บทที่ 1010 ที่แท้แกก็เป็นพวกตัวแสบ

กรงเล็บผีสีดำทมิฬ คอยสอดส่องไปมาทั่วตรอกอันวังเวง แต่ก็ยังคงไม่พบร่องรอยของคนทั้งสอง

"น่าเจ็บใจนัก! หนีไปได้เร็วขนาดนี้ได้ยังไง! สวรรค์ เหตุใดถึงได้เล่นตลกกับคนแก่อย่างข้าเช่นนี้ ส่งโอกาสทองมาวางไว้ตรงหน้าแล้วแท้ๆ แต่กลับมาดับความหวังลงอย่างจงใจ!"

"แค้นนัก! แค้นนัก!"

เสียงคำรามด้วยความไม่ยินยอมดังกึกก้องไปทั่วทั้งตรอกไร้แสง

ประตูและหน้าต่างทุกบานในตรอกปิดสนิท ทุกคนต่างเงียบเสียงดุจดังจักจั่นในฤดูหนาว