บทที่ 1007 สุนัขหน้าคน

ประตูใหญ่สีแดงชาดถูกเปิดออกเป็นช่องว่าง ดูเหมือนจะมีดวงตาคู่หนึ่งอยู่ใต้รอยแยกของประตู คอยมองสำรวจออกมาภายนอก พร้อมกับเสียงหอบหายใจแปลกๆ ไอสังหารอันเฉียบคมสายหนึ่งพลันพุ่งออกมาจากช่องประตูนั้น ในตรอกว่างเปล่าปราศจากผู้คน เพียงครู่เดียว ประตูบานนั้นก็ปิดลงเสียงดังปังอีกครั้ง

"ขอบคุณสวรรค์!" ชายหนุ่มหน้าตาซื่อๆ เห็นดังนั้นก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก หันกลับมามองลู่เฟยด้วยสีหน้ายินดี "น้องชาย คุณใจกล้าเหลือเกินนะที่กล้าเชื่อคำพูดของยายหน้าปลาคนนั้น"

"นางเป็นอะไรไปหรือครับ?" ลู่เฟยใช้มือกดร่มดำที่อยู่ด้านหลังไว้ แล้วแสร้งทำสีหน้าตกใจ

"จะให้พูดถึงการแต่งตัวของคุณ ดูท่าคงเป็นคนต่างถิ่นสินะ? คุณไม่รู้หรอกว่ายายแก่คนนั้นน่ะหลอกเก่งที่สุด ถ้าคุณเชื่อคำพูดนางแล้ววิ่งแจ้นเข้าไปในบ้านหลังนั้น คุณคงตายโดยไม่รู้ตัวเลยล่ะ" ชายซื่อส่ายหน้าอย่างทอดถอนใจ

"น่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือครับ แล้วในบ้านนั่นมีอะไรอยู่?" ลู่เฟยแสร้งทำเป็นตื่นตกใจสุดขีด