บทที่ 1168 ซากศพกองเป็นภูเขา

ภายในถ้ำทั้งมืดและเฉอะแฉะ โครงสร้างด้านในคล้ายกับภายในของก้อนเนื้องอก ส่งกลิ่นเหม็นที่ยากจะบรรยายออกมา ทว่าโชคดีที่ลู่เฟยมีกำยานชำระมลทิน จึงช่วยหลีกเลี่ยงการรังควานจากกลิ่นอายอัปมงคลนี้ไปได้มาก

เขากับหู่จื่อต่างก็ถือคบเพลิง โดยมีเสี่ยวเฮยเดินอยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสองคน สองคนหนึ่งสุนัขก้าวเดินสะดุดลุ่มๆ ดอนๆ มุ่งหน้าลึกเข้าไปในถ้ำ แหมะ แหมะ ของเหลวเหนียวหนืดหยดลงมาจากด้านบนเป็นระยะ

ข้างในนี้มันน่าสะอิดสะเอียนกว่าที่พวกเขาคิดไว้เสียอีก! หู่จื่อลอบกลืนน้ำลายลงคอ กำดาบพู่แดงอันน่าเกรงขามไว้แน่น ก้าวตามจังหวะเท้าของเถ้าแก่ของตนไปอย่างระมัดระวัง

"ระวังเท้าด้วย" เสียงของลู่เฟยนั้นทั้งทุ้มต่ำและมั่นคง มือข้างหนึ่งชูคบเพลิง ส่วนอีกข้างกระชับไม้พุทรา สายตากวาดมองผนังถ้ำอันขรุขระที่ดูราวกับกำลังบิดเร้าไปมาอยู่รอบด้านอย่างระแวดระวัง เสี่ยวเฮยเดินเบียดชิดอยู่ข้างขาของเขา ในดวงตาสีดำสนิทเปี่ยมไปด้วยความตื่นตัว

สภาพพื้นเริ่มลาดเอียงลงสู่เบื้องล่าง ทั้งสองเดินกันมานานเท่าไหร่แล้วก็ไม่ทราบ ครืน ครืน!