บทที่ 1132 แผ่นหลังอันสูงใหญ่

"เถ้าแก่ อาเจี้ยน!" หู่จื่อมือหนึ่งอุ้มโครงกระดูก อีกมือหนึ่งถือโคมไฟหนังมนุษย์ มองพวกเขาด้วยความกังวล

"สหายตัวน้อยลู่ อย่าเพิ่งวู่วาม จะไปก็ต้องไปพร้อมกัน!" นักพรตชิงอวิ๋นกัดฟันยกแส้ปัดฝุ่นขึ้นมา

"ใช่แล้ว หากจนตรอกจริงๆ ผู้น้อยจะยอมทุ่มสุดตัว เป่าอีกสักเพลง!" จ้าวอวี้เซิงยกขลุ่ยหยกขึ้นมา

"ผู้อาวุโส พี่จ้าว คนอื่นๆ ฝากพวกท่านดูแลด้วย รีบไป! พวกเรามีวิธีเอาตัวรอด!" ลู่เฟยหันศีรษะเล็กน้อย แววตาสงบนิ่งและหนักแน่น

"เร็วเข้า มิฉะนั้นจะสายเกินไป!" แผ่นหลังของเขาในสายตาของทุกคน ดูสูงใหญ่ขึ้นมาในทันที