บทที่ 1151 หญ้าจันทร์กระจ่าง

ภายในกล่องไม้เป็นหญ้าต้นเล็กสีเขียวขจี ตรงรากของมันยังคงมีดินติดอยู่ ใบหญ้าเรียวเล็กยืดยาวออกไปทั้งสองด้านอย่างสง่างาม ตรงกลางของลำต้นที่อ่อนช้อย มีดอกไม้ดอกเล็กๆ สีขาวสะอาดสะพรั่งอยู่เป็นช่อ ดอกไม้นั้นโค้งงอราวกับรูปพระจันทร์ บนกลีบดอกยังประดับด้วยหยาดน้ำค้างใสแจ๋ว ส่งกลิ่นหอมอบอวลของสมุนไพรที่ทำให้รู้สึกสดชื่น เพียงแค่ได้สูดดมกลิ่นหอมนี้ ก็รู้สึกได้ถึงความโล่งสบายในทางเดินหายใจอย่างบอกไม่ถูก

"พี่ชาย นี่มันสมุนไพรอะไรหรือครับ? ผมยังไม่เคยเห็นมาก่อนเลย" ลู่เฟยมองพิจารณาหญ้าต้นเล็กๆ นั้นด้วยความแปลกตารู้สึกทึ่ง

"นี่เรียกว่า หญ้าจันทร์กระจ่าง เป็นสมุนไพรที่มีเฉพาะแถวบ้านพวกเรา มีสรรพคุณช่วยบำรุงหยินและชุ่มชื้นปอด โดยเฉพาะกับโรคหอบหืดหรืออาการไอจะได้ผลดีเป็นพิเศษ คนในหมู่บ้านพวกเราไม่ว่าจะเด็กหรือผู้ใหญ่ ขอเพียงรู้สึกไม่สบายที่ลำคอหรือปอด ก็จะใช้ดอกของมันแช่น้ำดื่ม ตื่นมาอีกวันอาการก็หายเป็นปลิดทิ้ง" พี่ชายทั้งสองวางแก้วน้ำลง บนใบหน้าสีคล้ำนั้นปรากฏความภาคภูมิใจ

"แต่หญ้าชนิดนี้จะงอกขึ้นมาเฉพาะช่วงที่พระจันทร์สวยงามเท่านั้น มันจะบานตอนกลางคืน และเหี่ยวเฉาไปในตอนกลางวัน”

“พอมีดอกร่วงโรยไป สรรพคุณทางยาก็จะหมดลง พวกเราเลยต้องรีบเดินทางข้ามคืนมาส่งให้คุณ”