บทที่ 1164 ถ้ำรังผี

หมอชรามีสีหน้าคาดหวังอย่างแรงกล้า บนใบหน้าแก่ชรานั้นยังแฝงไปด้วยความรู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง ท่าทางราวกับเด็กนักเรียนชั้นประถมไม่มีผิด

ลู่เฟยยกมือเกาหัว ในใจครุ่นคิดว่าจะพูดอย่างไรให้ฟังดูนุ่มนวลกว่านี้

"ผู้อาวุโส ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากสอน แต่สรรพวิชาของร้านเซี่ยจื้อฮ่าวล้วนจับฉ่าย ตัวผมเองก็เรียนสะเปะสะปะมาจากที่บ้าน ตระกูลเราไม่เคยรับศิษย์มาก่อน ขืนสอนไปแล้วพาท่านหลงทางจะทำอย่างไร?"

"คุณชาย ฉันเข้าใจดี วิชาประจำตระกูลไม่ควรแพร่งพราย ความจริงฉันก็ไม่ได้โลภมาก แค่อยากจะเรียนรู้วิชาถอนพิษแบบเมื่อครู่นี้ให้มากขึ้นเท่านั้น ส่วนอิทธิฤทธิ์ขั้นสูงพวกนั้น ตาแก่บ้านนอกอย่างฉันจะมีคุณสมบัติอะไรไปเรียนได้?" หมอชรารีบอธิบาย

ลู่เฟยเห็นสีหน้าเว้าวอนของเขาแล้วก็รู้สึกใจอ่อนขึ้นมาจริงๆ เขาครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วพูดว่า "เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ผู้อาวุโส พวกเราอย่ามาถือเป็นครูเป็นศิษย์อะไรกันเลย หากท่านมีเรื่องไหนอยากถามหรืออยากรู้ ผมจะบอกท่านให้หมด เรื่องไหนใช้ประโยชน์ได้ท่านก็จดไว้ เรื่องไหนใช้ไม่ได้ก็ฟังหูไว้หูถือเสียว่าฟังนิทาน ท่านเป็นผู้ใหญ่ จะมาฝากตัวเป็นศิษย์ผม แบบนี้ไม่เท่ากับแช่งให้ผมอายุสั้นหรือ?"