บทที่ 1139 นิสัยเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

"โอ้โห แบบนั้นก็ดีเยี่ยมไปเลย! การได้ช่วยเหลือเรื่องนี้ ก็ถือว่าพวกเราตาเฒ่าสองคนได้ทำตามความปรารถนาให้สำเร็จลุล่วง! มีจุดเริ่มต้นก็ต้องมีจุดจบสิ!" ต้วนอู๋ซวีและซวีไป๋เหมยตอบตกลงด้วยความยินดี

"ขอบคุณผู้อาวุโสทั้งสองท่านมากเลย!" ลู่เฟยรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก ลุกขึ้นยืนประสานมือคารวะทั้งสองคน

"สหายตัวน้อยลู่ไม่ต้องเกรงใจไปหรอก! พวกเราสองคนพอเห็นเธอก็รู้สึกถูกชะตา ปู่ของเธอคนนั้นแม้จะเก่งกาจ แต่ก็เป็นพวกเก็บตัวเกินไป อยากจะคุยเล่นด้วย ก็ไม่รู้จะเริ่มคุยยังไง" "พวกเราต่างก็เป็นคนในแวดวงเดียวกัน ไม่จำเป็นต้องมากพิธีขนาดนั้นหรอก" ทั้งสองคนรีบโบกมือให้ลู่เฟยนั่งลง

"เช่นนี้ก็ถือว่าแฮปปี้กันทุกฝ่าย ดูท่าเถ้าแก่ลู่คงมีวาสนาต่อพวกเรา ผู้น้อยก็ขอหน้าด้านไปร่วมวงด้วยคนนะ!" จ้าวอวี้เซิงปรบมือหัวเราะ "ของอัปมงคลของร้านเซี่ยจื้อฮ่าวมันช่างดึงดูดใจเหลือเกิน ผู้น้อยก็อยากรู้เหมือนกันว่าของชิ้นนั้นมีความวิเศษอย่างไร?"

"มีสหายนักพรตทั้งสองไปเป็นเพื่อนสหายตัวน้อยลู่ นักพรตอย่างข้าก็วางใจแล้ว! ข้าต้องขอตัวล่วงหน้าไปก่อน หากสหายตัวน้อยลู่จัดการธุระเสร็จแล้วพอมีเวลา ก็แวะไปนั่งเล่นที่อารามชิงหมิงของข้าได้นะ" นักพรตชิงอวิ๋นลุกขึ้นเอ่ยลา เขามองลู่เฟยด้วยรอยยิ้ม แต่แววตากลับแฝงความรู้สึกที่ซับซ้อน