บทที่ 1022 ในเมื่อเรื่องดำเนินมาถึงจุดนี้

ลู่เฟยเงยหน้าขึ้นมองยายหน้าปลาแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มพร้อมกับพยักหน้า "แน่นอน ไม่มีปัญหาครับ" เขาเช็ดเหงื่อ แล้วลุกขึ้นเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้ายายหน้าปลา "คุณยายช่วยเหลือผมตั้งหลายครั้ง ผมต้องเป็นคนส่งคุณยายเดินทางด้วยตัวเองสิครับ”

“ขอบใจ! ขอบใจมาก..." ยายหน้าปลาดีใจสุดขีด ทว่ายังไม่ทันจะกล่าวคำขอบคุณจบ ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก นางก้มลงมอง กระบองไม้พุทราในมือของลู่เฟยกลับแทงทะลุร่างของนางไปเสียแล้ว "แก... ทำไม..." ยายหน้าปลาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง แววตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ "ข้างนอกตรอกเขาลือกันว่า ถ้าเด็กกินบะหมี่ของยายหน้าปลา เด็กก็จะตามยายหน้าปลาไป เกรงว่าคุณคงช่วยคนบ้าคนนั้นหลอกเด็กมาไม่น้อยเลยสินะ!" ลู่เฟยมีสีหน้าเรียบเฉย บนกระบองไม้พุทรามีประกายสายฟ้าปะทุขึ้นมา "ไม่..." ยายหน้าปลาแหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านไปท่ามกลางความหวาดกลัวสุดขีด ลู่เฟยปัดมือเบาๆ "ไม่มีอะไรปิดบังสายตาพ่อค้าหน้าเลือดอย่างนายได้เลยจริงๆ" จิงเจี้ยนทำหน้าเหมือนชินเสียแล้ว "ก็งั้นๆ แหละ" ทั้งสองเดินออกจากตรอกที่มืดสลัวได้อย่างราบรื่น ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มสว่างแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าจะเสียเวลาอยู่ในตรอกไร้แสงนานขนาดนี้ เมื่อหันกลับไปมอง ตรอกไร้แสงที่เก่าแก่และลึกลับนั้นได้หายไปแล้ว กลายเป็นตรอกขดหอยทับถมแทน "เถ้าแก่! อาเจี้ยน!”

“โฮ่งโฮ่ง!" หู่จื่อและเจ้าดำวิ่งเข้ามาหาด้วยความดีใจ "ผมรู้อยู่แล้วว่าพวกคุณต้องกลับมาอย่างปลอดภัย”

“อย่าให้พูดเลย ครั้งนี้เกือบจะโดนเถ้าแก่ของนายพาไปตายแล้ว" จิงเจี้ยนโบกมือรัวๆ "น้องเสือ โชคดีนะที่นายไม่ได้เข้าไปด้วย ไม่งั้นนายต้องไม่รอดแน่”

“หา? อันตรายขนาดนั้นเลยเหรอ?" หู่จื่อตกใจในตอนแรก ก่อนจะถลกแขนเสื้อขึ้นอย่างไม่พอใจ "เดี๋ยวนะ อาเจี้ยน พี่ดูถูกใครเนี่ย? เสืออย่างผมก็ผ่านความเป็นความตายมากับเถ้าแก่ตั้งหลายครั้งแล้ว เรื่องใหญ่ๆ อะไรผมก็เจอมาหมดแล้ว ดวงผมแข็งจะตาย!”