บทที่ 1127 น่าเกลียดจริงๆ

เลือดสีแดงฉานเอ่อล้นไปทั่วทั้งสองตาของเสิ่นโม่เยียน "ปล่อยเขาไป!" เสียงผู้หญิงแปลกหน้าเอาแต่พร่ำพูดซ้ำไปซ้ำมาด้วยความสั่นเทา

ไอความแค้นสีเลือดพวยพุ่งออกมาจากตัวเธอ ผิวหนังเริ่มกลับมาแดงก่ำอีกครั้ง "แย่แล้ว! เยียนเอ๋อร์ เยียนเอ๋อร์รีบกลับมาเร็วเข้า!" ซ่งหมิ่นตะโกนด้วยความร้อนใจ ใกล้จะกดตัวเธอไว้ไม่อยู่แล้ว

"เถ้าแก่ลู่!" เสิ่นเฮ่าเทียนร้องเรียกลู่เฟยด้วยความตึงเครียด

"ทุกท่านพอจะมีของวิเศษจำพวกสะกดวิญญาณบ้างหรือไม่?" ลู่เฟยหันไปมองคนอื่นๆ ตะเกียงคุณธรรมเองก็สะกดไอความแค้นนี้ไม่อยู่แล้ว

"เพลงสะกดวิญญาณของผู้น้อยพอจะใช้ได้! แต่ผู้น้อยเกรงว่าหากเป่าอีกเพลง หลังจากนั้นจะไม่มีแรงไปสู้กับผีสาวตนนั้น" จ้าวอวี้เซิงถือขลุ่ยหยกด้วยสีหน้าลำบากใจ "พี่จ้าว เสียงขลุ่ยของคุณเอาไว้ก่อนเถอะ!" ลู่เฟยกลัวว่าถ้าเขาเป่าขลุ่ย สถานการณ์ตอนนี้จะยิ่งเลวร้ายลงไปอีก