บทที่ 118 ธูปเขย่าขวัญ

ปึง ปึง ปึง! เสียงกระแทกประตูโกดังดังระรัวราวกับห่าฝน ลู่เฟยไม่รู้ว่าข้างนอกมีปลาไหลกี่ตัว เขายันต์อักษรปราบผีสามแผ่นแปะไว้บนบานประตู ได้แต่หวังว่าประตูบานนี้จะต้านทานได้นานอีกสักหน่อย ภายใต้แสงไฟฉายสลัว ลำตัวสีดำสนิทหนาเตอะราวกับงูหลามของปลาไหลหน้าคนค่อยๆ เลื้อยไปตามมุมกำแพง ทิ้งคราบเมือกเหนียวเหนอะหนะเป็นชั้นๆ ไว้บนพื้น ดวงตาปลาสีดำขลับเย็นชาคู่กลมจ้องเขม็งมาที่ลู่เฟย ลู่เฟยเองก็จ้องมันกลับไม่วางตา ไม่เปิดโอกาสให้มันเข้าใกล้ลูกแกะในกรงได้เลยแม้แต่น้อย พูดตามตรง ใบหน้าที่ดูคล้ายมนุษย์อันแสนพิลึกพิลั่นนั้น ยิ่งจ้องมองนานเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำให้รู้สึกขนลุกขนพองมากขึ้นเท่านั้น แต่การจะเอาชนะปีศาจชนิดนี้ได้ ต้องก้าวข้ามความหวาดกลัวในใจไปให้ได้เสียก่อน บางทีอาจเป็นเพราะไม่ได้กินเหยื่อเสียที ปลาไหลหน้าคนจึงเริ่มกระวนกระวาย มันบิดลำตัวหนาที่ปราดเปรียว เลื้อยตรงดิ่งเข้ามาหาลู่เฟย ลู่เฟยเกร็งกล้ามเนื้อทั่วร่าง ยกไม้พุทราฟาดอสนีขึ้นตั้งรับระดับอก "ฟ่อ——" ปลาไหลหน้าคนอ้าปากกว้างที่แบนราบ เผยให้เห็นฟันแหลมคมกริบ พุ่งเข้ากัดที่น่องของลู่เฟย หัวของมันใหญ่กว่าลำตัวหนึ่งรอบ พุ่งฉกด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ การกัดครั้งนี้ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว ลู่เฟยไม่กล้าปะทะตรงๆ เขาวาดไม้พุทราฟาดอสนีสวนกลับไปพร้อมกับเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง หัวของปลาไหลหน้าคนบิดหลบไม้พุทราได้อย่างคล่องแคล่ว จากนั้นมันก็บิดลำตัวด้วยท่าทางพิสดาร ตวัดหางอันเย็นเฉียบรัดเข้าที่ขาซ้ายของลู่เฟยในชั่วพริบตา สัมผัสที่เย็นเฉียบและลื่นปรี๊ดทำให้ลู่เฟยขนลุกซู่ ความรู้สึกขยะแขยงตีตื้นขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ปลาไหลหน้าคนไม่รอช้า มันเลื้อยพันรอบต้นขาของลู่เฟยหมายจะปีนขึ้นไปบนหลัง ดวงตาปลาสีดำขลับจ้องเป๋งไปที่ลำคอของเขา ลู่เฟยข่มความขยะแขยง รีบใช้ไม้พุทราฟาดเข้าใส่ลำตัวที่เต็มไปด้วยเมือกของปลาไหลหน้าคนอย่างแรง หึ่ง! ท่ามกลางความมืดมิด ประกายสายฟ้าสีน้ำเงินแลบแปลบปลาบขึ้นจางๆ ลำตัวของปลาไหลหน้าคนแข็งทื่อ ร่วงหล่นจากขาของลู่เฟยลงมากระแทกพื้น ก่อนจะลุกลี้ลุกลนเลื้อยหนีเข้าไปซ่อนตัวใต้กรง ลู่เฟยหอบหายใจถี่ บนตัวเต็มไปด้วยเมือกเย็นเฉียบของปลาไหลหน้าคน กลิ่นหอมประหลาดที่โชยออกมาชวนให้คลื่นเหียนอาเจียนไม่หยุด เขาตัดสินใจถอดเสื้อคลุมโยนทิ้งไปด้านข้าง "เข้ามาอีกสิ!" กล้ามเนื้อบางๆ บนเรือนร่างตึงเครียด ลู่เฟยจ้องเขม็งไปยังปลาไหลหน้าคนที่หดตัวอยู่ตรงมุมห้อง แล้วถ่มน้ำลายลงพื้น โชคดีที่ปลาไหลหน้าคนโดนดีเข้าให้ จึงเอาแต่หลบอยู่ใต้กรงไม่กล้าโผล่หัวออกมาอีก เสียงกระแทกประตูดังปังๆ จากด้านนอกก็ค่อยๆ เงียบหายไป อานุภาพของสายฟ้าสวรรค์ที่ซ่อนอยู่ในไม้พุทราคือดาวข่มของภูตผีปีศาจทุกชนิด ปลาไหลหน้าคนตัวนี้ก็ไม่มีข้อยกเว้น การโจมตีเมื่อครู่ หากมันหนีไม่ทัน คงถูกสายฟ้าสวรรค์ช็อตตายไปแล้ว ลู่เฟยจ้องมองอย่างระแวดระวังอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อพบว่าปีศาจตัวนี้หวาดกลัวจริงๆ ก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เวลาผ่านไปประมาณห้านาทีแล้ว ถ้าหู่จึทำเวลาได้ดี ตอนนี้น่าจะกำลังถือเกลือวิ่งกลับมา ขอแค่ใช้เกลือละลายเมือกบนตัวปีศาจตัวนี้ได้ มันก็จะกลายเป็นแค่หนอนเนื้อตัวใหญ่ที่วิ่งหนีไปไหนไม่ได้ รอคอยการถูกเชือดเท่านั้น ตอนนี้ ลู่เฟยเพียงแค่ต้องเฝ้ามันไว้ให้ดีก็พอ กลิ่นหอมประหลาดชวนสะอิดสะเอียนคละคลุ้งไปทั่วห้อง ลูกแกะในกรงต่างหลับสนิท เวลาผ่านไปทีละนาที "ทำไมหู่จึยังไม่กลับมาอีก?" ใจที่เพิ่งจะคลายกังวลของลู่เฟยกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง "หรือว่าจะถูกจับได้? ไม่สิ ถ้าถูกจับได้จริงๆ ข้างนอกก็น่าจะมีเสียงเอะอะโวยวายสิ..." เขาร้อนใจ ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาเตรียมจะส่งข้อความหาหู่จึ แต่ในตอนนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงผลักประตูเรือนชั้นเดียวดังขึ้น เอี๊ยด—— เสียงนั้นเชื่องช้ามาก ดูเหมือนคนที่ผลักประตูจะระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ "หู่จึเหรอ?" ลู่เฟยรีบวางโทรศัพท์มือถือลง ยืนพิงกำแพงข้างประตู สายตาจดจ้องไปที่ปลาไหลหน้าคน ส่วนหูคอยเงี่ยฟังความเคลื่อนไหวภายนอก ประตูเปิดออก ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่เบาหวิว "ไม่ใช่หู่จึ!" หัวใจลู่เฟยกระตุกวูบทันที หู่จึตัวสูงใหญ่กำยำ เสียงฝีเท้าย่อมหนักแน่นและทรงพลังกว่านี้ เสียงฝีเท้าเบาหวิวแบบนี้ น่าจะเป็นผู้หญิงมากกว่า "คนของคฤหาสน์เหรอ?" หัวใจลู่เฟยเต้นโครมคราม เขากลั้นหายใจไม่ยอมให้มีเสียงเล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย เสียงฝีเท้านั้นเดินวนเวียนอยู่แถวบ่อเลี้ยงปลา ลู่เฟยรู้สึกโชคดีที่โกดังนี้ไม่มีหน้าต่าง แถมช่องรอยต่อของประตูเขาก็เอาของมาอุดไว้หมดแล้ว ทำให้แสงไฟฉายไม่เล็ดลอดออกไปให้เห็นจากภายนอก แต่หลังจากเดินวนเวียนอยู่พักหนึ่ง เสียงฝีเท้านั้นก็มุ่งหน้ามาทางโกดัง "ปลาไหลพวกนี้เป็นอะไรไป?" ผ่านบานประตูเข้ามา ลู่เฟยได้ยินเสียงอุทานของผู้หญิงคนหนึ่งจริงๆ จากนั้น บานประตูก็ถูกดัน แต่ทว่าผู้หญิงคนนั้นไม่รู้ว่ามีของอุดอยู่หลังประตู การดันครั้งแรกจึงไม่เป็นผล "เกิดอะไรขึ้น?" หญิงสาวเริ่มร้อนใจ ออกแรงดันประตูอย่างแรง สมองของลู่เฟยประมวลผลอย่างรวดเร็ว เขาจะปิดไฟฉายแกล้งทำเป็นไม่มีคนอยู่ไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นปลาไหลหน้าคนจะฉวยโอกาสลอบโจมตีลูกแกะ เขาตัดสินใจปล่อยมือจากบานประตู แล้วไปแอบอยู่ข้างกำแพงแทน ปัง! ประตูถูกดันจนเปิดออก ข้าวของที่อุดไว้กระจัดกระจาย แสงไฟฉายอีกลำสาดส่องเข้ามา "แย่แล้ว! มีคน..." เมื่อเห็นว่าในห้องมีแสงไฟ หญิงสาวก็หน้าถอดสี รีบก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ไม่ยอมก้าวเข้ามาในโกดัง "ใครอยู่ข้างใน?" เธอส่ายไฟฉายไปมา เมื่อเห็นรอยคราบเมือกเลื้อยเปรอะเปื้อนเต็มพื้น สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นมืดทะมึน เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา ลู่เฟยยืนพิงกำแพงนิ่งเงียบ ไม่ส่งเสียงตอบรับ ปลาไหลหน้าคนที่ซ่อนตัวอยู่ใต้กรงเริ่มมีปฏิกิริยา มันบิดตัวไปมาอย่างร้อนรน ราวกับสัตว์เลี้ยงที่ถูกรังแกแล้วเพิ่งได้เจอเจ้านาย พร้อมกับส่งเสียงแฉะๆ น่าขยะแขยงออกมา "เฮยเหนียง?!" น้ำเสียงของหญิงสาวร้อนรน "ถึงกับต้อนเฮยเหนียงของฉันไปจนมุม แกเป็นใครกันแน่?" ชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าภายในห้องยังคงไร้เสียงตอบรับ เธอจึงแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา "เล็งไอ้พวกลูกเจี๊ยบนั่นไว้ล่ะสิ? ถ้าไม่ออกมา ฉันจะฆ่าพวกมันซะ!" ผู้หญิงคนนี้รอบคอบและฉลาดไม่เบา ลู่เฟยรู้ว่าซ่อนตัวต่อไปก็ไร้ประโยชน์ จึงค่อยๆ ก้าวออกมาจากมุมมืด "เป็นแกนี่เอง!" หญิงสาวหน้าประตูพอเห็นว่าเป็นลู่เฟย สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที "ฉันว่าแล้วเชียวว่าพวกแกต้องมาไม่ดี! ที่ให้ยันต์นั่นกับสามีฉัน ก็เพื่อหลอกให้เขาไม่กล้าออกจากบ้านตอนกลางคืนสินะ!" เธอได้ยินเสียงผิดปกติทางฝั่งนี้ ด้วยความไม่สบายใจจึงเดินมาดู ไม่นึกเลยว่าจะมีคนบุกรุกเข้ามา "ไอ้หัวล้านนั่นคือสามีเธอเหรอ?" ลู่เฟยประหลาดใจเล็กน้อย เฉินจินฟาบอกว่าชายหัวล้านไร้น้ำยาไปแล้วนี่นา นึกไม่ถึงว่าจะยังมีเมียได้อีก? "น้ำบ่อไม่ยุ่งน้ำคลอง แกจะแส่หาเรื่องทำไม?" ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยเมฆหมอกแห่งความโกรธแค้น "พูดแบบนี้ แสดงว่าคนที่ใช้วิชาเสกคนเป็นเดรัจฉานก็คือเธอสินะ!" ลู่เฟยกวาดสายตามองผู้หญิงคนนั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า ปานดำขนาดใหญ่บนแก้มซ้าย ประกอบกับสีหน้าเหี้ยมเกรียมในตอนนี้ ยิ่งทำให้เธอดูอัปลักษณ์และน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น "ปีศาจตัวนั้น เธอเป็นคนเลี้ยงมันด้วยใช่ไหม?”

“เป็นฉันแล้วจะทำไม? ในเมื่อแกล่วงรู้ความลับของฉันแล้ว วันนี้ต่อให้ยังไง ก็อย่าหวังจะได้รอดออกไปจากคฤหาสน์นี้เลย!" หญิงสาวเงื้อแขนทั้งสองข้างขึ้นอย่างดุร้าย ในมือของเธอมีธูปก้านยาวปรากฏขึ้น ลู่เฟยจำได้ทันทีว่านั่นคือธูปที่เขาเห็นในห้องนอนของชายหัวล้าน ตอนนั้นชายหัวล้านบอกว่าเป็นธูปช่วยให้นอนหลับ "ธูปเขย่าขวัญ!" ลู่เฟยเข้าใจแจ่มแจ้งทันทีว่าผู้หญิงคนนี้คิดจะใช้ธูปนี้รมให้เขาสลบ ผู้ที่ใช้วิชาเสกคนเป็นเดรัจฉานมักจะใช้ธูปเขย่าขวัญควบคู่ไปด้วย เริ่มจากรมเด็กและผู้หญิงให้สลบ จากนั้นก็สวมหนังสัตว์ให้ แล้วร่ายมนตร์เปลี่ยนร่างให้กลายเป็นสัตว์ เพื่อลักพาตัวไปโดยไม่มีใครสงสัย ลู่เฟยมีพลังเวทคุ้มกาย ย่อมไม่ได้รับผลกระทบจากธูปเขย่าขวัญ แต่เขาต้องปกป้องเด็กผู้บริสุทธิ์เหล่านั้น ผู้หญิงคนนี้สามารถร่ายมนตร์ฆ่าเด็กๆ ได้ทุกเมื่อ แถมใต้กรงยังมีปลาไหลหน้าคนคอยหาจังหวะลงมืออยู่อีก ในขณะที่ลู่เฟยกำลังร้อนใจ เขาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนกำลังย่องเข้าหาผู้หญิงคนนั้นจากด้านหลังอย่างเงียบเชียบ ความยินดีปะทุขึ้นในใจทันที ซ้อนแผนกลับ "เธอคิดจะทำอะไร?" ลู่เฟยแกล้งทำสีหน้าหวาดกลัวสุดขีด เพื่อดึงดูดความสนใจของผู้หญิงคนนั้น