บทที่ 97 ตุ๊กตาดินเผา

"เถ้าแก่ลู่ จะลงมือเมื่อไหร่?" เสียงของเฉินจินฟาดึงให้ลู่เฟยหลุดจากภวังค์

ขณะนี้ ไซต์งานก่อสร้างมีเพียงแสงจากไฟสปอตไลต์ดวงเดียวที่ส่องสว่าง ทำให้บรรยากาศดูมืดสลัวอย่างยิ่ง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอุปาทานหรือไม่ เฉินจินฟารู้สึกว่าไซต์งานแห่งนี้ดูวังเวง มีความสยดสยองที่บอกไม่ถูก

แสงนีออนและเสียงรถราจากภายนอกล้วนดูห่างไกลออกไปทุกที

เขาโลดแล่นในยุทธภพมาหลายปี ผ่านสถานการณ์ใหญ่ๆ มานับไม่ถ้วน ทั้งแย่งชิงถิ่น แย่งชิงผู้หญิง แย่งชิงอำนาจ มีเรื่องไหนบ้างที่เขาจัดการไม่ได้?

แต่กลับต้องมาจนปัญญาให้กับเรื่องภูตผีปีศาจพวกนี้

"จุดที่คนงานเกิดเรื่องอยู่ที่ไหนครับ?" ลู่เฟยหยิบผ้าปูโต๊ะสองผืนมาห่อโลงศพทั้งสองใบไว้

เขาถือใบหนึ่ง หู่จึถือใบหนึ่ง

"อาหลง นำทางไป" เฉินจินฟาโบกมือ

อาหลงถือไฟฉายความแรงสูง เดินนำพาทุกคนกระโดดลงไปในหลุมฐานราก มุ่งหน้าสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง

"เดิมทีห้างนี้มีชั้นใต้ดินสามชั้น ข้างล่างค่อนข้างลึก เถ้าแก่ลู่ตอนลงไประวังหน่อยนะ" เฉินจินฟาเดินตามอาหลงพลางบอกกล่าว

พวกเขาลัดเลาะลงไปตามบันไดชั่วคราว ยิ่งลงลึกก็ยิ่งมืดสนิท อากาศเริ่มมีความเย็นยะเยือก กลิ่นดินอบอวลหนาแน่นขึ้น

บันไดไม่กี่ขั้นสุดท้าย อาหลงกระโดดลงไปโดยตรง แล้วเอาไฟฉายแขวนไว้กับเสาข้างๆ

แสงสว่างจ้าส่องให้เห็นมุมหนึ่งของหลุมลึกที่มืดมิด

ลู่เฟยพบว่ารอบด้านเต็มไปด้วยเศษอิฐและกองปูน ผนังส่วนใหญ่ถล่มลงมาพังยับเยิน ดูระเกะระกะไปหมด

"เมื่อคืนมีคนงานกำลังก่อกำแพงตรงนี้ อยู่ๆ ก็มีหินมีอิฐหล่นลงมาจากข้างบน" เฉินจินฟาเงยหน้ามองด้านบน ใบหน้ากร้านโลกขมวดมุ่น

"แล้วก็มีคนงานกำลังเดินบนบันได อยู่ดีๆ เหมือนมีอะไรบางอย่างมาผลักข้างหลังจนร่วงลงมา"

"ตอนนั้นฉันอยู่ในสำนักงาน พอได้ยินเสียงร้องของคนงานก็รีบวิ่งมากับอาหลง เห็นคนงานหัวแตกเลือดอาบ ทำเอาฉันตกใจแทบแย่!"

นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน เฉินจินฟายังคงขวัญเสียไม่หาย

คนงานบางคนเลือดท่วมหน้า บางคนขาหัก และยังมีบางคนที่หมดสติจนต้องเข้าห้องไอซียู

แต่เมื่อเทียบกับค่าปรับมหาศาลหากส่งงานล่าช้า ค่าชดเชยคนงานถือเป็นเรื่องเล็กน้อย

"เถ้าแก่ลู่ คืนนี้เธอจะจัดการได้ใช่ไหม?"

"พี่ฟา วางใจเถอะครับ ผมจะพยายามอย่างเต็มที่ ความจริงพี่ไม่ต้องลงมาก็ได้ อยู่ข้างบนจะปลอดภัยกว่านะ" ลู่เฟยกวาดสายตามองรอบด้านพลางกล่าวอย่างใจเย็น

"ฉันไม่กลัวหรอก! ถ้าโลกนี้มีผีจริงๆ ฉันก็อยากจะเห็นเป็นขวัญตาสักครั้ง!" เฉินจินฟาพูดเสียงเข้ม

ลู่เฟยปรายตามองเขา "จะอยู่ที่นี่ก็ได้ แต่ห้ามทำอะไรบุ่มบ่าม ต้องฟังคำสั่งผม"

เขารู้ดีว่าเรื่องบางเรื่อง ถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเองก็ยากที่จะเชื่อ

"ไม่มีปัญหา!" เฉินจินฟารับปากทันควัน

ลู่เฟยส่งสัญญาณมือให้หู่จึ ทั้งคู่โอบอุ้มโลงศพจิ๋วเดินวนรอบหลุมใต้ดินที่มืดสลัวหนึ่งรอบ

เฉินจินฟาพกความอยากรู้อยากเห็นเดินตามติดพร้อมกับอาหลง

"วางไว้ตรงนี้แหละ"

ลู่เฟยเลือกทำเลที่ค่อนข้างเรียบ วางโลงศพจิ๋วใบที่เคยเปิดแล้วลงบนพื้น จากนั้นพาทุกคนไปแอบหลังเสาต้นหนึ่ง

เขาจะใช้โลงศพนี้ล่อวิญญาณออกมา

วิญญาณที่ถูกฝังอยู่ในโลงมาหลายปี ย่อมมีความเคียดแค้นต่อสิ่งนี้อย่างยิ่ง

ส่วนโลงที่ยังไม่ได้เปิดเขายังไม่แตะต้อง แต่โรยขี้เถ้าธูปไว้รอบๆ

ลึกเข้าไปในดินเงียบสงัด เสียงเซ็งแซ่ของเมืองใหญ่เงียบหายไปสิ้น

เฉินจินฟาจ้องเขม็งไปที่โลงศพจิ๋วนั่น รอนานสองนานก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหว จนเขาเริ่มจะหมดความอดทน

เขาอ้าปากจะถามอะไรบางอย่าง

ลู่เฟยส่ายหน้าให้เขาเงียบๆ เป็นเชิงบอกว่าห้ามพูด

แต่เขาเป็นคนใจร้อน เกลียดการรอคอยที่สุด จึงหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ที่ปากด้วยความหงุดหงิด

ขณะกำลังจะจุดไฟ หางตาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ผนังปูนพังๆ ฝั่งตรงข้าม

เขาหรี่ตามอง แล้วก็ต้องตกใจสุดขีด

สิ่งนั้นมีลักษณะเป็นวงรี ค่อยๆ ผุดออกมาจากผนังปูน เผยให้เห็นดวงตาและจมูก

นั่นมันหน้าคน?!

บุหรี่ร่วงจากปากทันที เฉินจินฟาอ้าปากค้าง

"เถ้าแก่ลู่..."

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ

ก็เห็นใบหน้าปูนนั่นแสยะยิ้มให้เขาอย่างสยดสยอง

เพียะ

ทันใดนั้น มีเสียงดังแว่วมาจากเหนือหัว ทุกคนเงยหน้ามองแล้วก็หน้าถอดสี

แถวอิฐพุ่งร่วงลงมาอย่างรุนแรง

"ระวัง!"

เกือบจะในเสลาเดียวกัน

หู่จึคว้าตัวลู่เฟย ส่วนอาหลงกระชากตัวเฉินจินฟา

ทั้งสี่คนกลิ้งหลบรัศมีอิฐที่ตกลงมา

ปัง! ปัง! ปัง!

อิฐกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ เศษอิฐกระเด็นไปทั่วทิศ

"หู่จึ เป็นอะไรไหม?" ลู่เฟยทรงตัวได้ก็รีบถาม เห็นที่แขนหู่จึมีรอยถลอก

"ไม่เป็นไรครับ แค่แผลถลอก"

หู่จึสะบัดแขนอย่างไม่ใส่ใจ

เฉินจินฟาปลอดภัยภายใต้การคุ้มกันของอาหลง

อาหลงปฏิกิริยาไวมากและไม่ได้รับบาดเจ็บ

"เถ้าแก่ลู่ เมื่อกี้ที่กำแพงนั่น มีหน้าคน!" เฉินจินฟาหน้าซีดเผือด ชี้ไปที่ผนังปูนฝั่งตรงข้ามด้วยความขวัญเสีย

"หน้าคน?"

ลู่เฟยหันไปมอง ผนังนั่นพังยับเยินไม่มีอะไรเลย

"เมื่อกี้มีจริงๆ ฉันเห็นกับตา มันยังยิ้มให้ฉันด้วย" เฉินจินฟาร้อนรน

"ผมเชื่อครับพี่ฟา วิญญาณนั่นมาแล้ว!" ลู่เฟยสีหน้าเคร่งเครียด รีบหยิบขี้เถ้าธูปมาโรยเป็นวงกลมรอบตัวเฉินจินฟา

"ตราบใดที่อยู่ในวงป้องกันนี้ มันจะไม่กล้าเข้าใกล้พวกคุณครับ"

ลู่เฟยพยักหน้าให้เขา แล้วหยิบไม้พุทราฟาดอสนีออกมา จ้องมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง

ในเงามืดใต้บันได เหมือนมีเงาร่างเล็กๆ แวบผ่านไป

"หู่จึ ดูแลพี่ฟาให้ดี! อย่าให้ออกนอกเขตโลงศพ!"

ลู่เฟยรีบวิ่งไล่ตามไปในทิศทางนั้นทันที

"รับทราบครับ!" หู่จึหยิบดาบหัวผีที่สะพายหลังออกมา แกะผ้าดำที่ห่อไว้ออก กระชับดาบไว้ในมือ จ้องมองรอบด้านอย่างระวังภัย

รูปทรงของดาบดูดุดันมาก โดยเฉพาะหัวผีที่ด้ามดาบดูสยดสยองน่าเกรงขาม

อาหลงอดไม่ได้ที่จะปรายตามองดาบเล่มนั้น

เฉินจินฟากลืนน้ำลายเอือก เหตุการณ์ประหลาดเมื่อครู่ ถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง เขาก็คงไม่มีวันเชื่อ

อาหลงอารักขาเขาอย่างใกล้ชิด

เมื่อลู่เฟยไล่ตามไปถึงใต้บันได เงาร่างดำเล็กๆ นั่นก็หายไปแล้ว เขาหรี่ตาลง เดินลมปราณส่งพลังไปที่โสตประสาทและดวงตา สัมผัสถึงความเคลื่อนไหวรอบตัว

ทางด้านซ้ายมือของเขา มีกระแสลมเย็นยะเยือก

"ไอหยิน!"

ลู่เฟยหันขวับไปทันที ภายใต้แสงสลัว เห็นแนวกำแพงอิฐที่พังลงมาเกินครึ่ง ที่มุมกำแพงมีเงาดำเล็กๆ ซุ่มอยู่

ดูเหมือนมันกำลังเตรียมจะผลักอิฐลงมาลอบกัดเขา

ลู่เฟยแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น กระชับไม้พุทราฟาดอสนีแล้วแสร้งหันหลังกลับ

โครม!

วินาทีต่อมา กำแพงอิฐล้มตึงลงมาจริงๆ

ลู่เฟยเตรียมตัวไว้แล้ว เขาเบี่ยงตัวหลบพร้อมกับก้าวข้ามกองอิฐที่ถล่มลงมา พุ่งเข้าใส่เงาดำเล็กๆ นั้นโดยตรง

เงาดำนั่นดูเหมือนจะคาดไม่ถึง มันตกใจแล้วรีบหันหลังวิ่งหนี

ลู่เฟยไล่ตามติด

เงาดำนี้สูงไม่ถึงครึ่งเมตร มีมือมีเท้า ดูเหมือนจะเป็นตุ๊กตาดินเผาจริงๆ แต่วิ่งเร็วยิ่งกว่ากระต่ายเสียอีก!