บทที่ 95 ตะปูตรึงวิญญาณสามดอก

"เถ้าแก่ ระวัง!"

หู่จึตกใจ รีบกระโดดตามลงไปทันที

"อาหลง" เฉินจินฟาส่งสายตาให้บอดี้การ์ด บอดี้การ์ดก็รีบกระโดดตามลงไปในหลุมติดๆ

ลู่เฟยเดินวนรอบเสาเข็มคอนกรีตสองต้นนั้นอยู่หลายรอบ จู่ๆ ก็หยุดยืนอยู่หน้าต้นหนึ่ง พิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันกลับไปมองจุดที่ขุดเจอโลงศพจิ๋วเมื่อก่อนหน้านี้

"พี่ฟา เสาเข็มต้นนี้มีปัญหา ต้องรื้อทิ้งครับ!"

"ทำไมล่ะ?" เฉินจินฟาถามด้วยความตกใจ

"ถ้าผมเดาไม่ผิด ข้างในนี้ยังมีโลงศพจิ๋วอยู่อีกโลงครับ"

"อะไรนะ?"

"ยังมีอีกโลงงั้นเหรอ?!"

เฉินจินฟาตกตะลึง เบิกตามองลู่เฟยที่ยืนอยู่ในหลุมดิน

"เถ้าแก่ลู่ เธอดูไม่ผิดแน่นะ?"

"พี่ฟาลองให้คนมารื้อเสาเข็มดู ก็จะรู้เองครับว่าผมดูผิดหรือเปล่า" ลู่เฟยยิ้มบางๆ แสดงความมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตัวเองเต็มที่

อาหลงเดินเข้าไปดูเสาเข็มเก่าต้นนั้นใกล้ๆ แต่ก็ดูไม่ออกว่ามีอะไรผิดปกติ จึงส่ายหน้าให้เฉินจินฟา

เฉินจินฟาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกัดฟันพูดว่า "รื้อ! ถือซะว่าของเก่าไม่ไปของใหม่ไม่มา ขอแค่ให้งานเดินหน้าได้ เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อย!"

"อาหลง ไปตามคนงานมา รื้อเดี๋ยวนี้เลย!"

คนใจร้อนอย่างเขา รอไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว

"ครับ" อาหลงใช้ท่อนแขนแข็งแรงยึดส่วนที่นูนออกมาของขอบหลุม แล้วถีบตัวกระโดดขึ้นจากหลุมได้อย่างคล่องแคล่ว

ปราดเปรียวและทรงพลังราวกับเสือดาว

"หมอนี่ มีฝีมือแฮะ" หู่จึเห็นท่าทางนั้นแล้วก็อดหรี่ตามองไม่ได้

บอดี้การ์ดคนนี้ดูออกเลยว่าฝึกมาดี ไม่ใช่พวกท่าดีทีเหลว รังสีอำมหิตแผ่ออกมาชัดเจน แววตาก็เย็นเยียบ

หู่จึเองก็กระโดดขึ้นจากหลุมอย่างง่ายดาย แล้วยื่นมือดึงลู่เฟยขึ้นมา

"คนงานขวัญหนีดีฝ่อกันหมด คงต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะตามตัวได้ เถ้าแก่ลู่กินข้าวมารึยัง ไปหาอะไรกินรองท้องกันก่อนไหม?"

เฉินจินฟาทั้งคอแห้งทั้งหิวโซ วุ่นวายมาทั้งคืน ข้าวเช้ายังไม่ได้แตะสักเม็ด

"งั้นไปกินเป็นเพื่อนพี่ฟาก็ได้ครับ"

ลู่เฟยตอบตกลงด้วยความยินดี

เขากับหู่จึรีบออกมาเลยได้กินไปแค่นิดหน่อย ยังไม่อิ่มท้องดี

ทั้งสามเดินออกจากไซต์งาน ไปหาร้านอาหารเช้าแถวนั้น

เฉินจินฟาเป็นคนใจป้ำ สั่งอาหารมาเต็มโต๊ะ

"ทั้งสองคน ไม่ต้องเกรงใจนะ กินให้อิ่ม!"

พูดจบ ตัวเองก็คว้าตะเกียบโซบเข้าปากคำโต

ดูท่าจะหิวจริง

มีของฟรีให้กิน หู่จึเลยจัดเต็มไม่อั้น

ลู่เฟยต้องแอบส่งสายตาปราม ให้เพลาๆ หน่อย อย่าให้เสียชื่อโรงรับจำนำอักษรเสีย

"ฮ่าๆ! ไม่เป็นไร คนฝึกยุทธ์กินจุเป็นเรื่องปกติ!" เฉินจินฟาไม่ถือสา กลับหัวเราะชอบใจ "อาหลงของฉันก็เหมือนกัน มื้อหนึ่งฟาดเรียบเท่าคนกินสามคน!"

"กินเยอะแรงเยอะ สู้สิบคนไหวสบาย!"

"สมัยก่อนฉันเคยโดนคู่อริพาคนมาดักตีตั้งหลายครั้ง ก็ได้อาหลงนี่แหละช่วยไว้ ตอนนั้นฉันสาบานเลยว่า เขาคือพี่น้องร่วมสายเลือดของฉัน! มีฉันกิน เขาต้องได้กิน ไม่มีทางปล่อยให้อดอยาก!"

พอพูดถึงบอดี้การ์ด เฉินจินฟาก็ดูภูมิใจมาก

"พี่ฟานี่รักพวกพ้องจริงๆ นะครับ!" ลู่เฟยชมตามน้ำ

"น้องชายคนนี้ของเธอก็ไม่เลว ฉันดูออกว่าเป็นมวย" เฉินจินฟายิ้มรับคำชม แล้วปรายตามองหู่จึ

"แต่ถ้าเทียบกับอาหลงของฉัน... อาจจะยังห่างชั้นกันนิดหน่อยนะ"

หู่จึได้ยินดังนั้นก็ชักจะไม่ยอม พูดโพล่งออกไปว่า "ยังไม่เคยลองมือกัน จะรู้ได้ไงครับ"

"งั้นถ้ามีเวลา ลองประมือกับอาหลงหน่อยไหมล่ะ?" เฉินจินฟาท้าทายยิ้มๆ

"ได้เสมอครับ"

กินข้าวเสร็จ พูดคุยสัพเพเหระกันสักพัก

เฉินจินฟาก็ได้รับโทรศัพท์จากอาหลง บอกว่าหาคนงานมารื้อเสาเข็มได้แล้ว

"ดี ดี รอเดี๋ยว ฉันจะรีบกลับไป!"

เฉินจินฟารีบจ่ายเงิน แล้วพาลู่เฟยกับหู่จึจ้ำอ้าวกลับไซต์งาน

พอผ่านรั้วกั้นเข้าไป ก็เห็นคนงานสวมหมวกนิรภัยไม่กี่คน กำลังเข็นเครื่องจักรไปที่เสาเข็ม

"ลูกพี่ ต้องเพิ่มค่าแรงให้เท่าตัว พวกเขาถึงยอมมา" อาหลงรายงาน

"ช่างเถอะ เศษเงินแค่นั้น ขอแค่รีบทำงานให้เสร็จก็พอ" เฉินจินฟาโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

จากนั้น คนงานก็ติดตั้งเครื่องจักร รอคำสั่งจากเฉินจินฟา

เฉินจินฟามองลู่เฟย แววตาฉายความกังวล "ถ้าเสาเข็มต้นนี้มีปัญหาจริง รื้อออกมาดื้อๆ จะไม่เกิดเรื่องเหรอ?"

"แปะเจ้านี่ไว้ จะไม่มีปัญหาครับ" ลู่เฟยคิดครู่หนึ่ง แล้วหยิบ 'อักษรปราบผี' ออกมา ให้หู่จึลงไปแปะไว้บนเสาเข็มคอนกรีตต้นนั้น

"เถ้าแก่ลู่ นั่นคืออะไร? ฉันไม่เคยเห็นตัวอักษรแบบนี้มาก่อน ดูเหมือนยันต์กันผีเลย" เฉินจินฟาหรี่ตามองอยู่นานก็ดูไม่ออก

ลู่เฟยยิ้มบางๆ ตอบเรียบๆ ว่า "นี่เรียกว่า 'อักษรปราบผี'เอาไว้ปราบวิญญาณและสิ่งอัปมงคลโดยเฉพาะ เป็นยันต์กันภัยสูตรเฉพาะของโรงรับจำนำอักษรเสียครับ"

"น่าสนใจ!" เฉินจินฟาเลิกคิ้ว แล้วยกมือส่งสัญญาณให้คนงานลงมือ

เขากับลู่เฟยยืนดูอยู่ขอบหลุม

บอดี้การ์ดสองคนยืนประกบเจ้านายของตัวเอง ต่างฝ่ายต่างกอดอกโชว์กล้ามเนื้อ

ดูเหมือนกำลังแข่งบารมีกันเงียบๆ

ปัง! ปัง! ปัง!

คนงานเริ่มลงมือ เสียงเครื่องจักรคำรามดังสนั่นหวั่นไหว

เศษปูนฝุ่นผงฟุ้งกระจายไปทั่ว

ลู่เฟยและคนอื่นๆ ต้องถอยหลังออกมาหลายก้าว

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง เสียงเครื่องจักรก็หยุดลง

เสียงตะโกนของคนงานดังฝ่าม่านฝุ่นออกมา

"เจออะไรบางอย่าง!"

เฉินจินฟารีบก้าวเข้าไปถาม "อะไร? ใช่โลงศพไหม?"

"น่าจะใช่ครับ สีแดงแจ๋เหมือนทาเลือดเลย!"

ฝุ่นค่อยๆจางลง เผยให้เห็นใบหน้าตื่นตระหนกของคนงาน

เฉินจินฟายืดคอมองลงไปที่เสาเข็ม

เห็นส่วนที่ถูกรื้อออก เผยให้เห็นแผ่นไม้สีแดงเล็กๆ

สีและวัสดุเหมือนกับโลงศพจิ๋วที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานเปี๊ยบ!

"เฮ้ย! มีจริงด้วย!"

เฉินจินฟาตกตะลึง หันไปมองลู่เฟยอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"เถ้าแก่ลู่ เธอดูออกได้ยังไง? แล้วตกลงไอ้นี่มันคืออะไรกันแน่?"

"ขุดออกมาก่อนครับ ขุดออกมาให้ผมพิสูจน์แล้วจะบอกพี่ฟาแน่ๆ" ลู่เฟยพูดจริงจัง "รบกวนพี่ๆ คนงานระวังหน่อยนะครับ อย่าให้โลงศพจิ๋วนี่เสียหาย"

"ได้ยินไหม พวกแกน่ะ ขุดต่อ! เอาของออกมาให้ครบสมบูรณ์!" เฉินจินฟารีบสั่งการคนงานเสียงดัง

"เถ้าแก่เฉิน ไม่ไหวมั้งครับ นี่มันของอัปมงคล! ขืนรื้อต่อ กลัวว่า..." คนงานมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่กล้าลงมือ

"กลัวอะไร?" เฉินจินฟาตะคอก "ฉันเชิญปรมาจารย์จากโรงรับจำนำอักษรเสียมาคุมงาน แถมแปะยันต์กันภัยไว้แล้ว รับรองพวกแกปลอดภัยหายห่วง!"

คนงานยังคงนิ่ง

เฉินจินฟากัดฟัน "เพิ่มเงิน! ฉันเพิ่มค่าแรงให้อีกเท่าตัว!"

เงินจ้างผีโม่แป้งได้

คนงานถึงยอมกัดฟันเปิดเครื่องจักร รื้อถอนต่อ

หลังจากทำงานด้วยใจตุ้มๆ ต่อมๆ ในที่สุดโลงศพจิ๋วก็ถูกรื้อออกมาได้อย่างปลอดภัย

คนงานปิดเครื่องจักร ใบหน้าเปื้อนฝุ่นและเหงื่อฉายแววโล่งอก

พวกเขาวางโลงศพจิ๋วไว้บนพื้น ไม่กล้าแตะต้องมาก

"เถ้าแก่เฉิน เรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ?"

เฉินจินฟาเห็นทุกอย่างราบรื่น ความเชื่อมั่นในตัวลู่เฟยก็เพิ่มขึ้นอีก เขาหันไปขอความเห็น "เถ้าแก่ลู่ แบบนี้โอเคไหม?"

"โอเคครับ ให้พี่ๆ คนงานแยกย้ายได้เลย ผมจะลงไปเอาโลงขึ้นมาเอง" ลู่เฟยพูดจบก็สวมถุงมือ กระโดดลงไปในหลุม แล้วอุ้มโลงศพจิ๋วขึ้นมา

โลงศพใบนี้หนักอึ้งและเย็นเฉียบ

บนฝาโลงมีหัวตะปูสามตัวเรียงเป็นแนวตั้ง ตะปูถูกตอกฝังลึกเข้าไปในเนื้อไม้

ลู่เฟยเห็นแล้วคิ้วกระตุก

"ตะปูตรึงวิญญาณสามดอก อำมหิตนัก!"