บทที่ 1035 วิชาลับตระกูลโจว

"คนหรือผีกันแน่?" โจวโส่วหลี่หรี่ตาลง ภูตผีตนใดที่คิดจะมาหลอกตาเขา ถือว่าฝันกลางวันชัดๆ ขอแค่เขาใช้ตาทิพย์มองดูเพียงแวบเดียว ก็สามารถแยกแยะได้แล้ว "ไม่ว่าแกจะเป็นตัวอะไร กล้ามาก่อกวนที่หอเจิ้งชิงของข้า สงสัยจะเบื่อชีวิตแล้วสิ!" เขาแค่นเสียงเย็นชา ประกายแสงสีทองวาบขึ้นในดวงตา สายตาทะลุผ่านเศษกระดาษที่ปลิวว่อน พุ่งตรงไปยังร่างของคนที่ถือร่ม ทว่ายังไม่ทันได้เห็นหน้าตาของอีกฝ่าย ร่างนั้นก็หายวับไปแล้ว แทนที่ด้วย... ดวงไฟผีประหลาดหลายดวงลอยเข้ามา ดวงไฟผีบินมาล้อมรอบโจวโส่วหลี่ ล่องลอยอย่างพลิ้วไหวราวกับกลีบดอกไม้ร่วงหล่น และราวกับผีเสื้อโบยบิน ดูทั้งน่าขนลุกและงดงามในเวลาเดียวกัน "มีแต่ลูกไม้ชั้นต่ำพรรค์นี้ แค่ไฟผีกระจอกๆ คิดจะข่มขวัญปรมาจารย์อย่างข้าหรือ?" โจวโส่วหลี่แค่นเสียงอย่างดูแคลน พร้อมกับขยับนิ้ว กระดาษสีเหลืองหลายแผ่นลอยขึ้นมา พับเป็นรูปปาก แล้วพุ่งเข้ากัดกินดวงไฟผีที่ลอยไปมาเหล่านั้น เหล่าดวงไฟผีพากันบินหนีแตกกระเจิง มีดวงหนึ่งที่หนีลนลานจนหลงทิศ กลับไปตกลงบนไหล่ของโจวโส่วหลี่พอดี "ไอ้แมลงตัวจ้อย!" โจวโส่วหลี่ยกนิ้วขึ้นอย่างเย็นชา เตรียมจะดีดดวงไฟผีให้กระเด็น แต่ทว่า... วินาทีต่อมา นิ้วของเขากลับแข็งทื่อ บนไหล่ของเขาจะไปมีดวงไฟผีที่ไหนกัน เห็นชัดๆ ว่าเป็นสาวงามหยดย้อยที่ดูน่าทะนุถนอมผู้หนึ่ง สาวงามนางนี้มีขนาดเท่าฝ่ามือ ร่างกายขาวผ่องราวกับหยก เบิกตากลมโตไร้เดียงสา จ้องมองเขาอย่างสั่นเทา "หืม?" ในใจของโจวโส่วหลี่กลับเกิดความรู้สึกเวทนาสงสารขึ้นมาวูบหนึ่ง เขาจ้องมองสาวงามตัวน้อยบนไหล่อย่างเคลือบแคลงใจ สาวงามตัวน้อยแหงนหน้าขนาดเท่านิ้วมือขึ้นมอง ดวงตาอันงดงามคู่นั้นกลับค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น จนท้ายที่สุดก็กลายเป็นหลุมดำขนาดยักษ์สองหลุม พุ่งเข้ากลืนกินเขาอย่างรวดเร็ว "แย่แล้ว!" โจวโส่วหลี่รู้สึกหน้ามืดตาลาย รีบเดินพลังวิชาอาคมทันที ดวงตาทั้งสองข้างเปล่งประกายแสงสีทอง เขาฝ่าด่านภาพลวงตานี้ออกมาอย่างสุดกำลัง! สาวงามหยดย้อยนางนั้นกลับกลายเป็นเพียงดวงไฟผีดวงหนึ่ง "รนหาที่ตาย!!!" เขาโกรธจัด ขนาดตัวเองมีตาทิพย์ ยังอุตส่าห์ถูกดวงไฟผีจ้อยร่อยนี่หลอกเอาได้! ดวงไฟผีนี่ดูเหมือนจะไม่ธรรมดาเสียแล้ว เขาฟาดฝ่ามืออย่างแรง ปัดดวงไฟผีให้ร่วงลงจากไหล่ ดวงไฟผีตกกระทบพื้นดัง 'ปึก' กลับกลายเป็นท่อนไม้ผุพังชิ้นหนึ่ง "ตกลงมันคือสิ่งชั่วร้ายอะไรกันแน่?" ยังไม่ทันที่เขาจะได้ทำความเข้าใจว่าท่อนไม้ผุพังนี้คืออะไร เส้นผมสีดำที่เย็นเฉียบก็พาดลงบนไหล่ของเขาอย่างกะทันหัน แล้วเลื้อยพันรอบลำคอราวกับงู "มีแต่ลูกไม้สกปรกทั้งนั้น!" โจวโส่วหลี่โกรธจัด คว้ากระดาษสีเหลืองมาสองแผ่น แล้วหนีบเส้นผมสีดำเอาไว้ แต่คิดไม่ถึงเลยว่า เส้นผมสีดำนี้จะคมกริบและเหนียวแน่นมาก ถึงกับบาดกระดาษสีเหลืองจนขาดวิ่น หนังตาของเขากระตุกเล็กน้อย รีบหยิบพู่กันที่ใช้เขียนเมื่อครู่ออกมา ตวัดฟันใส่เส้นผมสีดำที่ลำคอ แสงสีทองสว่างวาบ ในที่สุดเส้นผมสีดำก็หดกลับไปด้วยความหวาดหวั่น โจวโส่วหลี่ยืนอยู่หลังม่านกระดาษสีเหลือง ไม่กล้าประมาทอีกต่อไป เห็นเพียงในห้องลับที่มืดสลัว ร่มดำรูปทรงประหลาดคันหนึ่งลอยอยู่ท่ามกลางแสงเทียนริบหรี่ ผิวร่มเปล่งแสงสีแดงจางๆ เส้นผมสีดำปอยแล้วปอยเล่าห้อยลงมาจากขอบร่ม แผ่กลิ่นอายเย็นเยียบและมุ่งร้าย "นี่มันของอัปมงคลอะไรกัน?" โจวโส่วหลี่สำรวจดูอย่างระมัดระวัง สายตาที่เปล่งประกายแสงสีทองสอดส่ายไปที่ด้านหลังของร่มดำ "แกเป็นใครกันแน่ กล้าดีบุกเข้ามาในหอเจิ้งชิงของข้า แต่กลับเอาแต่ใช้ลูกไม้สกปรกพวกนี้ ไม่กล้าเผยโฉมหน้าให้เห็นหรือไง?”

“ฉันก็เป็นแค่ผีร้ายที่มาทวงชีวิต ใครที่เคยเห็นหน้าฉันล้วนต้องตายทั้งนั้น! ปรมาจารย์โจว คุณแน่ใจหรือว่าจะดู?" เสียงยียวนกวนประสาทดังแว่วมา "แกล้งทำผีหลอกวิญญาณหลอน!" สีหน้าของโจวโส่วหลี่เคร่งเครียดลง ใช้พู่กันในมือตวัดวาดลงที่ใต้เท้า เท้าทั้งสองข้างของเขาเปล่งแสงสีทอง ร่างของเขาพุ่งพรวดเดียวก็ข้ามระยะทางหลายเมตร พุ่งตรงไปยังทางเข้าอย่างรวดเร็ว แต่ร่มดำที่น่ารำคาญก็ขยับเข้ามาขวางทันที เส้นผมสีดำร่ายรำไปมาราวกับกรงเล็บผี "ไสหัวไป!" โจวโส่วหลี่ตวาดลั่น กวัดแกว่งพู่กันในมือ กระดาษสีเหลืองแต่ละแผ่นเปล่งประกายแสงสีทองหม่นๆ ราวกับฝูงนกดุร้าย พุ่งเข้าล้อมร่มดำเอาไว้ แสงสีทองสาดส่องตัดเส้นผมสีดำขาดเป็นท่อนๆ ร่มดำเปล่งแสงสีแดง เส้นด้ายสีทองพุ่งออกมาจากเส้นผม พันธนาการกระดาษสีเหลืองเหล่านั้นไว้ สลัดร่มดำที่เกะกะทิ้งไป โจวโส่วหลี่ก็พุ่งถึงทางเข้าในก้าวเดียว ที่นี่ชื้นแฉะเป็นอย่างมาก เงาคนผู้หนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางหมอกควันขมุกขมัว จ้องมองเขาด้วยสายตาที่ชวนให้รู้สึกน่ารังเกียจและเจ้าเล่ห์ "ไม่ว่าแกจะเป็นใคร ก็จงมอบชีวิตมาซะ!" เขาไม่สนว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร พู่กันเปล่งแสงสีทองฟาดฟันเข้าใส่คนผู้นั้นอย่างแรง แสงสีทองขยายขนาดขึ้นหลายเท่าตัวในฉับพลัน กลายเป็นดาบเล่มใหญ่คมกริบ ฟาดฟันลงมาจากกลางศีรษะของคนผู้นั้น คนผู้นั้นหลบไม่ทัน ถูกฟันขาดเป็นสองซีกทันที ร่างทั้งสองซีกค่อยๆ หลอมละลายลงอย่างน่าประหลาดราวกับคนไร้กระดูก "ตัวปลอม!" โจวโส่วหลี่เบิกตากว้างด้วยความโกรธจัด ที่แท้ก็เป็นหุ่นโคลนอีกตัว! ลูกไม้แพรวพราวขนาดนี้ คนผู้นี้เป็นใครกันแน่? เขากวาดสายตามองไปรอบๆ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ตัวเขาเก็บตัวฝึกบำเพ็ญเพียรมาตลอดทั้งปี จะไปล่วงเกินใครได้? ผีร้ายทวงชีวิต หรือว่า... ความคิดที่น่าสะพรึงกลัววูบเข้ามาในหัว แต่เวินซ่างบอกชัดเจนว่า คนคนนั้นตายไปแล้ว... ไม่มีเวลาให้คิดแล้ว เขารู้สึกเย็นวาบที่ด้านหลัง ดวงตาที่อยู่ข้างหลังเบิกกว้างขึ้นกะทันหัน เห็นเพียงเงาคนผู้หนึ่งถือกระบอง กำลังฟาดเข้าที่ศีรษะของเขา "ไอ้คนลอบกัด!" พู่กันตวัดสวนกลับไป แสงสีทองสกัดกั้นกระบองไว้ได้ แต่ทว่า ปลายกระบองกลับสว่างวาบด้วยประกายสายฟ้าเจิดจ้า กระแสไฟฟ้าพุ่งทะลวงผ่านแสงสีทอง แล้วไต่ขึ้นไปบนหลังมือของเขา โครม! พร้อมกับเสียงฟ้าร้องดังกึกก้อง เขารู้สึกชาไปทั้งแขน ร่างกายเสียการทรงตัวจนต้องถอยร่นไปด้านหลัง เซถอยไปหลายก้าว ถึงจะทรงตัวยืนหยัดได้ "แกเป็นใครกันแน่?" มือขวาที่ถือพู่กันสั่นเทาเล็กน้อย เขารีบคว้ากระดาษสีเหลืองมาหลายแผ่นกลางอากาศ แล้วนำมาพันรอบแขน ความรู้สึกชาปลาบจากกระแสไฟฟ้าค่อยๆ จางหายไป เขามองประเมินอีกฝ่ายด้วยความหวาดระแวง เป็นเด็กหนุ่มอายุน้อยผู้หนึ่ง ในมือถือไม้สายฟ้าฟาด สีหน้าเย็นชาอย่างยิ่ง แสงสีทองบนกระดาษสีเหลืองจางหายไป ก่อนจะถูกเส้นผมสีดำหั่นจนแหลกละเอียด ร่มดำลอยอยู่ข้างกายคนผู้นั้น แม้จะอายุน้อย แต่พลังปราณในตัวกลับลึกล้ำยากจะหยั่งถึง ใบหน้าถูกแสงเทียนส่องให้เห็นเพียงครึ่งเดียว ดูไม่เหมือนคนดีเลยสักนิด "เป็นแกงั้นหรือ?!" เมื่อเห็นใบหน้าที่เย็นชานั้นชัดเจน รูม่านตาของโจวโส่วหลี่ก็หดเล็กลงทันที "แกไม่ได้ตายไปแล้วหรือไง?”

“ใช่แล้ว ฉันตายไปแล้ว เลยกลายเป็นผีร้ายมาทวงชีวิตแกไง! ปรมาจารย์โจว พวกแกสองพี่น้องทำฉันแสบมากเลยนะ—" ลู่เฟยหัวเราะเสียงเย็น "แกพูดว่าอะไรนะ? โส่วเจิ้งถูกแกฆ่าจริงๆ ด้วย!" โจวโส่วหลี่เบิกตากว้าง ความเคียดแค้นพวยพุ่ง กัดฟันกรอด "ถ้าแกเป็นคน ฉันก็จะฆ่าแกอีกครั้ง! ถ้าแกเป็นผี ฉันก็จะทำให้แกไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดตลอดกาล!" แสงสีทองสว่างวาบใต้เท้าของเขา ก้าวเดียวก็ข้ามระยะทางหลายเมตร ใช้พู่กันเป็นดาบพุ่งเข้าใส่ลู่เฟยอย่างรวดเร็ว แต่ลู่เฟยกลับแค่นเสียงหัวเราะแล้วถอยหลังไป วินาทีต่อมา ลู่เฟยหลายคนก็ปรากฏตัวขึ้นรอบๆ ตัวเขา "ปรมาจารย์โจว ฉันมาทวงชีวิตแกแล้ว—”

“มาทวงชีวิตแล้ว—" พวกเขายิ้มอย่างน่าสยดสยอง ล้อมรอบโจวโส่วหลี่เอาไว้ โจวโส่วหลี่ชะงักฝีเท้า เบิกตากว้างมองไปรอบๆ โดยไม่รู้ตัว ห้องลับทั้งห้องเปียกชุ่มไปด้วยกระแสน้ำอันเย็นยะเยือกเสียแล้ว ในอากาศมีไอเย็นแผ่ซ่าน หมอกบางๆ ลอยกรุ่นขึ้นมา แสงเทียนก็หรี่ลงจนแทบจะดับ ลู่เฟยทุกคนหน้าตาเหมือนกันเป๊ะ "แกมีปัญญาแค่นี้เองหรือ ไอ้เด็กเมื่อวานซืน? ดูเหมือนแกจะไม่รู้จักตระกูลโจวของฉันเลยสินะ! ขนาดวิชาลับของตระกูลโจวยังไม่รู้ หุ่นเชิดแค่ไม่กี่ตัว คิดจะมาต่อกรกับฉันงั้นหรือ?" โจวโส่วหลี่หัวเราะเยาะ เปิดใช้งานตาทิพย์ แสงสีทองในดวงตาสว่างวาบ กวาดมองไปที่ลู่เฟยเหล่านั้นทีละคน