บทที่ 1131 โปรยถั่วเป็นทหาร

หนวดสีเลือดที่แฝงไปด้วยไอสังหารอันดุดัน ราวกับอสรพิษที่สามารถสูบกลืนชีวิตคนเป็น พุ่งทะยานเข้าหาพวกเขาทั้งสอง

นี่คือพลังของผีเซ่อชิง

"พี่จิง ระวังด้วย หนวดพวกนั้นห้ามแตะต้องเด็ดขาด!" ลู่เฟยและจิงเจี้ยนรีบกวัดแกว่งอาวุธวิเศษเพื่อต้านทาน

หนวดเหล่านั้นพลิ้วไหวถึงขีดสุด หลบหลีกแสงสายฟ้าและแสงดาวได้อย่างง่ายดาย แถมหนวดหนึ่งเส้นยังแยกออกเป็นสอง สองแยกเป็นสี่ และสี่แยกเป็นแปด พุ่งโจมตีเข้าหาทั้งสองคนจากทุกทิศทุกทาง แต่ละเส้นล้วนพลิ้วไหวและรับมือยาก ทำเอาทั้งสองคนถึงกับรับมือไม่ทันไปชั่วขณะ

"พวกแกนี่หนังเหนียวจริงๆ บันไดผีตั้งยาวขนาดนั้นยังทับพวกแกไม่ตายอีก! ถ้างั้นก็คงต้องสูบพวกแกให้แห้ง ขอแค่พวกแกตาย คนอื่นๆ ก็จะตกเป็นของข้า!" ผีสาวผิวสีเทาอมเขียวควบคุมหนวด แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและโหดเหี้ยม ตอนที่คนเยอะขนาดนั้นร่วมมือกันโจมตี นางรับมือได้ค่อนข้างลำบาก แต่เมื่อจับแยกกันแล้ว นางก็จะสามารถกลืนกินพวกมันได้ทีละคนจนหมด