บทที่ 1136 ร่องรอยของปู่

นายหญิงเสิ่นมองลูกสาวด้วยความอ่อนโยน ยื่นมือออกไปลูบผมของเธอเบาๆ

"แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าลูกฝันเห็นใคร ลืมความฝันนั้นไปเถอะ แต่ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตลูกคนนี้ ลูกต้องขอบคุณเขาให้ดีนะ เพื่อช่วยลูกแล้ว เขาต้องเสี่ยงอันตรายอย่างมากเลยล่ะ"

"จริงหรือ? แม่ ตกลงมันเกิดอะไรขึ้น ทำไมหนูถึงจำอะไรไม่ได้เลย..."

เสิ่นโม่เยียนยิ่งรู้สึกอยากรู้อยากเห็นมากขึ้นไปอีก จึงเซ้าซี้ถามผู้เป็นแม่อย่างไม่ลดละ

นายหญิงเสิ่นกลัวว่าเธอจะตกใจ จึงพูดอ้อมๆ แค่ว่าเธอป่วยเป็นโรคประหลาด เพื่อรักษาโรคนี้พวกตนได้เชิญยอดคนผู้ปลีกวิเวกมามากมาย และผู้มีพระคุณท่านนั้นก็คือหนึ่งในนั้น