บทที่ 1011 ต่างเป็นผู้โชคร้าย

เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ!

เสียงเคลื่อนไหวเปียกชื้นดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ กลิ่นคาวเลือดในอากาศก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น

ทว่าครั้งนี้ สิ่งเหล่านั้นดูเหมือนจะรู้ความ พวกมันทำเพียงแค่เดินวนเวียนอยู่รอบข้าง ไม่ได้กระโดดเข้ามาใกล้เท้าของพวกเขาในทันที

พี่เหลียงค่อยๆ ผ่อนฝีเท้าลงด้วยความประหม่า แล้วกระซิบเบาๆ ว่า "ลู่เฟย ตอนที่ฉันเข้ามา ฉันถูกไอ้พวกนี้สะดุดจนล้มไปหลายครั้ง มือเปื้อนเลือดไปหมดเลย... ดูเหมือนจะเป็นซากแขนซากขาของศพ..."

"ซากแขนซากขา?" ใจของลู่เฟยรู้สึกหนักอึ้งขึ้นมา "หรือจะเป็นศพที่เคยถูกทับถมเอาไว้ในตรอกนี้?"