บทที่ 1229 หมาป่าหัวลาที่แสนตลก

จิงเจี้ยนเดินวนรอบหินสะกดปีศาจไปหนึ่งรอบ ท่ามกลางแสงจากกองไฟ เขาพินิจพิเคราะห์รูปทรงอันเป็นเอกลักษณ์ของก้อนหินอย่างละเอียด

มันมีความขรุขระและหนาหนัก ปกคลุมไปด้วยมอส แต่ภาพรวมของรูปทรงนั้นกลับมีความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างที่อธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้

"สัตว์?" ลู่เฟยที่ได้ยินเช่นนั้นก็ลุกขึ้นยืน เดินไปข้างๆ จิงเจี้ยนแล้วมองไปในทิศทางเดียวกับเขา

แสงไฟเต้นระบำทอดเงาไหวไปมาบนก้อนหิน โซ่เหล็กที่พันธนาการอยู่ดูราวกับร่องรอยของการจองจำบางอย่าง

"พอนายพูดแบบนี้ ก็คล้ายกับตัวอะไรสักอย่างที่กำลังนอนหมอบอยู่..."