บทที่ 96 เสาเข็มตรึงวิญญาณ

เมื่อเห็นลู่เฟยได้โลงศพมาแล้ว เฉินจินฟาก็โบกมือไล่คนงานทันที "เอาละๆ พวกแกออกไปได้แล้ว!"

"เถ้าแก่เฉิน แล้วค่าแรงพวกเราล่ะครับ?"

"อาหลง แกพาพวกนี้ไปเบิกเงิน"

คนงานเดินตามอาหลงแยกตัวออกไปอีกทาง

"เถ้าแก่ลู่ ตกลงไอ้นี่มันคืออะไรกันแน่?" เฉินจินฟาถามลู่เฟยอย่างร้อนรน "ทำไมถึงมีตั้งสองโลง?"

"เข้าไปคุยข้างในครับ ของในโลงศพนี่ไม่ควรให้โดนแสงแดด"

ลู่เฟยปีนบันไดที่คนงานพาดไว้ขึ้นมาจากหลุม ในอ้อมแขนอุ้มโลงศพจิ๋วพลางชี้ไปที่บ้านพักชั่วคราว

กลุ่มคนเดินจ้ำอ้าวเข้าไปในสำนักงาน

ลู่เฟยวางโลงศพจิ๋วสองใบขนานกันบนโต๊ะ

โลงทั้งสองไม่ว่าจะเป็นสี ขนาด หรือรูปทรง ล้วนเหมือนกันเปี๊ยบอย่างกับแกะออกมาจากแม่พิมพ์เดียวกัน

"โลงศพใบนี้ ข้างในก็น่าจะมีตุ๊กตาดินเผาอยู่ตัวหนึ่งเหมือนกันครับ"

"ตุ๊กตาดินเผาคือตัวตายตัวแทนของคน ใช้ฝังลงไปในเสาเข็มคอนกรีตแทนคนเป็นๆ"

ลู่เฟยยังไม่ได้เปิดฝาโลงใบใหม่

"ทำไมล่ะครับ?" เฉินจินฟาทำหน้าไม่เข้าใจ "ในเมื่อไม่ใช่คนจริงๆ ฝังลงไปในเสาเข็มมันจะมีประโยชน์อะไร?"

"นี่เขาเรียกว่า ตรึงวิญญาณลงเสาครับ!" ลู่เฟยกล่าวเสียงเข้ม

"ตรึงอะไรนะ? มันคืออะไร?" เฉินจินภายิ่งมึนหนักกว่าเดิม

ลู่เฟยถามว่า "พี่ฟาน่าจะรู้จักการ 'ฝังอาถรรพ์ลงเสาเข็ม' ใช่ไหมครับ?"

"เรื่องนั้นฉันรู้! คนทำก่อสร้างใครจะไม่รู้เรื่องฝังอาถรรพ์ลงเสาบ้าง! นั่นมันเรื่องเลวระยำผิดศีลธรรมชัดๆ!"

การฝังอาถรรพ์ลงเสาเข็มเป็นวิชาการก่อสร้างที่โหดเหี้ยมมาก เล่ากันว่าสืบสายมาจากคัมภีร์หลู่ปัน

ในสมัยโบราณ เวลาสร้างบ้าน สร้างสะพาน หรือตัดถนน หากเกิดเหตุพังทลายหรืออุบัติเหตุซ้ำซาก ผู้คนจะเชื่อว่าเป็นการขุดดินทำลายฮวงจุ้ยเจ้าที่ หรือไปรบกวนภูตผีเทวดา

จึงจำเป็นต้องใช้ชีวิตคนไปถมเพื่อปลอบประโลมวิญญาณเหล่านั้น เพื่อให้งานก่อสร้างดำเนินต่อไปได้

พูดง่ายๆ คือการใช้คนเป็นๆ มาเซ่นสังเวียน โดยการจับฝังลงไปในเสาเข็มหรือตอหม้อทั้งเป็นเพื่อเป็นเครื่องสังเวย

บางครั้ง คนเร่ร่อนที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ก็อาจจะถูกพวกคนชั่วจับไปทำพิธีฝังอาถรรพ์นี่เอง

แม้จะเป็นการกระทำที่ผิดมนุษย์มนา แต่ในงานก่อสร้าง การหยุดงานเพียงวันเดียวความเสียหายนั้นมหาศาล โดยเฉพาะโครงการใหญ่ๆ

ดังนั้น จึงมักจะมีคนยอมทำผิดทั้งที่รู้ดีอยู่แก่ใจ

"ช่วงที่งานติดขัด ก็มีคนเคยมาเสนอไอ้แผนอุบาทว์นี่ให้ฉันเหมือนกัน ฉันตบหน้ามันสั่งสอนไปฉาดใหญ่เลย!" เฉินจินฟาพูดอย่างเดือดดาล พลางชี้มาที่ตัวเอง

"ฉันเฉินจินฟาโลดแล่นในวงการมานาน ถึงจะไม่ใช่คนดีเด่อะไร แต่เรื่องต่ำช้าผิดมนุษย์แบบนี้ฉันไม่ทำเด็ดขาด!"

เขาด่าทออย่างเผ็ดร้อน ไม่รู้ว่าแกล้งทำหรือเป็นคนซื่อตรงขนาดนั้นจริงๆ

"วิชาตรึงวิญญาณลงเสาเป็นวิชาประเภทเดียวกับการฝังอาถรรพ์ลงเสานั่นแหละครับ เพียงแต่การตรึงวิญญาณเป็นวิชาที่เก่าแก่กว่า โดยการใช้ 'วิญญาณ' แทนที่จะใช้คนเป็นๆ" ลู่เฟยอธิบาย

"หา?" เฉินจินฟาขมวดคิ้วจนเป็นปม

"การตรึงวิญญาณต้องใช้ดวงวิญญาณของชายหนึ่งหญิงหนึ่ง โดยการเอาเล็บหรือเส้นผมใส่เข้าไปในตุ๊กตาดินเผาเพื่อเป็นตัวแทนของคนคู่นั้น แล้วบรรจุลงในโลงศพจิ๋วสองใบ ตอกทับด้วยตะปูตรึงวิญญาณสามดอกเพื่อล็อกวิญญาณไว้"

"วิญญาณของพวกเขาจะหนีไปไหนไม่ได้ ถูกฝังลงในเสาเข็มคอนกรีต ถูกกักขังอยู่ในที่มืดมิดไร้แสงตะวันไปชั่วนิรันดร์!"

"ไม่ว่าจะฝังคนเป็นหรือตรึงวิญญาณ จุดประสงค์ก็เหมือนกันครับ คือการใช้ชีวิตคนมาเซ่นสังเวียนเพื่อให้งานราบรื่น เมื่อพิธีเสร็จสิ้น ชายหญิงที่ถูกตรึงวิญญาณก็จะขาดใจตายอย่างกะทันหัน"

"ถ้าจะถามว่าข้อแตกต่างที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคืออะไร ก็คือในทางกฎหมายไม่สามารถเอาผิดใครได้ เพราะสิ่งที่ฝังลงไปไม่ใช่คนเป็นๆ แต่เป็นตุ๊กตาดิน"

ลู่เฟยส่ายหน้า ไม่รู้ว่าตอนที่ห้างนี้ถูกสร้างขึ้นมาใครเป็นผู้รับเหมา แต่เบื้องหลังต้องมีเรื่องไม่ชอบมาพากลแน่!

"ดูท่าห้างสรรพสินค้าแห่งนี้จะมีปัญหามาตั้งแต่เริ่มสร้างแล้วล่ะครับ"

"ได้ยินว่าเป็นบริษัทในเครือตระกูลถังเป็นคนสร้าง เดี๋ยวฉันจะไปสืบให้รู้ความ!" เฉินจินฟาทำหน้ากลัดกลุ้ม "แต่ในเมื่อสังเวยไปแล้ว ทำไมห้างนี้ยังไม่สงบสุขเสียที? สามวันดีสี่วันไข้ เดี๋ยวไฟไหม้ เดี๋ยวคนเกิดอุบัติเหตุ"

"วิธีการพวกนี้ช่วยแค่ให้สร้างตึกเสร็จอย่างราบรื่นเท่านั้นครับ แต่ไม่ได้การันตีว่าหลังจากนั้นจะไม่เกิดปัญหา" ลู่เฟยครุ่นคิด

"วิญญาณของผู้ตายถูกกักขังอยู่ในเสาเข็ม ย่อมมีความอาฆาตแค้นฝังลึก พี่ลองดูถนนที่สร้างด้วยวิธีฝังอาถรรพ์สิครับ มักจะเกิดอุบัติเหตุรถชนบ่อยกว่าปกติเสมอ"

"พอมี 'ทรงแหลมพิฆาต' มาซ้ำเติมอีก ห้างนี้จะสงบสุขได้ยากครับ"

"หนอย ไอ้พวกชาติชั่ว!" เฉินจินฟาเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว ตวาดด่าลั่น "แนะนำงานกระดูกขัดมันแบบนี้มาให้ฉัน กะจะฆ่ากันชัดๆ! ไอ้เฉียงเวรนั่น เดี๋ยวฉันต้องไปคิดบัญชีกับมัน!"

"เถ้าแก่ลู่ ในเมื่อเธอดูที่มาของโลงศพนี่ออก ต้องมีวิธีแก้ใช่ไหม?"

"คนของพี่ไปงัดโลงศพแรก ทำลายอาคมของตะปูตรึงวิญญาณเข้า วิญญาณที่อยู่ข้างในก็เลยหลุดออกมาครับ พอมันโดนฝังอยู่ในเสาเข็มมาหลายปี ย่อมมีแรงพยาบาทสูง มันถึงได้มาอาละวาดไม่ให้งานก่อสร้างของพี่เดินหน้าต่อไปได้"

ลู่เฟยวิเคราะห์ต่อ

"ถ้าสะกดวิญญาณได้ ปัญหาก็น่าจะจบครับ"

"เยี่ยมเลย! เถ้าแก่ลู่จะเริ่มลงมือได้เมื่อไหร่?" เฉินจินฟาถามอย่างกระตือรือร้น

"วิญญาณจะปรากฏตัวแค่ตอนกลางคืนครับ ก็ต้องรอจนค่ำก่อน" ลู่เฟยกล่าวเสียงจริงจัง "แต่มีอยู่เรื่องหนึ่ง ผมต้องบอกพี่ฟาให้ทราบล่วงหน้า"

"อ้อ เรื่องอะไรล่ะ?"

"พี่ฟารู้กฎของโรงรับจำนำอักษรเสียไหมครับ? ถ้าจะให้ผมช่วยแก้ปัญหา พี่ต้อง 'จำนำ' ของอัปมงคลชิ้นนี้ให้ผม"

ขอเพียงกำจัดสิ่งชั่วร้ายข้างในได้ โลงศพจิ๋วนี้ก็มีประโยชน์มหาศาล เผลอๆ อาจทำให้ลู่เฟยทำกำไรได้เป็นกอบเป็นกำ

"นึกว่าเรื่องใหญ่อะไร!" เฉินจินฟาทำท่าทางผ่อนคลายทันที "ฉันละอยากให้เธอเอาไอ้โลงผีสิงนี่ไปให้พ้นหูพ้นตาใจจะขาด! วางใจได้ ไม่มีปัญหาแน่นอน เธอช่วยแก้ปัญหาใหญ่ให้ฉัน นอกจากจะยกโลงให้แล้ว ฉันยังมีรางวัลให้อย่างงามด้วย!"

"ตกลงครับ งั้นคืนนี้เราเริ่มกัน ส่วนโลงศพใบที่ยังสมบูรณ์นี้ห้ามแตะต้องเด็ดขาด ผมต้องใช้มันคืนนี้" ลู่เฟยสั่งสำทับ

"ไม่มีปัญหา เธอว่ายังไงฉันว่าตามนั้น!" เฉินจินฟาตอบตกลงทันที

ลู่เฟยยิ้ม

พอดูท่าทีแล้ว เฉินจินฟาคนนี้ถือว่าใช้ได้ทีเดียว แม้จะเป็นพวกเศรษฐีใหม่ทรงนักเลง แต่การตัดสินใจและการทำงานรวดเร็วทันใจมาก

การปราบของอัปมงคล สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือคนที่ชอบคิดเองเออเอง ไม่ฟังคำสั่ง จนทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายโดยไม่จำเป็น

หลังจากนั้น

เฉินจินฟาสั่งให้อาหลงไปเปิดห้องพักแถวนั้นให้ทุกคนได้พักผ่อน

เขาไม่ได้นอนมาทั้งคืนจึงเพลียมาก เข้าห้องได้ก็หลับเป็นตายทันที

ลู่เฟยและหู่จึก็พักผ่อนอยู่ในห้องเช่นกัน

หู่จึดูทีวีได้พักหนึ่งก็หลับไป เสียงกรนดังสนั่นไปทั่วห้อง

ลู่เฟยยังคงรู้สึกตื่นเต้น เขาหยิบไม้พุทราฟาดอสนี ออกมา สัมผัสถึงขุมพลังมหาศาลที่อัดแน่นอยู่ข้างในจนแทบไม่อยากวาง

ไม้ท่อนนี้ยาวครึ่งเมตร หน้าตาคล้ายไม้คลึงแป้งจิ๋ว ดูผิวเผินธรรมดามาก ใครจะไปนึกว่านี่คือของวิเศษที่หาได้ยากยิ่ง!

"ตอนนี้ฉันก็มีอาวุธวิเศษเชื่อมจิตแล้ว คืนนี้จะได้ลองอานุภาพของไม้ฟาดอสนีสักที!"

เขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง เพื่อให้คืนนี้มีสภาพร่างกายพร้อมที่สุด เขาจึงบังคับตัวเองให้งีบหลับไปครู่หนึ่ง

ช่วงพลบค่ำ

เฉินจินฟาเลี้ยงมื้อค่ำลู่เฟยและหู่จึเสร็จเรียบร้อย ทั้งหมดก็รีบกลับมาที่ไซต์งานก่อสร้าง

ความมืดเริ่มปกคลุม แสงไฟในเมืองเริ่มสว่างไสว

รอบไซต์งาน แสงนีออนของเมืองเจียงเฉิงวูบวาบไปมา

ภายนอกรถราวิ่งขวักไขว่ เสียงผู้คนเซ็งแซ่

เห็นได้ชัดว่าทำเลของห้างนี้ดีมากจริงๆ เพียงแต่ไม่รู้ว่าตอนนั้นเกิดปัญหาอะไรขึ้น ถึงขั้นต้องใช้วิธีตรึงวิญญาณลงเสามาแก้เคล็ด!

ตึกรอบๆ ที่ทำ 'ทรงแหลมพิฆาต' ใส่ห้างนี้ ล้วนเป็นตึกที่ใหม่กว่าห้าง และสร้างขึ้นภายหลัง แสดงว่าสาเหตุที่ต้องฝังอาถรรพ์ลงเสาไม่ใช่เพราะตึกพวกนั้นแน่นอน

ลู่เฟยหรี่ตามอง

ที่นี่... มันมีปัญหามาตั้งแต่เริ่มแรกแล้ว!