บทที่ 1134 ร่างจุติ

"เถ้าแก่ลู่!" เมื่อเห็นพวกลู่เฟยทั้งสามคนเดินเข้ามาในประตู ทุกคนก็เข้ามาต้อนรับอย่างอบอุ่น

"เถ้าแก่ลู่ พวกคุณพักผ่อนเพียงพอแล้วหรือยัง? ร่างกายรู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง หากยังฝืนอยู่พวกเราก็รออีกสักหน่อยได้" เสิ่นเฮ่าเทียนมีรอยยิ้มบนใบหน้า ท่าทีเป็นกันเองอย่างมาก แม้ในใจของเขาจะร้อนรนแทบแย่ อยากจะรักษาลูกสาวให้หายดีเดี๋ยวนั้นเลย ทว่าก็ไม่สามารถพูดออกไปเช่นนั้นได้

นายหญิงเสิ่นจ้องมองลู่เฟยเขม็ง เธอรู้จากปากสามีแล้วว่าลู่เฟยทำอะไรเพื่อลูกสาวของเธอบ้าง ในใจจึงรู้สึกตกตะลึงเป็นอย่างมาก ช่างมองคนจากภายนอกไม่ได้จริงๆ นึกไม่ถึงเลยว่าชายหนุ่มผู้นี้จะมีทั้งอุปนิสัยและความสามารถสูงส่งถึงเพียงนี้ ก่อนหน้านี้เธอช่างใจแคบไปเองจริงๆ

"ผู้นำตระกูลเสิ่น นายหญิงเสิ่น ขอบคุณที่ห่วงใย พวกเราไม่เป็นไร" ลู่เฟยยิ้มบางๆ แล้วเดินเข้าไปดูอาการของเสิ่นโม่เยียนก่อน

เสิ่นโม่เยียนถูกวางลงบนเตียงอย่างระมัดระวัง ห่มด้วยผ้าห่มขนแกะที่นุ่มสบาย ผิวพรรณแดงขึ้นกว่าก่อนหน้านี้เล็กน้อย กลิ่นหอมของน้ำผึ้งจางลงมากแล้ว ทว่าชั่วคราวนี้ยังไม่กลับไปเป็นสภาพหลิวหลีสีเลือด