บทที่ 1021 เด็กจะขาดแม่ไม่ได้

"ชุดแดง อย่านะ!" ใจของลู่เฟยบีบรัดแน่น การฝืนใช้พลังที่ยังดูดซับได้ไม่สมบูรณ์ เกรงว่าจะสร้างความเสียหายให้แก่ชุดแดงจนไม่อาจฟื้นคืนได้ แต่ก็สายไปเสียแล้ว แววตาของชุดแดงเย็นเยียบ ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้ว ปัง! หยดเลือดสีแดงฉานพุ่งทะลวงทะลุศีรษะของหญิงบ้า หญิงบ้ากระตุกเฮือกอย่างแรง หลังจากยืนนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ ร่างกายของนางก็เริ่มกลายเป็นเถ้าถ่าน เริ่มจากรอยโหว่ที่ศีรษะ สุดท้ายเหลือเพียงวงแหวนห้าวง ร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังติงตัง ในเวลาเดียวกัน ชุดแดงก็ล้มพับลงไป "ชุดแดง!" ลู่เฟยวิ่งโซเซเข้าไปหา มองดูชุดแดงด้วยความตื่นตระหนก ชุดกระโปรงสีแดงเต็มไปด้วยรอยฉีกขาด สีแดงฉานบนร่างราวกับกำลังซีดจางลงไปมาก นางกะพริบตาด้วยความอ่อนล้า ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง "ชุดแดง เธอจะหลับตอนนี้ไม่ได้นะ! ดูสิ ในห้องนี้ยังมีดวงวิญญาณที่แตกสลายหลงเหลืออยู่ ในจำนวนนี้อาจจะมีลูกของเธอรวมอยู่ด้วยก็ได้!" ลู่เฟยตะโกนอย่างร้อนรน ชุดแดงฝืนลืมตาขึ้น กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างอ่อนแรง เมื่อหลุดพ้นจากร่างของชายแก่ ดวงวิญญาณเด็กน้อยเหล่านี้ก็คงอยู่ได้อีกไม่นาน ดวงวิญญาณที่แตกสลายอย่างหนักได้สูญสลายไปแล้ว เหลือเพียงสี่ห้าดวงที่ซ่อนตัวอยู่ตามมุมห้องด้วยความหวาดกลัวและสับสน ลู่เฟยรีบให้ร่มดำจับดวงวิญญาณที่แตกสลายเหล่านั้นออกมา แล้วส่งไปตรงหน้าชุดแดง "ดูสิ คนนี้ใช่ลูกของเธอหรือเปล่า?”

“แล้วคนนี้ล่ะ?”

“ลองดูคนนี้อีกที!" ลู่เฟยเหงื่อตกเต็มหน้าผาก ดวงวิญญาณที่แตกสลายเหล่านี้กำลังทยอยสูญสลายไปทีละดวง สุดท้าย เหลือเพียงเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ คนเดียว เมื่อมองดูเด็กคนนี้ แววตาของชุดแดงก็หม่นหมองลง ร่างกายเริ่มโปร่งใสขึ้นเรื่อยๆ "ชุดแดง ลืมตาดูให้ดีๆ สิ เขาคือเจ้าเบิ้มของเธอไง! ต้องพรากจากกันมาตั้งหลายปี หน้าตาเปลี่ยนไปบ้างก็เป็นเรื่องปกติใช่ไหมล่ะ?" ลู่เฟยฝืนใจพูดออกไปเสียงดัง เส้นผมสีดำส่งเด็กน้อยคนนี้ไปตรงหน้าชุดแดง เพื่อให้นางมองเห็นได้ชัดเจนขึ้น เด็กชายหวาดกลัวมาก ดิ้นรนร้องไห้ด้วยความตื่นตระหนก "แม่จ๋า..." เปลือกตาของชุดแดงสั่นระริก ดวงตาที่กำลังจะปิดลงพยายามเบิกกว้างขึ้น แต่ร่างกายของเด็กชายก็กำลังสูญสลายเช่นกัน "ชุดแดง ดูสิ เขาคือลูกของเธอ! เธอจะจากไปไม่ได้นะ ฉันช่วยเขาได้!" ลู่เฟยเหงื่อแตกพลั่ก ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าวิเศษ จนในที่สุดก็พบของที่มีประโยชน์ชิ้นหนึ่ง "ฉันมีวิธีจริงๆ!" เขาหยิบตุ๊กตากระเบื้องเคลือบออกมาตัวหนึ่ง นี่คือสิ่งที่พบในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเมื่อตอนนั้น ภายในมีวิญญาณของเด็กกำพร้าถูกผนึกไว้ หลังจากเด็กกำพร้าได้รับการส่งวิญญาณไปสู่สุขคติแล้ว ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบเหล่านี้ก็ถูกทิ้งไว้ ตอนนั้นก็ไม่รู้ว่าเอาไว้ทำอะไร เขาแค่เก็บมันมาด้วยความเคยชิน ตอนนี้ เอามาใช้เป็นที่พักพิงให้วิญญาณของเด็กคนนี้ ช่างเหมาะเจาะพอดีไม่ใช่หรือ? เขารีบนำดวงวิญญาณที่แตกสลายของเด็กชายเก็บเข้าไปในตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ "ชุดแดง เด็กจะขาดแม่ไม่ได้นะ! เธอต้องอดทนไว้นะ!" ฉวยจังหวะที่ชุดแดงยังไม่สูญสลาย เขาก็เก็บชุดแดงเข้าไปในป้ายวิญญาณ จากนั้นก็รีบนำป้ายวิญญาณและตุ๊กตากระเบื้องเคลือบไปวางไว้ในอ่างรวมหยินเพื่อฟื้นฟูพลังทันที ตราบใดที่นางยังมีความยึดติด ก็จะไม่มีทางวิญญาณแตกซ่าน ลู่เฟยประคองอ่างรวมหยิน มองดูป้ายวิญญาณอย่างลุ้นระทึก เมื่อเห็นว่ารอยประทับของชุดแดงบนป้ายยังไม่จางหายไป เขาก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก แม้จะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ก็ยังรักษาชีวิตไว้ได้ ไม่อย่างนั้นครั้งนี้คงขาดทุนย่อยยับแน่ ลู่เฟยเก็บอ่างรวมหยิน แล้วก้มเก็บวงแหวนทั้งห้าวงบนพื้น วงแหวนเหล่านั้นกลับเชื่อมต่อกันเองโดยอัตโนมัติ บนวงแหวนสลักอักขระประหลาดไว้ "ห่วงห้าประสาน... เครื่องรางชิ้นนี้ร้ายกาจไม่เบา กลับไปค่อยค่อยศึกษาแล้วกัน" ลู่เฟยมองดูสองสามครั้ง แล้วเก็บมันเอาไว้ "พี่เจี้ยน ในที่สุดก็ผ่านพ้นอันตรายมาได้”

“ไอ้เฒ่าสัตว์ประหลาดนี่มันเป็นตัวอะไรกันแน่ ถึงได้ร้ายกาจขนาดนี้" จิงเจี้ยนมองดูกระดูกแห้งของชายแก่ด้วยความหวาดเสียวที่ยังไม่จางหาย ในตอนนี้เอง ร่างกายของพวกเขาก็กลับคืนสู่ขนาดเดิม พลังวิชาอาคมก็สามารถใช้งานได้แล้ว "วิชาคืนความเยาว์วัยอะไรกัน ต้องเป็นวิชามารแน่ๆ ฉันเดาว่าตาแก่นี่คงฝึกวิชามารจนธาตุไฟแตกซ่าน ถึงได้ทำให้ตัวเองกลายเป็นสภาพแบบนี้ ทำร้ายเด็กผู้บริสุทธิ์ไปตั้งมากมาย ตายแค่นี้ถือว่าสบายไปล่ะสิไม่ว่า" ลู่เฟยส่ายหน้า ไม่แน่ว่า หญิงบ้ากับสุนัขหน้าคนอาจจะเป็นเหยื่อเหมือนกัน ลูกของพวกเขาอาจถูกชายแก่จับตัวไป พอมาตามหาลูกก็เลยถูกชายแก่เปลี่ยนให้กลายเป็นสัตว์ประหลาด "ก็น่าสงสารนะ ตอนนี้ถือว่าหลุดพ้นแล้วล่ะ”

“เกิดแก่เจ็บตายคือสัจธรรมของชีวิต ตาแก่นี่กลับฝืนลิขิตสวรรค์" จิงเจี้ยนถอนหายใจ ลู่เฟยใช้เท้ากระทืบกระดูกแห้งของชายแก่จนแหลกละเอียด ผลไม้ที่แห้งเหี่ยวขนาดเท่าผลวอลนัทลูกหนึ่ง กลิ้งหลุนๆ ออกมาจากกองกระดูก "เอ๊ะ นี่คืออะไร?" ลู่เฟยรีบสวมถุงมือของร้าน แล้วหยิบมันขึ้นมา รูปทรงของผลไม้นั้นคล้ายกับเด็กทารกที่กำลังนอนขดตัวกอดตัวเองอยู่ "ต้องไม่ใช่ของดีแน่ๆ!" ลู่เฟยมองดูอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเก็บใส่มันกระเป๋า ก่อนจะถอนหายใจยาว เขาแค่มาช่วยพนักงานตามหาลูกที่หายไป ใครจะไปคิดว่าสถานที่แห่งนี้ยังซ่อนตาแก่ที่ฝึกวิชามารเอาไว้อีก ถ้าไม่ใช่เพราะเขามีของดีติดตัวมาเยอะ คงต้องมาตายที่นี่แน่ๆ แถมยังจะพลอยทำให้จิงเจี้ยนซวยไปด้วย แต่ก็ถือว่ามีโชคดีเหนือความคาดหมาย จากความผิดพลาดที่กลายเป็นเรื่องดี ทำให้สามารถกำจัดระเบิดเวลาที่ฝังอยู่ในตัวจิงเจี้ยนออกไปได้ ระเบิดลูกนั้นใครเป็นคนฝังไว้ จะต้องสืบให้รู้เรื่อง! "พี่เจี้ยน เรื่องนี้จบลงสักที พวกเราไปกันเถอะ”