตุกเบาๆ

"ถึงขั้นใช้เด็กชายเด็กหญิงมาทำเสาเข็มตรึงวิญญาณ คนพวกนั้นมันวิปริตผิดมนุษย์จริงๆ!"

เล่ากันว่า ไม่ว่าจะเป็นการฝังอาถรรพ์ลงเสาเข็มหรือการตรึงวิญญาณ การใช้เด็กชายเด็กหญิงเป็นเครื่องสังเวยจะได้ผลดีที่สุด

ดูเหมือนว่าวิชาอาคมประเภทนี้ ยิ่งอำมหิตเท่าไหร่ ผลลัพธ์ก็ยิ่งรุนแรงเท่านั้น

ลู่เฟยถึงกับสงสัยว่า วิชาอัปมงคลที่ทำลายศีลธรรมขนาดนี้ไม่ได้มาจากคัมภีร์หลู่ปันจริงๆ แต่เป็นฝีมือของพวกหมอผีสายดำที่ยืมชื่อคัมภีร์หลู่ปันมาอ้างเพื่อสนองกิเลสตัวเองมากกว่า

เพราะเจตนารมณ์ดั้งเดิมของคัมภีร์หลู่ปัน คือการป้องกันไม่ให้เหล่านายจ้างใจยักษ์มารังแกช่างไม้ต่างหาก

"นี่คือเด็กผู้น่าสงสารคู่หนึ่งที่ถูกวิชามารพรากชีวิตไป"

ลู่เฟยส่ายหน้าเบาๆ

ทว่าเขาจะไม่ใจอ่อนเด็ดขาด เพราะเด็กคู่นี้สะสมแรงอาฆาตไว้มหาศาลจนกลายเป็นพรายเด็กที่จ้องคร่าชีวิตคน หากปล่อยให้มีคนตายด้วยน้ำมือพวกมัน พวกมันก็จะไม่มีวันได้ผุดได้เกิดอีกเลย

"แง... แง..."

เสียงร้องไห้อันโหยหวนของเด็กน้อยดังก้องไปทั่วหลุมลึกที่มืดมิด

เสียงร้องนี้เหมือนเล็บแมวขูดกระจก ทั้งน่าเวทนาและแสบแก้วหูในเวลาเดียวกัน

เฉินจินฟาฟังจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว ขนแขนสแตนด์อัพกันหมด

สีหน้าของอาหลงก็ดูไม่สู้ดีนัก

ส่วนหู่จึที่ผ่านประสบการณ์เจอสิ่งอัปมงคลมาบ้างแล้วยังคงกระชับดาบหัวผีไว้ในมือ พยายามรักษาความสงบ

ลู่เฟยมีสติมั่นคง เดินลมปราณผนึกพลังวัตรไปยังประสาทสัมผัสทั้งห้า จดจ่อสมาธิไปที่ความเคลื่อนไหวรอบกายอย่างเต็มกำลัง

เขาสัมผัสได้ว่ามีกระแสไอหยินที่เย็นเฉียบวนเวียนอยู่รอบตัวพวกเขา เดี๋ยวใกล้เดี๋ยวไกล

เจ้าสิ่งนั้นกำลังหาโอกาสลงมือ!

ลู่เฟยข่มใจให้นิ่ง

เสียงร้องไห้กระตุ้นประสาทหูของทุกคน และมันยังกระตุ้นตุ๊กตาดินเผาตัวนั้นด้วย

ในมุมมืด ใบหน้าเล็กๆ ที่บิดเบี้ยวผุดออกมาจากเสาคอนกรีต มันจ้องมองลู่เฟยด้วยความอาฆาตแค้น ราวกับอยากจะฉีกทึ้งลู่เฟยออกเป็นชิ้นๆ

ลู่เฟยเหมือนจะสัมผัสได้บางอย่าง เขาหันขวับไปมอง แต่มันก็รีบมุดกลับเข้าไปในผนังทันที

วินาทีต่อมา

ตุ๊กตาดินเผามุดออกมาจากผนังอีกด้านหนึ่ง เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้อย่างน่าเวทนาของเพื่อน ใบหน้าที่หล่อขึ้นจากปูนซีเมนต์ก็ฉายแววร้อนรน

มันมุดเข้ามุดออกตามกำแพงต่างๆ เพื่อหาโอกาสเข้าใกล้

มีหลายครั้งที่มันแอบขยับเข้ามาใกล้ แต่พอเห็นไม้พุทราฟาดอสนีในมือลู่เฟย มันก็รีบถอยกลับไปด้วยความหวาดหวั่น

มันแยกเขี้ยวคำรามด้วยความขัดใจ ทันใดนั้นมันก็ปีนขึ้นไปบนเสาคอนกรีตต้นที่สูงที่สุด ปีนขึ้นไปจนถึงยอดสุดแล้วมุดหายเข้าไปข้างใน

ครืด...

ครู่ต่อมา รอยร้าวเริ่มปรากฏบนเสาคอนกรีตและขยายตัวอย่างรวดเร็ว

รอยแตกแยกแขนงออกไปเหมือนใยแมงมุมขนาดใหญ่ เสาคอนกรีตมหึมาเริ่มสั่นคลอน ฝุ่นผงและเศษปูนร่วงกราวลงมาไม่หยุด

"เสียงอะไรน่ะ?"

ลู่เฟยรับรู้ถึงความผิดปกติ รีบกวาดสายตาหาต้นตอทันที

จากนั้นอาหลงและหู่จึก็รับรู้ได้เช่นกัน ต่างพากันมองไปรอบๆ โดยไม่ได้นัดหมาย

มีเพียงเฉินจินฟาคนเดียวที่ไม่ได้ยินอะไรเลย

บนเสาคอนกรีตที่กำลังสั่นไหว ปรากฏใบหน้าผีที่น่าสยดสยองออกมา จากนั้นตุ๊กตาดินเผาทั้งตัวก็มุดออกมา มันยืนอยู่บนยอดเสาแล้วออกแรงผลักเต็มเหนี่ยว

ครืน——

เสาคอนกรีตเอนวูบ พุ่งเข้าหาทุกคนด้วยแรงโน้มถ่วงมหาศาล

"หนีเร็ว!!!"

ลู่เฟยตะโกนสุดเสียง รีบอุ้มโลงศพจิ๋ววิ่งหน้าตั้งหนีออกไปให้ไกลที่สุด

มวลอากาศถูกกดทับ

แรงดันมหาศาลพุ่งตามหลังมาติดๆ

เสาคอนกรีตต้นหนึ่งหนักหลายตัน หากถูกทับเข้าจังๆ คงไม่เหลือซากนอกจากกองเนื้อเละๆ

วินาทีนี้ไม่มีใครสนอะไรทั้งนั้น ทุกคนรีดเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีวิ่งหนีตายออกไปสุดฝีเท้า

ภายในหลุมลึกเต็มไปด้วยเศษหิน ทุกคนวิ่งล้มลุกคลุกคลาน ก่อนจะได้ยินเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าถล่มตามหลังมา

หลุมลึกสั่นสะเทือน ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว

เศษปูนที่กระเด็นมาโดนหลังทำเอาเจ็บจนจุก

ทุกคนกระเด็นกระดอนไปตามแรงกระแทก ล้มกลิ้งลงบนกองเศษวัสดุ ไม่รู้ว่าร่างกายถลอกปอกเปิกไปกี่แห่ง

"ทุกคนเป็นยังไงบ้าง?"

ลู่เฟยฝืนความเจ็บปวดตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากเศษปูน เงยหน้ามองซ้ายมองขวาด้วยความกังวล

"ผมไม่เป็นไรครับ!" หู่จึยกมือขึ้นก่อนเพื่อน ตามแขนมีแต่รอยถลอก

"พวกเราก็โอเค" ตามมาด้วยเฉินจินฟา เขาได้รับการปกป้องจากอาหลงจึงบาดเจ็บน้อยที่สุด

ส่วนอาหลงมีคราบเลือดตามตัว แต่ใบหน้ากลับไม่แสดงความเจ็บปวดออกมาแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นทุกคนปลอดภัย ลู่เฟยก็เบาใจลง รีบหันไปมองหาโลงศพจิ๋วทันที

จังหวะที่ล้มเมื่อกี้ โลงศพหลุดมือกลิ้งออกไป

"อยู่นั่น!"

โลงศพติดคาอยู่ในกองเศษปูน โชคดีที่มันไม่พัง

ท่ามกลางม่านฝุ่น

เงาร่างเล็กๆ พุ่งตัวกระโดดอย่างรวดเร็ว มุ่งตรงไปยังโลงศพใบนั้น

"แย่แล้ว!"

ลู่เฟยไม่สนแล้วว่าขอบหินเหล่านั้นจะคมแค่ไหน เขาพุ่งหลาวเข้าไปใช้ร่างกายบังโลงศพไว้ทันที

ในขณะเดียวกัน

ตุ๊กตาดินเผาก็พุ่งมาถึงตรงหน้าพอดี

มันแยกเขี้ยว แววตาเต็มไปด้วยความแค้นถึงขีดสุด มือน้อยๆ ที่นิ้วขาดกวัดแกว่งอย่างบ้าคลั่ง คว้าเศษหินปาใส่ลู่เฟยไม่ยั้ง

"เถ้าแก่!"

หู่จึตะโกนลั่นวิ่งกู่เข้ามา เหวี่ยงดาบหัวผีเข้าใส่ตุ๊กตาดินเผาด้วยความโมโห

ตุ๊กตาดินเผากระโดดหลบวิถีดาบได้อย่างคล่องแคล่ว

หู่จึระดมฟันดาบสกัดกั้นเพื่อไม่ให้ตุ๊กตาดินเผาเข้าใกล้ลู่เฟยได้อีก

เมื่อมีคนช่วยถ่วงเวลา ลู่เฟยจึงสบโอกาสหยิบไม้พุทราฟาดอสนีออกมา

ดวงตาทั้งสองจ้องจับตุ๊กตาดินเผาเขม็ง เมื่อสบจังหวะ ลู่เฟยก็ผนึกพลังวัตรทั้งหมดลงไป แล้วหวดไม้พุทราเข้าที่กลางกระหม่อมของตุ๊กตาดินเผาเต็มแรง

เปรี้ยง!

เสียงดังสนั่น ตุ๊กตาดินเผาชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อ มีประกายสายฟ้าจางๆ แล่นผ่านร่าง รอยร้าวลุกลามไปทั่วกะโหลกศีรษะ

จากนั้นมันก็ร่วงลงพื้น แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ

"ไปสู่สุคติเถอะ"

ลู่เฟยหอบหายใจถี่

ไม้พุทราฟาดอสนีช่างสมคำร่ำลือจริงๆ!

แค่ทีเดียวก็สามารถส่งวิญญาณพรายเด็กตนนี้ไปเกิดใหม่ได้แล้ว

"โฮ... แงๆ!"

ในวินาทีที่ตุ๊กตาดินเผาแตกกระจาย เสียงร้องไห้ในโลงศพจิ๋วก็ดังแหลมขึ้นมาทันที เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและโศกเศร้า ตัวโลงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ลู่เฟยรีบหยิบอักษรปราบผีอีกแผ่นมาแปะทับลงไป

"ฮือ... ฮือ..."

เสียงร้องไห้ค่อยๆ เบาลง จนกระทั่งเงียบหายไปในที่สุด

"เรียบร้อยแล้ว!"

ลู่เฟยถอนหายใจยาวเหยียด ทรุดนั่งลงบนเศษหิน พอกล้ามเนื้อเริ่มคลายตัวถึงเพิ่งรู้สึกเจ็บระบมไปทั้งตัวจนต้องนิ่วหน้า

"เถ้าแก่ แผลเต็มตัวเลยครับ" หู่จึวางดาบลงแล้วรีบเข้ามาดูลู่เฟยด้วยความเป็นห่วง

"เรื่องเล็ก แค่แผลถลอกน่ะ กลับไปทายาสมานแผลสูตรพิเศษของโรงรับจำนำเรา เดี๋ยวก็หาย" ลู่เฟยส่งยิ้มให้เขาเพื่อให้สบายใจ

ที่จริงหู่จึเองก็แผลเต็มตัวเหมือนกัน แต่เพราะร่างกายแข็งแรงกว่าลู่เฟยเลยดูไม่เป็นอะไรมาก

"เถ้าแก่ลู่!"

จังหวะนั้น เฉินจินฟาโดยมีอาหลงพยุง เดินล้มลุกคลุกคลานเข้ามาหา

"เถ้าแก่ลู่ พวกคุณเป็นยังไงบ้าง?"

"ไม่เป็นไรครับ ในที่สุดก็จัดการตุ๊กตาดินเผาตัวนั้นได้แล้ว" ลู่เฟยปาดเหงื่อที่หน้าผาก แต่กลายเป็นว่าทำหน้าตัวเองเลอะเทอะไปหมด

เสาถล่มลงมา ฝุ่นฟุ้งกระจาย ทุกคนสภาพมอมแมมดูไม่ได้สักคน

"เถ้าแก่ลู่ ยอดเยี่ยมจริงๆ! ไม่ว่าจะวิชาความรู้หรือน้ำใจ ฉันเฉินจินฟาขอคารวะจากใจจริง!" เฉินจินฟามองด้วยสายตาซาบซึ้งและชื่นชม

เขารู้สึกได้ว่าเถ้าแก่น้อยคนนี้ไม่เหมือนกับคนอื่นที่เขาเคยเจอ

"พี่ฟาอย่าเพิ่งรีบดีใจไปครับ จัดการตุ๊กตาไปแค่ตัวเดียว ยังเหลืออีกตัวอยู่นี่" ลู่เฟยรวบรวมเรี่ยวแรง อุ้มโลงศพจิ๋วใบนั้นลุกขึ้นยืน