บทที่ 117 ปลาไหลหน้าคน

"เสียงอะไร?" ลู่เฟยและหู่จึสบตากัน ทั้งคู่ปิดไฟฉายทันทีและยืนเฝ้าอยู่ที่ประตู ท่ามกลางความมืด เสียงบางสิ่งปีนขึ้นมาจากผิวน้ำดังชัดเจนอย่างผิดปกติ ร่างกายที่เปียกชุ่มค่อยๆ เลื้อยผ่านพื้นกระดาน เสียงเหนอะหนะดังแว่วมา มันกำลังมุ่งหน้าเข้ามาใกล้โกดังทีละน้อย ลู่เฟยและหู่จึต่างกระชับอาวุธในมือแน่นโดยไม่ได้นัดหมาย เมื่อสิ่งนั้นขยับเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมชื้นๆ ของเนื้อปลาก็ลอยลอดผ่านช่องประตูเข้ามา กลิ่นนี้เหมือนกับกลิ่นของปลาไหลหวังเย่ว์นึ่งซีอิ๊วไม่มีผิดเพี้ยน! หรือว่าปลาไหลหวังเย่ว์จะเลื้อยขึ้นมาจากบ่อ? ลู่เฟยขมวดคิ้ว ปลาไหลขาดน้ำแล้วยังเคลื่อนไหวได้อีกงั้นหรือ? สิ่งเปียกชื้นนั้นหยุดนิ่งอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ดันประตูเปิดออก แล้วค่อยๆ เลื้อยเข้ามาในโกดัง มีบางอย่างเย็นเฉียบเลื้อยผ่านเท้าไป ชื้นแฉะและลื่นเหนอะ ลู่เฟยขนลุกซู่ไปทั้งตัว เมื่อสิ่งนั้นเลื้อยเข้ามาจนหมด เขาก็ปิดประตูแล้วเปิดไฟฉายทันที "หู่จึ!" วินาทีที่แสงไฟฉายสาดส่อง หู่จึเงื้อดาบหัวผีอันหนักอึ้งขึ้น ไม่สนว่าเงายาวที่เลื้อยอยู่บนพื้นคืออะไร เขาฟันฉับลงไปอย่างแรง

"ฟ่อ——" เงายาวอ้าปากส่งเสียงร้องแหบพร่าบาดหู ลำตัวที่เหมือนงูดิ้นพล่านบิดเร่า ลื่นหลุดจากคมดาบไปได้อย่างฉิวเฉียด ก่อนจะหันขวับมาแว้งกัดหู่จึ หู่จึรีบกระโดดถอยหลัง สิ่งนั้นพุ่งพรวดเข้าไปใต้กรง ทิ้งรอยคราบเมือกเปียกแฉะไว้บนพื้น "เวรเอ๊ย ตัวอะไรวะเนี่ย? งูหลามเหรอ? หนังเหนียวชะมัด ฟันไปเต็มแรงยังไม่มีแม้แต่รอย!" หู่จึกำดาบแน่นด้วยความตื่นตระหนกและสงสัย ลู่เฟยโค้งตัวลง ส่องไฟฉายไปที่กลุ่มเงาดำใต้กรง สิ่งนั้นขดตัวเป็นวง ผิวหนังสีดำคล้ำ เต็มไปด้วยเมือกลื่น ขนาดลำตัวหนาเท่าต้นขาผู้ใหญ่ ดูคล้ายกับงูหลาม "ฟ่อ——" เมื่อสัมผัสได้ถึงแสงสว่าง สิ่งนั้นก็หันหน้ามาอ้าปากคำรามเสียงแหบพร่า "เชี่ย!" เมื่อมองเห็นหน้าตาของมันชัดเจน ลู่เฟยและหู่จึก็ขนลุกเกรียวไปทั้งตัว นั่นมันใบหน้าที่ดูคล้ายมนุษย์อย่างเหลือเชื่อ! "เชี่ย! นี่... นี่มันตัวประหลาดอะไรวะเนี่ย!" หู่จึอุทานเสียงหลงด้วยความหวาดกลัว "หรือว่าจะเป็นปลาไหลที่บำเพ็ญตบะจนกลายเป็นปีศาจ?" ลู่เฟยข่มอาการหนังหัวชา จ้องมองสิ่งนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก็พบว่าแม้ลำตัวของมันจะคล้ายงูหลาม ทว่ากลับไม่มีเกล็ด และไม่ได้ยาวเท่างู กลับดูเหมือนปลาไหลที่ถูกขยายขนาดให้ใหญ่ขึ้นหลายเท่าตัว ส่วนใบหน้าที่คล้ายมนุษย์นั้น มีอวัยวะครบถ้วนแต่บิดเบี้ยวพิกลพิการ จมูกแบนบี้ ปากกว้างใหญ่ เผยให้เห็นฟันแหลมคมกริบเรียงรายอยู่ด้านใน ราวกับปลาไหลขนาดยักษ์ที่เติบโตมาพร้อมกับใบหน้ามนุษย์ แม้จะดูคล้ายคน ทว่าดวงตาปลาสีดำขลับคู่นั้นกลับไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกอย่างมนุษย์ มีเพียงสัญชาตญาณดิบเถื่อนของสัตว์เดรัจฉาน ลูกแกะในกรงต่างพากันไปหลบอยู่อีกมุมหนึ่งทันทีที่สัตว์ประหลาดตัวนี้ปรากฏขึ้น พวกมันสั่นเทาอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด "หรือว่าลูกแกะพวกนี้เอาไว้เป็นอาหารให้ปีศาจตัวนี้..." หู่จึชะงักไป ความรู้สึกหนาวเหน็บแล่นปราดเข้าเกาะกุมจิตใจ "ไม่สิ เด็กต่างหาก..." ชายหัวล้านใช้เด็กเป็นๆ มาเป็นอาหารเลี้ยงปีศาจ! "ฆ่ามันซะ!" ประกายความเย็นชาแผ่ซ่านออกจากแววตาของลู่เฟย เขาถือไม้พุทราฟาดอสนีกระชับมือแล้วก้าวเข้าไปหาปลาไหลหน้าคนสุดแสนจะพิลึกพิลั่นตัวนั้น ไม่รู้ว่ามีเด็กผู้บริสุทธิ์กี่คนแล้วที่ต้องมาจบชีวิตลงในปากของปีศาจตนนี้ หากไม่ฆ่ามัน สวรรค์คงไม่ให้อภัย! กรงเหล็กที่ขังลูกแกะไว้มีขนาดไม่ใหญ่นัก ลู่เฟยเพียงแค่เอื้อมมือออกไป ก็สามารถใช้ไม้พุทราฟาดอสนีตีถึงตัวปลาไหลหน้าคนได้ ลู่เฟยโค้งตัวลง เข้าไปใกล้จุดที่ปลาไหลหน้าคนซ่อนตัวอยู่ หู่จึนำข้าวของระเกะระกะมากองขวางประตูโกดังไว้ เพื่อไม่ให้ปีศาจตัวนี้มีโอกาสหนีรอดไปได้ "ฟ่อ——" ปลาไหลหน้าคนอ้าปากส่งเสียงขู่คำรามอย่างต่อเนื่อง ดวงตาปลาสีดำสนิทจ้องเขม็งมาที่ลู่เฟย สายตานั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ราวกับหลุมดำสองหลุมที่พร้อมจะกลืนกินเขาเข้าไป คนธรรมดาย่อมไม่อาจสบตากับปีศาจได้ เพียงแค่มองแวบเดียวก็คงตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ แต่ลู่เฟยผู้คลุกคลีอยู่กับสิ่งอัปมงคลนั้นผ่านเรื่องราวใหญ่โตมานักต่อนัก แม้หัวใจจะเต้นรัว ทว่าเขายังคงตั้งสติไว้ได้อย่างมั่นคง เขาถ่ายเทพลังเวทลงสู่ไม้พุทราฟาดอสนี แล้วฟาดเข้าใส่ปลาไหลหน้าคน ราวกับสัมผัสได้ถึงอันตราย ปลาไหลหน้าคนบิดลำตัวหนาที่ลื่นไหลหลบหลีกได้อย่างคล่องแคล่ว ผิวหนังสีดำคล้ำของมันหลั่งเมือกใสๆ คล้ายน้ำมูกออกมา กลิ่นหอมประหลาดอันเข้มข้นฟุ้งกระจายตามมา เพียงแค่สูดดมเข้าไปนิดเดียว ลู่เฟยก็รู้สึกวิงเวียนศีรษะ ร่างกายเริ่มอ่อนระทวย "กลิ่นศพหอม!" ลู่เฟยรีบเดินพลังเวทไปที่จุดป่ายฮุ่ยบนกระหม่อม เพื่อให้สมองกลับมาแจ่มใสโดยเร็ว "หู่จึ กัดปลายลิ้นไว้ อย่าให้กลิ่นหอมนั่นทำให้มึนงง!" ร่างของหู่จึเริ่มโอนเอน แววตาเลื่อนลอย พอถูกลู่เฟยตะโกนเรียก เขาก็เบิกตากว้าง รีบกัดปลายลิ้นตัวเองทันที ความเจ็บปวดกระตุ้นให้หู่จึสะดุ้งเฮือก สติสัมปชัญญะกลับคืนมาในพริบตา "ไอ้ตัวนี้นี่มันชั่วร้ายจริงๆ!" ลูกแกะในกรงต่างร่างกายอ่อนปวกเปียก ล้มพับลงไปกองกับพื้น "แย่แล้ว พวกมันเป็นอะไรไป?" หู่จึตกใจ "โดนกลิ่นทำให้สลบไปแล้ว!" น้ำเสียงของลู่เฟยยังคงเยือกเย็น สายตาจดจ้องไปที่ปลาไหลหน้าคนที่หดตัวอยู่ตรงมุมห้อง "ต้องฆ่าปีศาจตัวนี้ก่อน ไม่อย่างนั้นเราจะช่วยเด็กๆ ออกไปไม่ได้”

“เถ้าแก่ จะเชือดไอ้ตัวนี้ยังไงดี?" หู่จึกำดาบเล่มใหญ่แน่น ความโกรธแค้นมีชัยเหนือความหวาดกลัว ลู่เฟยลองใช้ไม้พุทราฟาดอสนีรุกเข้าหา ทว่าปลาไหลหน้าคนตัวนี้ทั้งเจ้าเล่ห์และปราดเปรียว จังหวะที่หลบหลีก มันยังสามารถหันกลับมาแว้งกัดได้อีกด้วย หากลู่เฟยกระโดดหลบ มันก็จะฉวยโอกาสพุ่งไปกัดลูกแกะที่สลบไสลอยู่ในกรง ลู่เฟยจึงต้องคอยยืนเฝ้ามันไว้ตลอดเวลา ขืนปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไปคงไม่ดีแน่! ปลาไหลนั้นลื่นไหลจับยากที่สุด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงปลาไหลหน้าคนที่กลายเป็นปีศาจตัวนี้ "หนังมันหนามาก แถมยังมีเมือกคุ้มกัน ฟันไม่เข้า จับก็ไม่ได้" ลู่เฟยหรี่ตาลง "เกลือ ปลาพวกนี้กลัวเกลือที่สุด! ขอแค่ใช้เกลือละลายเมือกบนตัวมัน มันก็จะหนีไปไหนไม่ได้แล้ว”

“แต่เราไม่ได้เอาเกลือมาด้วยนี่สิ" หู่จึพูดอย่างหัวเสีย "ลืมไปแล้วหรือว่าที่นี่คือที่ไหน จะขาดเกลือได้ยังไง?”

“จริงด้วย! ฉันจะรีบไปเอามาเดี๋ยวนี้!" หู่จึตบหน้าผากตัวเองดังฉาด รื้อสิ่งของที่กองขวางประตูออก แล้วดึงประตูโกดังให้เปิด "หู่จึ ระวังตัวด้วย ก่อนที่เราจะช่วยเด็กๆ ได้ อย่าให้พวกมันรู้ตัวเด็ดขาด" ลู่เฟยกำชับเสียงขรึม "ตราบใดที่วิชาเสกคนเป็นเดรัจฉานยังไม่ถูกทำลาย พวกมันสามารถฆ่าเด็กๆ ได้ทุกเมื่อ”