บทที่ 1210 เศษเสี้ยววิญญาณในป้ายหลุมศพ

หนูตัวนั้นมีความเร็วปานสายฟ้า มันคาบเศษป้ายหลุมศพพุ่งปราดเข้าไปในป่าทึบริมสุสาน! ร่างกายของมันปกคลุมไปด้วยไอหยินและมีท่าทางบิดเบี้ยว เห็นได้ชัดว่ามันคือหนึ่งในหนูผีดิบพวกนั้น

"รีบจับมันไว้!"

ลู่เฟยตอบสนองรวดเร็วที่สุด เขาร้องสั่งเสียงดังพร้อมกับฟาดไม้พุทราที่อัดแน่นไปด้วยสายฟ้าฟาดตามหลังหนูตัวนั้นไป ประกายสายฟ้าพุ่งทะยานออกไปในทันที! กระบี่อาคมเจ็ดดาวของจิงเจี้ยนก็พุ่งตามไปติดๆ แสงดุจดวงดาวพุ่งทะยานไปราวกับลูกศร

ทว่าหนูตัวนั้นรวดเร็วเกินไป มันบิดเบี้ยวร่างกายหลบหลีกอย่างประหลาด ทำให้กระแสไฟฟ้าและกระบี่พลาดเป้าไปเพียงนิดเดียว

"อย่าหนีนะ!"