บทที่ 1135 ความยึดติดที่คร่ำครึ

"ผู้อาวุโส ฉันจำได้ว่าเป็นเซียมซีใบเลวร้ายที่สุด แต่เนื้อหาจำไม่ค่อยได้แล้ว" ลู่เฟยกล่าว

"ไฟใต้พิภพแผดเผาหุบเขาลี้ลับ ทศมรณะตัดขาดหนทางหวนกลับ อสนีบาตฟาดฟันฝนราตรี นวชีวาฟื้นคืนจากเส้นด้ายเดียว" หลี่ชุดป่านมีสีหน้าลึกซึ้งแฝงความนัย "หากฝนห่าใหญ่นี้ตกลงมา ตระกูลของเขาก็จะสิ้นไร้ทายาทอย่างแท้จริง"

"อะไรนะ? ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้?" ลู่เฟยตกใจเป็นอย่างมาก หากเสิ่นโม่เยียนไม่รอด แล้วที่เขาวุ่นวายมาทั้งหมดนี่ไม่เสียเปล่าหรอกหรือ?

"ใครใช้ให้บรรพบุรุษตระกูลเขาเดิมพันโชคชะตาหนักเกินไปเล่า จนตกทอดมาถึงเสิ่นเฮ่าเทียนก็กลายเป็นดวงชะตาไร้ทายาท พวกเขาได้รับคำชี้แนะให้ไปที่บ้านผีสิงหมายเลข 81 ถึงได้ขอลูกมาได้คนหนึ่ง ขอเพียงเด็กคนนี้เติบโตอย่างปลอดภัย แต่งงานมีลูก ก็จะสามารถทำลายดวงชะตาไร้ทายาท ทำให้ตระกูลเสิ่นมีผู้สืบทอดต่อไปได้"

"น่าเสียดายนะ คนเรามักจะโลภมาก รู้สึกว่าไม่เคยพอเสมอ”