บทที่ 1217 ยิ่งร้ายยิ่งเป็นมงคล

"มัวแต่คิดเรื่องทำลายภาพลวงตา ฉันดันลืมถามไปเลยว่าสิ่งชั่วร้ายพวกนี้มาหาเรื่องฉันทำไม!"

ลู่เฟยจ้องมองหัวใจที่เน่าเปื่อยอยู่บนฐานบัวด้วยความรู้สึกเสียดาย

วัดร้างแห่งนี้มาอย่างมีเงื่อนงำ และพุ่งเป้ามาที่เขาโดยตรง ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน

"จิตใจยังไม่นิ่งพอสินะ!"

แม้จะรู้ว่าภาพเหตุการณ์เพื่อนฝูงยอมสละชีพเพื่อเขานั้นเป็นของปลอม แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวั่นไหวในใจ