บทที่ 1165 ดาบพู่แดง

ดาบใหญ่เล่มนี้เต็มไปด้วยรอยบิ่น ทั่วทั้งใบดาบมีแต่คราบสนิมเขรอะขระไปหมด พู่แดงที่ห้อยอยู่ตรงด้ามก็ผุกร่อนตามกาลเวลาจนเหลือเพียงเส้นด้ายสีแดงบางๆ ไม่กี่เส้นเท่านั้น

"ไม่รู้เหมือนกันว่าดาบเล่มนี้บั่นคอไอ้พวกแดนเกาะไปแล้วกี่หัว จิตสังหารบนนี้ต่อให้ผ่านไปกี่ปีก็ลบไม่ออกหรอก ลองมีดาบเล่มนี้อยู่สิ ฉันอยากจะรู้นักว่าไอ้พวกแดนเกาะมันยังจะกล้ากำเริบเสิบสานอยู่อีกไหม!" หมอชราใช้แขนเสื้อเช็ดฝุ่นบนดาบใหญ่ จากนั้นก็ใช้ทั้งสองมือจับดาบกวัดแกว่งไปมาอย่างสง่างามน่าเกรงขาม ปากก็ส่งเสียงฮึดฮัดตามจังหวะ ทว่าผลลัพธ์คือเกือบทำเอาเอวเคล็ด จนต้องรีบเอามือยันโต๊ะเอาไว้แทบไม่ทัน

"แค่กๆ!" "ตอนนี้ฉันอายุมากแล้ว ไม่เอาไหนแล้วล่ะ คิดถึงสมัยหนุ่มๆ ตอนนั้นนะ ขึ้นเขาล่าสัตว์ลงห้วยจับปลาไม่เคยเป็นรองใคร แบกเสบียงร้อยชั่งเดินรวดเดียวสองลี้ได้สบายๆ โดยไม่สะทกสะท้านเลยด้วยซ้ำ!" เขาจับพนักเก้าอี้นั่งลง ค่อยๆ นวดเอวชราของตัวเอง พลางเงยหน้ามองลู่เฟยด้วยสีหน้าจริงจัง

"คุณชาย พวกคุณจะไปที่ถ้ำรังผี จำเป็นต้องพกดาบเล่มนี้ไปด้วย ถ้ามีดาบเล่มนี้อยู่ ของในถ้ำพวกนั้นก็ไม่กล้าโผล่หัวออกมาหรอก" "แบบนั้นก็เยี่ยมไปเลยครับ!" ลู่เฟยหยิบดาบใหญ่ขึ้นมาพิจารณาดูด้วยความตื่นเต้น

ตัวใบดาบกว้างและหนาหนัก ทั่วทั้งเล่มถูกปกคลุมด้วยคราบสนิมสีน้ำตาลเข้มกระดำกระด่าง ราวกับเป็นคราบเลือดเก่าเก็บที่แห้งกรังติดแน่นมาเนิ่นนาน ภายใต้ชั้นสนิมนั้น ยังพอมองเห็นสีเทาอมเขียวของเนื้อเหล็กเย็นอันเป็นรากฐานเดิมได้อย่างเลือนราง ซึ่งมันถูกกาลเวลาและเปลวเพลิงแห่งสงครามกัดกร่อนจนพร่ามัวไปหมดแล้ว แม้จะเก่าคร่ำคร่า ทว่าความดุดันน่าเกรงขามยังคงเปี่ยมล้น!