บทที่ 1145 เด็กน้อยผู้มาทดแทนคุณ

ของอัปมงคลสำหรับรักษาลูกชายปัญญาอ่อนงั้นหรือ? ลู่เฟยและเพื่อนๆ สบตากัน ที่แท้นายท่านผู้เฒ่าชุยยอมส่งมอบรังไหมเจ็ดอารมณ์ให้แต่โดยดี ก็เพราะมีแผนการนี้นี่เอง แทนที่จะเก็บของอัปมงคลที่ไม่เหมาะสมกับตัวเองไว้ สู้เอามาสร้างความสัมพันธ์อันดีกับร้านเซี่ยจื้อฮ่าวโดยตรงเลยดีกว่า แถมยังไม่ต้องล่วงเกินสองขั้วอำนาจใหญ่อย่างตระกูลเสิ่นและตระกูลจ้าวด้วย ช่างหลักแหลมจริงๆ แต่เทียนจีจื่อคนนั้นจากไปแล้วจริงๆ หรือพวกเขาสงวนท่าทีปล่อยตัวไปกันแน่ เรื่องนี้ก็ยากจะพูดได้ "เถ้าแก่ลู่ เด็กปัญญาอ่อนคนนี้น่าสงสารมาก ให้คุณลองดูอาการหน่อยดีไหม?" จ้าวอวี้เซิงช่วยพูด "ได้" ลู่เฟยพยักหน้า จ้าวอวี้เซิงวิ่งวุ่นจัดการเรื่องราวให้เขามากมายขนาดนี้ ย่อมต้องไว้หน้าเขาอยู่แล้ว "นายท่านผู้เฒ่าชุย ผมขอดูอาการเด็กบ้านคุณก่อนนะครับ”

“ดีๆๆ ขอบคุณเถ้าแก่ลู่มาก!" นายท่านผู้เฒ่าชุยดีใจเป็นอย่างยิ่ง รีบให้แม่บ้านพยุงเด็กปัญญาอ่อนมาตรงหน้าลู่เฟย

ความจริงแล้วไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นเด็กแล้ว ดูจากอายุ น่าจะยี่สิบกว่าปีแล้ว เพียงแต่สติปัญญาหยุดอยู่แค่ช่วงทารกและเด็กเล็กตลอดไป ทว่าแม้เด็กคนนี้จะดูโง่เขลาเอาแต่หัวเราะอ้าปากกว้าง แต่หน้าตากลับดูหมดจดเกลี้ยงเกลา บนตัวก็สะอาดสะอ้านไม่มีกลิ่นเหม็นใดๆ เพียงแต่มีน้ำลายไหลยืดออกมาจากมุมปากเป็นระยะ แม่บ้านจะคอยเช็ดออกให้อย่างทันท่วงที ดูแลเอาใจใส่อย่างดีเยี่ยม แม้ดวงตาทั้งสองข้างจะไม่มีแววประกายสดใส แต่สายตาก็ถือว่าใสกระจ่าง ไม่เหมือนคนที่มีความบกพร่องแต่กำเนิดบางคนที่มีสายตาแปลกประหลาด ให้ความรู้สึกที่ไม่ค่อยน่าสบายใจนัก หากเขานั่งอยู่ตรงนั้น ไม่พูดไม่จาและไม่หัวเราะแบบคนโง่ ก็มองไม่ออกเลยว่าเป็นคนปัญญาอ่อน ลู่เฟยอดนึกถึงร่างทรงปัญญาอ่อนที่เคยพบก่อนหน้านี้ไม่ได้ ร่างทรงคนนั้นอ้วนท้วนสมบูรณ์มาก แววตาขุ่นมัว ต่อให้นั่งอยู่เฉยๆ ไม่ขยับตัว มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นคนปัญญาอ่อน

"เถ้าแก่ลู่ เป็นอย่างไรบ้าง? ลูกชายคนเล็กของฉันคนนี้ นอกจากสติปัญญาไม่ค่อยดีแล้ว อย่างอื่นล้วนดีหมด ไม่เหมือนคนบ้าบางคนที่ชอบอาละวาด ร้องไห้โวยวาย หรือแม้กระทั่งทุบตีคน เขาแค่กินอิ่มแล้วก็อยู่เงียบๆ คนเดียว วันๆ เอาแต่หัวเราะเอิ๊กอ๊าก" นายท่านผู้เฒ่าชุยถอนหายใจ แววตาที่แสนเฉียบแหลมเผยให้เห็นถึงความปวดใจ ฮูหยินผู้เฒ่าก็ถอนหายใจอยู่ด้านข้างเช่นกัน เด็กคนนี้เป็นลูกหลงที่พวกเขาได้มาตอนแก่ จึงรักและทะนุถนอมเป็นพิเศษ เด็กคนนี้เกิดมาหน้าตาหล่อเหลามาก เดิมทีคิดว่าจะเป็นเด็กฉลาดที่ฝากฝังอนาคตได้ คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นเด็กปัญญาอ่อน พวกเขาเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมตามหาหมอชื่อดังไปทั่วทั้งในและต่างประเทศ ลองมาแล้วทุกวิถีทางและยาสารพัดขนาน แต่เด็กก็ไม่มีวี่แววว่าจะดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย บัดนี้พวกเขาแก่ชราลงทุกวัน จึงเป็นห่วงอนาคตของเด็กคนนี้เป็นอย่างมาก

"เด็กคนนี้มีพี่ชายสองคนและพี่สาวอีกหนึ่งคนอยู่ข้างบน แม้คนในบ้านจะเจริญรุ่งเรือง แต่ลูกชายคนเล็กนี้ก็ยังคงเป็นปมในใจของพวกเราเสมอมา หากพวกเราจากโลกนี้ไปแล้ว เขาจะทำอย่างไร?" นายท่านผู้เฒ่าชุยส่ายหน้า เขารู้ดีอยู่แก่ใจว่า เด็กสามคนนั้นกตัญญูแค่เปลือกนอก ความจริงแล้วต่างก็หวังแย่งชิงสมบัติ รอจนพวกเขาสองตายายจากไป เกรงว่าสามคนนั้นคงจะหาทุกวิถีทางฮุบส่วนแบ่งของลูกชายคนเล็กไปจนหมด สมบัติถูกฮุบไปก็แล้วไปเถอะ ขอแค่ดูแลน้องคนเล็กคนนี้ให้ดีก็พอ แต่ใครจะไปรับประกันได้ล่ะ? บนโลกใบนี้ นอกจากพ่อแม่แล้ว ใครจะยอมทนดูแลคนปัญญาอ่อนอย่างเอาใจใส่ทุกวันเป็นสิบๆ ปีได้?