บทที่ 1034 ภาพวาดเฝ้าประตู

ผีสางเกรงกลัวสิ่งโสมม นี่คือหลักการที่ผู้คนในแวดวงลี้ลับล้วนทราบดี

แต่ทว่า เท้าเหม็นๆ คู่หนึ่ง จะมีอานุภาพร้ายกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ? เวินซ่างคิดจนตายก็คงไม่เข้าใจ นั่นยังใช่เท้าคนอยู่อีกหรือ?

"น้องเสือ อานุภาพเท้าของนายเนี่ย เทียบชั้นกับของอัปมงคลได้เลยนะ ลู่เฟยมักจะพูดเสมอไม่ใช่หรือไง ว่าถ้าใช้ของอัปมงคลให้ถูกที่ถูกทาง ก็จะสามารถพลิกสถานการณ์จากเสียเปรียบเป็นได้เปรียบ ใช้ของเล็กน้อยเอาชนะของใหญ่ได้" แม้แต่จิงเจี้ยนยังขยาด "แหม ก็แค่พื้นๆ แหละน่า" หู่จื่อทำหน้าภูมิใจสุดๆ จากนั้นก็สะบัดแส้กิ่งหลิว จ้องมองเวินซ่างด้วยสายตาดุดัน

"ตอนนี้ ถึงเวลาสะสางบัญชีแค้นของพวกเราแล้ว! ตอนนั้นฉันเคยบอกไว้แล้ว ว่าถ้าจับตัวได้เมื่อไหร่ จะต้องถลกหนังมันให้ได้!" เวินซ่างหน้าซีดเผือด พอยันต์ห้าภูตผีถูกทำลาย ลำพังตัวเขาคนเดียว ไม่มีทางรับมือกับพวกของลู่เฟยทั้งสามคนได้เลย

"ใครก็ได้! ใครก็ได้ช่วยด้วย!" เขาพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล วิ่งหนีพลางตะโกนขอความช่วยเหลือสุดเสียง