บทที่ 98 มาๆ หายๆ

ตุ๊กตาดินเผาวิ่งเร็วมาก เพียงชั่วพริบตาก็ทิ้งห่างไปหลายเมตร

ภายในหลุมลึกเต็มไปด้วยซากวัสดุและกองอิฐ มีอุปสรรคมากมาย ลู่เฟยไล่ตามอย่างทุลักทุเล หากไม่ระวังเพียงนิดเดียวก็อาจสะดุดล้มได้

แต่เขาตั้งสติมั่นเพ่งสมาธิไปที่เป้าหมาย ดวงตาจ้องเขม็งไปยังตุ๊กตาดินเผา อาศัยการสัมผัสถึงไอหยินจนสามารถติดตามมันไปได้โดยไม่คลาดสายตา

ตุ๊กตาดินเผาเมื่อถูกไล่ต้อนจนจนมุม มันก็ตัดสินใจหันหลังกลับมาพุ่งเข้าใส่ลู่เฟยอย่างดุร้าย

ลู่เฟยไม่เพียงไม่ถอยหลบ แต่ในใจกลับรู้สึกตื่นเต้นลึกๆ เขาตวัดไม้พุทราฟาดอสนีในมือเข้าใส่มันทันที

ภายในไม้สั้นยาวครึ่งเมตรท่อนนี้ อัดแน่นไปด้วยอานุภาพแห่งสายฟ้าสวรรค์

ยังไม่ทันที่ไม้จะสัมผัสโดนตัว ตุ๊กตาดินเผาก็ออกอาการลนลาน มันบิดร่างกายเตี้ยแคระหลบเลี่ยงไม้พุทราฟาดอสนีอย่างสุดชีวิต

เมื่อเท้าถึงพื้น มันจ้องมองลู่เฟยด้วยสายตาอาฆาตแค้น ก่อนจะมุดหายเข้าไปในผนังปูน

มันอันตรธานหายไปในพริบตา!

"หายไปแล้ว?"

ลู่เฟยวิ่งตามมาถึงผนังปูนด้วยอาการหอบเหนื่อย ในใจเต็มไปด้วยความฉงน

"เจ้าสิ่งนี้สามารถซ่อนตัวอยู่ในผนังได้งั้นหรือ?"

ลู่เฟยขมวดคิ้ว เขาเงื้อเท้าขึ้นถีบเข้าที่ผนังปูนเสียงดังโครมคราม

ผนังส่วนนี้ยังก่อไม่เสร็จดีจึงไม่แข็งแรงนัก หลังจากโดนลู่เฟยระดมถีบอย่างหนัก มันก็ถล่มลงมาเกือบทั้งหมด

ศีรษะเล็กๆ สีดำผุดออกมาจากมุมกำแพง มันลอบมองลู่เฟยแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบวิ่งเลาะไปตามโคนกำแพงมุ่งหน้าไปอีกทาง

"ไอหยิน!"

ลู่เฟยสัมผัสได้ถึงไอหยินจึงรีบออกตัววิ่งไล่ตาม

ทว่าหลังจากเพิ่งออกแรงถีบกำแพงไป ทำให้เรี่ยวแรงที่ขาหย่อนยานลง ความเร็วส่วนหนึ่งจึงตกลงไปชั่วขณะ

ตุ๊กตาดินเผาฉวยโอกาสนี้วิ่งตรงไปยังจุดที่เฉินจินฟากับพวกอีกสองคนยืนอยู่

เฉินจินฟาเห็นลู่เฟยยังจับตุ๊กตาดินเผาไม่ได้เสียทีก็เริ่มร้อนใจ "น้องหู่จึ จะไปช่วยเถ้าแก่ลู่หน่อยไหม?"

"ถ้าเถ้าแก่ไม่สั่งก็ไม่ต้องครับ" หู่จึยังคงเฝ้าโลงศพจิ๋วทั้งสองไว้อย่างแน่นหนา

เฉินจินฟากระวนกระวายใจ อยากจะสั่งให้อาหลงไปดูสถานการณ์ ทันใดนั้นเขาก็เห็นลู่เฟยวิ่งมาทางตน พร้อมกับมีลมเย็นยะเยือกพัดผ่านร่างเขาไปอย่างรวดเร็ว

"หลบเร็ว!"

ตามมาด้วยเสียงตะโกนลั่นอย่างตื่นตระหนกของลู่เฟย

ลู่เฟยเห็นตุ๊กตาดินเผามุดเข้าไปในผนังข้างตัวเฉินจินฟา ทันใดนั้นแผ่นไม้ที่มีตะปูตอกติดอยู่เต็มไปหมดก็ล้มโครมลงมาใส่เฉินจินฟา

ตะปูที่เรียงรายส่งประกายเย็นเยียบท่ามกลางความมืด ดูคมกริบยิ่งนัก

เฉินจินฟายังไม่ทันรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น เขาก็รู้สึกว่าไหล่ถูกอาหลงกระชากออกไปด้านหลังอย่างแรง

ขณะเดียวกันหู่จึก็วาดดาบหัวผีในมือเข้าหาเขา

เคร้ง!

ดาบหัวผีไม่ได้ฟันโดนตัวเขา แต่กลับยันแผ่นไม้แผ่นนั้นเอาไว้ได้ทัน

แผ่นไม้ที่มีตะปูยาวฝังอยู่หนาแน่น หากถูกฟาดเข้าจังๆ คงทำให้เนื้อตัวเหวอะหวะแน่

เฉินจินฟาหัวใจเต้นโครมคราม เหงื่อกาฬไหลพรากด้วยความขวัญเสีย

"พี่ฟา เป็นอะไรไหมครับ?"

ลู่เฟยวิ่งมาถึง แต่ตุ๊กตาดินเผาก็หายไปอีกครั้ง

"ไม่... ไม่เป็นไร เกือบไปแล้วสิ!" เฉินจินฟาลำคอแห้งผาก เขารู้สึกเจ็บที่ไหล่จากการถูกอาหลงกระชาก แสดงให้เห็นว่าเมื่อครู่อาหลงออกแรงมหาศาลเพียงใด

อาหลงส่งสายตาขอบคุณไปยังหู่จึ

"ขอบใจมาก"

เมื่อครู่เขาใช้แผ่นหลังบังเฉินจินฟาเอาไว้ หากหู่จึไม่ได้ใช้ดาบหัวผียันแผ่นไม้ไว้ทันเวลา ตะปูพวกนั้นคงปักเข้ากลางหลังเขาไปแล้ว

"ไม่เป็นไรครับ" หู่จึยกดาบหัวผีพาดบ่าด้วยท่าทางมาดเท่พลางตอบเรียบๆ

"ปลอดภัยก็ดีแล้ว" ลู่เฟยเหลือบมองขี้เถ้าธูปบนพื้น สีหน้าเคร่งเครียดขึ้น "เจ้าสิ่งนี้มาๆ หายๆ แถมยังหยิบฉวยสิ่งของมาทำร้ายคนได้ การอยู่แต่ในวงป้องกันอาจไม่ปลอดภัยเพียงพอ พี่ฟาครับ พวกพี่ไปรอข้างนอกก่อนจะดีกว่า"

"มันดุร้ายขนาดนี้เชียวหรือ!" เฉินจินฟาปาดเหงื่อที่หน้าผาก พยายามตั้งสติ กัดฟันพูดว่า "แต่มันมาอาละวาดในถิ่นของฉัน ฉันต้องเห็นมันถูกกำจัดกับตาถึงจะสบายใจ!"

"ถ้าอย่างนั้นพวกพี่ต้องระวังให้มาก พยายามอยู่ห่างจากกำแพงและพวกสิ่งของที่อันตรายไว้ครับ" ลู่เฟยยื่นอักษรปราบผีให้คนละแผ่น จากนั้นจึงย้ายแผ่นไม้ติดตะปูไปไว้ด้านข้างและใช้ก้อนอิฐทับไว้

เขาเดินลมปราณผนึกพลังวัตร ค่อยๆ ก้าวเดินไปตามซากผนังที่พังทลายเพื่อค้นหาร่องรอยของตุ๊กตาดินเผา

ภายในหลุมลึกไอเย็นยะเยือกปกคลุมไปทั่ว

ตุ้บ

มีก้อนอิฐหล่นลงมาทางด้านหน้า ลู่เฟยจึงรีบวิ่งไปดูทันที

ทว่าบนผนังด้านหลังเขา ใบหน้าปูนซีเมนต์ใบหนึ่งค่อยๆ ผุดออกมา มันจ้องมองเขาด้วยความเคียดแค้น ก่อนจะเคลื่อนที่ไปตามผนังติดตามเขาไปอย่างเงียบเชียบ

เมื่อเขาเดินไปถึงเชิงบันได มือเล็กๆ สีเขียวขาวที่ดูราวกับหล่อขึ้นจากปูนก็ผลักเข้าที่แผ่นหลังของเขาเต็มแรง

"ไอหยิน!"

สัมผัสได้ถึงไอเย็นเฉียบที่พุ่งเข้าหาจากด้านหลัง ลู่เฟยรีบย่อตัวลงทันที

มือนั้นผลักเข้าหาความว่างเปล่า มันจึงรีบหดกลับอย่างลนลาน

จังหวะนั้นเอง ลู่เฟยก็เหวี่ยงไม้พุทราฟาดอสนีเข้าใส่

"กรี๊ด!"

ปลายไม้พุทราปะทะเข้ากับปลายนิ้ว ตุ๊กตาดินเผาส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนคล้ายเสียงแมวคำราม นิ้วของมันหักสะบั้นลง แขนที่เหลือรีบหดกลับเข้าไปในผนังด้วยความเจ็บปวด

ลู่เฟยนั่งยองๆ ลงมองนิ้วขนาดจิ๋วที่หลุดร่วงอยู่บนพื้น มันถูกปั้นขึ้นจากดิน

"เป็นตุ๊กตาดินเผาจริงๆ มิน่าถึงได้ซ่อนตัวในผนังได้"

เขาขมวดคิ้ว

ในเมื่อมันมุดไปมุดมาในผนังได้ตามใจชอบ การวิ่งไล่จับแบบนี้คงไม่มีวันสำเร็จ เห็นทีต้องใช้วิธีอื่น

ทันใดนั้นเอง

เขาก็ได้ยินเสียงตะโกนอย่างร้อนรนของหู่จึ

"พี่ฟา ระวัง!"

เขาหันขวับไปมอง เห็นหู่จึวาดดาบหัวผีใส่กำแพงด้านหนึ่ง

ใบหน้าผีปูนซีเมนต์แวบหายเข้าไปในผนัง จากนั้นเศษอิฐจำนวนมากก็ร่วงกราวลงมาจากด้านบน

หู่จึและเฉินจินฟากับพวกพากันหลบพัลวัน

เศษอิฐหล่นลงมากระแทกโลงศพจิ๋วใบที่เปิดทิ้งไว้จนแตกยับเยิน

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะตั้งตัว โลงศพอีกใบที่ยังไม่ได้เปิดก็เริ่มขยับเขยื้อนยุกยิก

"แย่แล้ว! มันจะปล่อยตุ๊กตาดินเผาอีกตัวออกมา!" ลู่เฟยตะโกนสั่งพลางวิ่งกลับไปที่เดิม

"หู่จึ เฝ้าโลงศพที่เหลือไว้ให้ดี!"

หู่จึได้ยินดังนั้นจึงรีบพุ่งเข้าไปวาดดาบใส่ด้านหลังโลงศพทันที

ใบหน้าปูนแวบผ่านไปแล้วซ่อนตัวอีกครั้ง

หู่จึรีบห่อโลงศพจิ๋วไว้แน่นไม่ยอมให้ตุ๊กตาดินเผาได้มีโอกาสทำอะไร

ลู่เฟยวิ่งกลับมาตรวจสอบโลงศพจิ๋วใบนั้นก่อนจะถอนหายใจโล่งอก

"ยังดีที่มันยังงัดไม่สำเร็จ ถ้าตุ๊กตาดินเผาหลุดออกมาสองตัวจะรับมือยากกว่านี้"

พูดมาถึงตรงนี้ ลู่เฟยฉุกคิดอะไรบางอย่างได้จนเกิดไอเดีย

ในเมื่อมันเป็นห่วงตุ๊กตาตัวนี้มาก ทำไมไม่ใช้โอกาสนี้ล่อมันออกมาเสียเลย!

"หู่จึ วางโลงศพลงบนพื้น"

"ครับ"

หู่จึทำตามสั่ง

"เถ้าแก่ลู่ จะทำอะไรครับ จะไม่ตามหาเจ้าตัวนั้นแล้วหรือ?" เฉินจินฟาเห็นลู่เฟยเลิกตามหาตุ๊กตาดินเผาแต่กลับมาง่วนอยู่กับโลงศพแทนจึงเอ่ยถามอย่างสงสัย

"เปล่าครับ มันซ่อนในผนังปูนเราตามไม่ทัน ผมจะใช้วิญญาณในโลงนี้ล่อให้มันออกมาเอง" ลู่เฟยหยิบอักษรปราบผีออกมา

"พวกมันถูกฝังในเสาเข็มด้วยวิชาตรึงวิญญาณเหมือนกัน จิตวิญญาณเชื่อมถึงกัน หากตัวหนึ่งตกอยู่ในอันตราย อีกตัวต้องมาช่วยแน่นอน"

พูดจบ เขาก็แปะอักษรปราบผีลงบนโลงศพจิ๋วใบนั้น

"ฮือ... ฮือ..."

ทันใดนั้น เสียงสะอื้นโหยหวนปนความเจ็บปวดก็ดังออกมาจากภายในโลงศพจิ๋ว

เสียงนั้นฟังดูเหมือนเด็กน้อยกำลังร้องไห้ ฟังแล้วชวนให้รู้สึกเวทนายิ่งนัก

"เด็กงั้นหรือ?" ลู่เฟยผงะไปเล็กน้อย "หรือว่าจะเป็นเด็กชายกับเด็กหญิง?"