บทที่ 1047 มนตร์ต้อนวัว

"เร็วเข้า!" ลู่เฟยเร่งให้ทุกคนรีบขึ้นไปชั้นบน หลิวฟู่กุ้ยไม่พูดพร่ำทำเพลง วิ่งนำหน้าขึ้นไปเป็นคนแรก มีวัวเหลืองอีกหลายตัววิ่งเข้ามาในฟาร์ม พวกมันพ่นลมหายใจฟืดฟาด ส่ายหัวไปมาคล้ายกำลังมองหาอะไรบางอย่าง ดวงตากลมโตสีแดงก่ำดูน่าสะพรึงกลัวเป็นพิเศษในยามค่ำคืน คนอื่นๆ ต่างก็ตกใจกลัว รีบวิ่งตามหลิวฟู่กุ้ยขึ้นไปชั้นบน แต่จังหวะนั้นเอง วัวเหลืองก็สังเกตเห็นพวกเขา พวกมันตะกุยกีบเท้ากับพื้น ก้มหัวลงแล้วพุ่งชนเข้าใส่พวกเขาทันที

"แม่ร่วง!" บรรดาคนงานตกใจจนแย่งกันวิ่งขึ้นบันได ทำให้เถ้าแก่หนิวกับสองพี่น้องหวังถูกเบียดไปอยู่ข้างหลัง วัวเหลืองวิ่งเร็วมาก กีบเท้าตะกุยฝุ่นคลุ้ง เพียงไม่กี่ก้าวก็ไล่ตามมาถึงข้างหลังพวกเขาแล้ว แผ่นหลังของพวกเขาแทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆ ที่พ่นออกมาจากจมูกวัว

"พี่ ช่วยด้วย!" หวังเยี่ยนปิงตกใจจนเผลอดึงหวังเยี่ยนหง หวังเยี่ยนหงเสียหลัก สะดุดล้มลงกับพื้น ขาอ่อนแรงจนลุกไม่ขึ้น วัวตัวหนึ่งหันเขาแหลมพุ่งเป้าไปที่นางแล้ว "หลบเร็ว!" เถ้าแก่หนิวที่อยู่ข้างๆ เห็นดังนั้น ก็กระทืบเท้ากัดฟันหันกลับไป ออกแรงผลักหวังเยี่ยนหงกระเด็นไปให้พ้นทาง

"กรี๊ด—" แต่ตัวเขาเองกลับถูกเขาวัวขวิดจนลอยละลิ่วขึ้นไปบนอากาศ ก่อนจะร่วงหล่นลงมาอย่างแรง ขณะที่เขากำลังจะร่วงลงไปกลางฝูงวัว และถูกกีบเท้าอันน่าสยดสยองพวกนั้นเหยียบจนแบนเป็นเนื้อบด เส้นผมสีดำหลายเส้นก็พุ่งออกมารัดตัวเขาไว้ แล้วดึงเขาเข้าไปในบันได วัวเหลืองพุ่งชนไปมาบนพื้น แต่กลับคว้าน้ำเหลว

"รีบขึ้นข้างบนเร็ว!" ลู่เฟยพยุงเถ้าแก่หนิวขึ้นมา แล้วพาทุกคนที่กำลังล้มลุกคลุกคลานขึ้นไปชั้นบน หลิวฟู่กุ้ยกำลังรออยู่แล้ว ทุกคนซ่อนตัวอยู่บนชั้นสอง ฟังเสียงกีบเท้าวัวจากชั้นล่างด้วยความหวาดกลัว เถ้าแก่หนิวถูกวัวขวิดที่เอวบาดเจ็บจนยืดตัวไม่ขึ้น ตอนนี้ทำได้เพียงนอนราบอยู่บนพื้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ สีหน้าเจ็บปวดทรมาน ร่างกายสั่นเทาไม่หยุดเพราะความเจ็บปวดแสนสาหัสที่เอว