บทที่ 1009 ใครจะไม่เป็นเด็กน้อยกันเล่า

"ลูกรัก เจ้าจะไปไหน? เจ้าไม่ต้องการแม่แล้วหรือ?" เสียงของหญิงบ้าแฝงไปด้วยน้ำเสียงสะอื้นไห้ กลิ่นอายความบ้าคลั่งชวนขนลุกแผ่ซ่านออกมาอย่างแผ่วเบา สุนัขหน้าคนตัวนั้นพลันตื่นขึ้นมา ดวงตาแดงก่ำทั้งสองข้างกรอกไปมา เมื่อเห็นลู่เฟยและพี่เหลียง แววตาก็ฉายชัดถึงความตื่นตระหนก มันกระโดดพรวดออกจากรัง จ้องมองพวกเขาด้วยท่าทีคุกคาม

ลู่เฟยและพี่เหลียงตัวแข็งทื่อ ขนทั่วร่างลุกชันขึ้นพร้อมกัน "ซวยจริงเชียว กำลังจะหนีออกไปได้แล้วแท้ๆ ทำไมยัยคนบ้านี่ต้องโผล่มาตอนนี้ด้วย" เจ้าดำมุดไปแอบอยู่ที่ข้างขาของลู่เฟย ลู่เฟยเอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋าวิเศษ "อย่าเพิ่งวู่วาม" พี่เหลียงกัดฟันกรอด หมุนตัวโซเซหันกลับมา แสร้งทำใบหน้าใสซื่อบริสุทธิ์แล้วเรียกด้วยเสียงเล็กเสียงน้อยว่า "แม่จ๋า—"

หึ— ลู่เฟยสูดลมหายใจเข้าลึกจนแทบขาดใจ แต่เมื่อหญิงบ้าได้ยินคำนี้ สีหน้าอาฆาตแค้นพลันเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนทันที "ลูกรัก ลูกวิ่งไปไหนมา! แม่เป็นห่วงแทบแย่ ข้างนอกมีแต่คนเลว ลูกวิ่งไปวิ่งมาถ้าถูกคนเลวพวกนั้นจับกินไป แม่จะอยู่ได้อย่างไร?”

“มาเร็ว... ตามแม่กลับไปนะ..." หญิงบ้าเดินดุ่มๆ มาตรงหน้าพี่เหลียง เมื่อเห็นลู่เฟยก็พลันมีอาการประหม่า นิ้วมือทั้งห้ากางออกเป็นกรงเล็บ พุ่งเข้าขย้ำหัวของลู่เฟย "คนเลว!" ไอความตายอันรุนแรงระเบิดออกมาจากฝ่ามือ สีหน้าของพี่เหลียงเปลี่ยนไปอย่างหนัก คิดจะเอาตัวบังลู่เฟย แต่ทว่าเขากลับเคลื่อนไหวช้าเกินไป

"อย่า..." ในยามที่กรงเล็บอันน่าสะพรึงกลัวกำลังจะบีบขยี้หัวของลู่เฟย ลู่เฟยกลับไม่สะทกสะท้าน เขาเลียนแบบน้ำเสียงพี่เหลียงแล้วร้องตอบด้วยเสียงเล็กเสียงน้อย "แม่จ๋า—" พี่เหลียงสูดลมหายใจเข้าลึกจนแทบขาดใจ กรงเล็บอันน่าสยดสยองพลันหยุดชะงักลงเหนือหัวของลู่เฟยพอดี ลู่เฟยกระพริบตาอย่างใสซื่อ ในเมื่อใครๆ ต่างก็เป็นเด็กน้อยกันได้ทั้งนั้น