บทที่ 1212 หัวใจที่เน่าเปื่อย

"บังอาจนัก!"

เสียงอันกึกก้องนั้นพลันเปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราดและบิดเบี้ยว ราวกับสายฟ้านับล้านสายระเบิดขึ้นในหัวของลู่เฟย!

แรงกดดันอันน่าสยดสยองทวีความรุนแรงขึ้นเป็นเท่าตัว

พลังอำนาจมหาศาลถาโถมลงมาบนร่างของลู่เฟยราวกับคลื่นยักษ์ ลู่เฟยรู้สึกราวกับถูกค้อนยักษ์ที่มองไม่เห็นทุบเข้าที่ร่างอย่างแรงจนสั่นสะเทือน ทว่าเขายังคงเหยียดหลังตรงยืนหยัดอยู่อย่างมั่นคงราวกับหอกที่ปักแน่นอยู่บนพื้น

ผืนดินแตกร้าว สองเท้าจมลงไปในดิน