บทที่ 1213 การดำรงอยู่ที่เป็นอมตะ

เส้นผมสีดำที่ถักทอด้วยเส้นด้ายทองคำนั้น ราวกับมีดผ่าตัดอันแหลมคมที่ไร้รูปร่าง มันตัดผ่านพังผืดเหนียวเหนอะหนะที่ปกคลุมผิวของหัวใจที่เน่าเปื่อยนั้นได้ในทันที

ตรงรอยตัดไม่มีเลือดพุ่งกระฉูดออกมา ทว่ากลับมีของเหลวสีดำข้นคลั่กส่งกลิ่นเหม็นเน่าราวกับหนองไหลทะลักออกมาแทน

"ทำได้ดีมาก!"

ลู่เฟยแววตาคมกริบดุจมีด เขาหยิบไม้พุทราอาคมที่สะพายอยู่ด้านหลังออกมาทันที แล้วซัดสายฟ้าหยินเข้าไปในรอยแผลนั้น

เป็นการประสานงานที่สมบูรณ์แบบ!