บทที่ 1012 กระบี่หนามประหลาด

เมื่อข้าวต้มหนึ่งชามตกถึงท้อง ใบหน้าของพี่เหลียงก็เริ่มกลับมามีสีสันบ้าง

เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบหนึ่งมวน

"พี่ครับ ร่างกายพี่ยังไม่ฟื้นตัวดีเลยนะ เบาๆ หน่อย" เซี่ยเหยาเอื้อมมือไปดับบุหรี่ในมือเขา

"ชินแล้วล่ะ" พี่เหลียงยิ้มอย่างจนใจ เขาหันมองซ้ายมองขวา ก่อนจะถามลู่เฟยด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง "พนักงานคนนั้นของแก... ตอนนี้ไม่อยู่ใช่ไหม?"

"ไม่อยู่ครับ" ลู่เฟยยิ้มบางๆ ตอนนี้ชุดแดงหลังจากกลืนกินกระดูกนิ้วนั้นเข้าไปก็ยังคงหลับใหลอยู่