บทที่ 1048 แต่โบราณมาความรักมักเหลือทิ้งไว้เพียงความแค้น

ลู่เฟยหัวเราะร่วน ทว่าสีหน้าของคนงานคนนั้น กลับกลายเป็นย่ำแย่ลงอย่างสุดขีดในฉับพลัน

"จางเชา ที่แท้ก็เป็นแก!" หวังเยี่ยนหงเบิกตากว้างด้วยความโกรธ ชี้นิ้วไปที่คนผู้นั้นด้วยความเดือดดาล

พนักงานคนอื่นๆ เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง พากันถอยกรูดออกห่างจากคนผู้นั้นราวกับหลบหนีเทพแห่งโรคระบาด รีบขีดเส้นแบ่งแยกกับเขาอย่างรวดเร็ว

"เถ้าแก่เนี้ย พวกเราไม่รู้เรื่องอะไรเลยนะ!" "ใช่แล้ว เขาเพิ่งมาอยู่ที่ฟาร์มวัวไม่ถึงเดือน พวกเราไม่สนิทกับเขาเลย!"

หลิวฟู่กุ้ยกลัวว่าคนผู้นี้จะใช้วิชาชั่วร้ายอะไรอีก จึงรีบไปหลบอยู่หลังร่างสูงใหญ่ของหู่จื่อ หู่จื่อกำหมัดทั้งสองข้างแน่น คอยระแวดระวังคนผู้นี้